cartoonsandsook

666 Satan | Chapter 001 part1

2010-01-16T03:22:00.000-08:00

Bleach Ch.356, "Tyrant of Skulls"

2009-05-11T07:34:00.000-07:00

Bleach Ch.355, "Azul-Blood Splash-"

2009-05-11T07:32:00.000-07:00

Bleach Ch.354, "Heart"

2009-05-11T07:31:00.001-07:00

Bleach Ch.353, "The Ash"

2009-05-11T07:15:00.000-07:00

Bleach Ch.352, "The Lust 6"

2009-05-11T07:08:00.000-07:00

Bleach Ch.351, "The Lust 5"

2009-05-11T06:41:00.000-07:00

Bleach Ch.350 "The Lust 4"

2009-05-11T06:23:00.000-07:00

Bleach 349

2009-05-11T05:58:00.000-07:00

คำแปลนะครับ

เปิด ตอนมาต่อจากตอนที่แล้วที่อุลคิโอร่าเอา ซีโร่ดำยัดหน้าอกของอิจิโกะจนหายไปทั้งแถบ ภาพชายผู้เป็นที่รักโดนคว้านอกทะลุจนเห็นวิวอีกฟากต่อหน้าต่อตา ทำเอาโอริฮิเมะทนไม่ไหวกรีดร้องออกมาเต็มเสียงอย่างเจ็บปวด

ฝ่ายอุ ลคิโอร่าเมื่อเห็นว่าอิจิโกะหมดสภาพต่อสู้ได้แล้ว ก็คลายหางที่มัดคออิจิโกะออก แล้วทิ้งร่างยับเยินนั้นลงจากยอดหอคอยราวกับทิ้งเศษผ้าขี้ริ้ว โอริฮิเมะเห็นดังนั้นก็รีบตาลีตาลานปล่อยหกบุปผาโล่พิทักษ์ออกไปรองรับร่าง ของอิจิโกะไว้ได้ทันเพียงชั่วเสี้ยววินาทีก่อนจะกระแทกพื้น

เด็กสาวพยายามวิ่งไปให้ถึงตัวชายคนรัก ทว่า พริบตาก่อนจะไปถึง เงาดำทะมึนสายหนึ่งก็พุ่งวาบลงมาขวางหน้า

อุลคิโอร่านั่นเอง เขาบินตามลงมาขวางไม่ให้โอริฮิเมะเข้าไปรักษา...หรือจะพูดให้ถูกคือ "คืนชีพ" ให้อิจิโกะได้

"เปล่าประโยชน์" เอสปาด้าลำดับ 4 เอ่ยปากเสียงเย็นชา "ถึงจะเข้าใกล้ แต่พลังระดับเจ้าไม่มีทางคืนชีวิตให้เจ้านั่นได้หรอก"

ทัน ใดนั้นเอง อิชิดะที่รอจังหวะอยู่แล้วก็เผ่นพรวดเข้าทางด้านหลังจากมุมสูง มือน้าวสายธนูสุดเหยียดปล่อยธนูวิญญาณเข้าใส่หลังศีรษะของอุลคิโอร่าทันที อุลคิโอร่าสะบัดปีกเพียงข้างเดียว ธนูวิญญาณที่อัดพลังทำลายสุดกำลังของอิชิดะพลันสลายไปอย่างง่ายดาย ราวกับธนูวิญญาณนั้นเป็นแค่ก้าน

แต่อิชิดะก็ไม่ได้แสดงสีหน้าตื่น ตะลึงหรือประหลาดใจแม้แต่น้อย เพราะคาดไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ บุตรแห่งควินซี่คนสุดท้ายรอจังหวะให้โอริฮิเมะถอยหลบฉากออกไปจนพ้นรัศมีโจม ตีของตน จึงค่อยเริ่มตอบโต้บ้าง

"ลิชท์ เรเกน (พิรุณสาดส่อง)"

ห่า ธนูวิญญาณขนาดเล็กจำนวนนับร้อยๆ สาดเข้าใส่เอสปาด้าลำดับ 4 จากด้านบน มองดูคล้ายฝนแสงจำนวนมหาศาล ครอบคลุมพื้นที่ในรัศมีกว่าสิบเมตรรอบตัวของอุลคิโอร่า

เสียง ระเบิดเล็กๆ ดังถี่ยิบเมื่อฝนแสงอันทรงพลังตกลงกระทบเป้าหมายพร้อมๆ กัน ก่อให้เกิดม่านควันขนาดใหญ่จากพื้นหินที่ถูกทำลายจากฝนแสงนั้น พร้อมๆ กับที่ร่างของอิชิดะพลิ้วลงสู่พื้นอย่างงดงาม

"...ผิดคาดจริงๆ" เสียงเยือกเย็นของผู้ตกเป็นเป้าของฝนแสงดังขึ้นทั้งๆ ที่ม่านฝุ่นยังไม่ทันจาง "ในบรรดาพวกพ้องของคุโรซากิ อิจิโกะ ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นคนที่เยือกเย็นที่สุดซะอีก"

ม่าน ฝุ่นที่ฟุ้งกระจายค่อยๆ คลายตัวออก เผยให้เห็นร่างของเอสปาด้าลำดับ 4 ยืนอยู่ ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรจากท่าไม้ตายของอิชิดะเลย แม้รอยแผลเท่าแมวข่วนก็ยังไม่ปรากฎให้เห็น

"...เยือกเย็นสิ" เจ้าหนุ่มควินซี่ยังคงเยือกเย็นอยู่ได้ "เพราะงั้นถึงได้มีข้อได้เปรียบสำหรับสู้กับนายไงล่ะ...!"

-------------------------------------------------------------------

ตัด มาทางด้านโอริฮิเมะที่ฉวยโอกาสตอนอุลคิโอร่ากำลังต่อสู้ติดพันกับอิชิดะเข้า ไปรักษาให้อิจิโกะ ภาพความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของเจ้าหนุ่มยมทูตทำเอาโอริฮิเมะร้อนใจถึงกับ ปล่อยหกบุปผาพิทักษ์ออกไปกางโล่พลังสำหรับรักษาให้อิจิโกะตั้งแต่ตัวเองยัง ไม่ทันวิ่งไปถึงตัวเลยทีเดียว

หากเมื่อสองขาพาร่างไปจนถึงตำแหน่งที่อิจิโกะนอนอยู่ เด็กสาวก็ต้องชะงักกึกอยู่กับที่

ภาพ ชายผู้เป็นที่รักเบิกตาเหลือกค้างไร้แววนอนนิ่งอยู่กลางลานหิน มีแผลใหญ่เกือบเท่าเส้นผ่าศูนย์กลางท่อน้ำเขื่องๆ อยู่กลางหน้าอก สร้างความกระทบกระเทือนต่อจิตใจของโอริฮิเมะอย่างรุนแรง น้ำตาของเด็กสาวไหลพรากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความกล้าหาญทั้งหมด สติสัมปชัญญะทั้งมวลถูกทำลายจนสิ้น

เหลือเพียงความหวาดกลัว ความเสียใจ ความปวดร้าว...และความสิ้นหวังเพียงเท่านั้น

" ทำยังไงดี" เด็กสาวกรีดร้องในใจ สองมือยกขึ้นกุมศีรษะที่ "เราหลบสายตา เพราะเชื่อว่าถ้าเป็นคุโรซากิคุงจะต้องไม่เป็นไร เพราะเชื่อว่าถ้าเป็นคุโรซากิคุงจะต้องชนะ"

"ทำยังไงดีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เสียงตึงดังขึ้นครั้งหนึ่งที่ใกล้ๆ ตัว เรียกสติโอริฮิเมะให้กลับสู่โลกแห่งความจริงชั่วขณะ แล้วมองไปยังตำแหน่งที่เสียงดังมา

ณ ตรงนั้น อิชิดะกำลังทรุดนั่งอยู่ในท่าชันเข่า ธนูวิญญาณที่ถือติดมือซ้ายอยู่เป็นนิจหายไปแล้ว เหลือเพียงมือซ้ายที่ขาดกระจุยจนเหลือแต่ท่อนแขนกับข้อมือ เลือกสดๆ หยดติ๋งๆ จากปากแผลขาดวิ่นที่ข้อมือซ้าย อาบพื้นหินสีขาวจนแดงฉาน

"...อิชิดะคุง...!"

"... ไม่ต้องห่วงผม" เจ้าหนุ่มจักรเย็บผ้าพยายามปลอบเด็กสาว ทั้งๆ ที่ตัวเองก็หายใจหอบจนซี่โครงบาน "ผมฉีดยาห้ามเลือดกับยาชากันไว้แล้ว... คุณอิโนะอุเอะ... ฝากคุโรซากิด้วยนะ"

พูดจบ เจ้าหนุ่มควินซี่ก็ชักเอา "เซเล่ชไนเดอร์" ธนูวิญญาณที่ใช้เป็นดาบแสงได้ออกมาด้วยมือขวา แล้วกระโจนเข้าใส่อุลคิโอร่าด้วยกิริยาอย่างหนูที่ถูกแมวปิดทางหนีจนหมดสิ้น

แน่ นอนว่าแมวที่เป็นฝ่ายไล่กวดอย่างอุลคิโอร่าย่อมไม่สะทกสะท้าน เพียงสะบัดหางฟาดเปรี้ยงเข้าใส่ครั้งเดียว อุลคิโอร่าก็ส่งอิชิดะกระเด็นเอาหน้าครูดพื้นในพริบตา โอริฮิเมะเห็นดังนั้นจึงพยายามหน่วงอีกฝ่ายไว้ด้วยโล่พิทักษ์สามสวรรค์ อุลคิโอร่าสะบัดหางอีกที โล่พิทักษ์ของโอริฮิเมะแตกกระจายราวกับกระจกที่ถูกหินขว้างใส่

นั่นยิ่งทำให้หัวใจของโอริฮิเมะพ่ายแพ้ต่อความกลัวโดยสิ้นเชิง

" จะทำยังไงดี คุโรซากิคุง" เธอพร่ำเรียกชื่อชายที่รักอยู่ในใจ "ชั้นไม่รู้อีกแล้วว่าควรจะทำยังไงดี ไม่เข้าใจอะไรอีกแล้ว คุโรซากิคุงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"

เธอ พร่ำเรียกชื่อชายผู้เป็นที่รักอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่เสียงกรีดร้องในใจจะกลายเป็นเสียงกรีดร้องของจริง ผ่านริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความกลัวออกมา

"ช่วยชั้นด้วย คุโรซากิคุง!!!!"

พริบตาที่เสียงหวีดร้องของโอริฮิเมะดังขึ้น ร่างแน่นิ่งราวกับคนตายของอิจิโกะก็บังเกิดความเปลี่ยนแปลง

ผม สีฟางแห้งที่สั้นแทบติดหนังหัวงอกยาวออกมาจนแทบปิดแผ่นหลัง มือซ้ายที่ห้อยพาดพื้นอย่างอ่อนแรงพลันเกร็งแน่นขยุ้มจิกพื้นหินจนกะเทาะ เป็นรอยแตกขึ้นมา

Bleach 348

2009-05-11T05:50:00.000-07:00

Page 1
Text : หลังจากการรอคอยมานาน ผลประกาศ “ดาบฟันวิญญาณ” ก็ออกมาซะที !!
คอน : สุภาพบุรุษษษษษษษษษ ษษ. และ...สุภาพสตรี………
คอน : วันนี้เราก็ได้ ผลประกาศ “ดาบฟันวิญญาณ!” ของพวกท่านเรียบร้อยแล้ว เยสสส ส! กระหน่ำกลอง....
อิจิโกะ : นายเป็นอะไรเนี่ย?
คอน : หุบปากไปเลย !! นายหมายความว่ายังไง “นายเป็นอะไรเนี่ย” เจ้าทึ่ม
คอน : ผลประกาศ “ ดาบฟันวิญญาณ” แล้วไอ้ดาบฟันวิญญาณหมายถึงว่าฉันไม่มีส่วนได้อะไรกับเค้าด้วยอ่ะ
คอน : ฉันหมดอารมณ์เลยรู้มั้ยตอนรู้ว่าไม่มีโอกาสติดในโพลกลับเค้า
คอน : ยังไง ฉันก็ว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ผลประกาศ ดาบฟันวิญญาณ! มันไม่ยุติธรรมเฟ้ยยย!!
อิจิโกะ : เอ๊ะ กล่องโหวต ตอนนี้ก็ได้นับทีล่ะกล่องจนหมดแล้ว
อิ จิโกะ : ที่จริงเรารู้ผลโหวตแล้วล่ะ แต่มีเด็กคนหนึ่งดันไม่มีเงินซื้อช่อดอกไม้กลับโปสการ์ด เราเลยไม่สามารถนับคะแนนด้วยกันได้
อิจิโกะ : ขอโทษที ยังไงไปดูผลโหวตด้วยกันที่หน้าต่อไปเลยดีกว่า

Page 2-3
ยินดีต้อนรับสู่การประกาศผล “ดาบฟันวิญญาณ” ครั้งที่ 1
ลำดับที่ 1. เฮียวรินมารุ – ฮิตสึกายะ โทชิโร่
ลำดับที่ 2.โซเดโนะ ชิรายูกิ – คุจิกิ ลูเคีย
ลำดับที่ 3.ซันเงสึ – คุโรซากิ อิจิโกะ
ลำดับที่ 4.วาบิสึเกะ – คิระ อิซึรุ
ลำดับที่ 5.เซ็นบง ซากุระ – คุจิกิ เบียคุยะ

Page 4
อุลคิโอล่า : ดูสิ คุโรซากิ อิจิโกะ
อุลคิโอล่า : นี่แหละ
อุลคิโอล่า : คือ ความจริงที่สิ้นหวัง

Page 5-6
Text : 348 ตัณหา 2

Page 7
อิโนะอุเอะ : …ยอดไปเลยแฮะ
อิชิดะ : ฉันฝึกมันตอนกำลังเดินทางมาทาง ประตูการ์กันตาร์
อิชิดะ : กว่าฉันจะใช้มาได้ ฉันก็เกือบจะถึงฮูเอโก้ มุนโด้ครึ่งทางแล้วล่ะ
อิชิดะ : ถ้าฉันทำได้แล้วเร็วกว่านี้ ฉันอาจจะมีท่าสักท่าใช้ในการต่อสู้แล้วก็ได้
อิโนะอุเอะ : อิชิดะ

Page 8
อิโนะอุเอะ : ……!
อิชิดะ : นะ...นั้นมันบ้าอะไรกัน
อิชิดะ : มันมาจากข้างบนของโดม

Page 9
อิชิดะ : อะไรกัน..!? แรงดันวิญญาณแบบนี้…!?
อิชิดะ : มันแตกต่างกับแรงดันวิญญาณที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ รู้สึกไม่เหมือนกันแม้แต่นิดเดียว
อิชิดะ : ไม่ใช่แค่ ใหญ่กว่าและทรงพลังกว่า
อิชิดะ : มันแตกต่าง มันหนาแน่นและหนักหน่วงกว่าพลังวิญญาณที่เคยรู้สึกมา
อิชิดะ : เหมือนมีมหาสมุทรอยู่บนท้องฟ้ายังไงยังงั้น
อิโนะอุเอะ : อะไรน่ะ...?
อิชิดะ : แย่ล่ะ เราต้องรีบแล้ว...!!

Page 10
อุลคิโอล่า : “ การฟื้นขึ้นใหม่ เซกันด้า เอสปาด้า”
อุลคิโอล่า : ข้าเป็นเอสปาด้าเพียงตนเดียว ที่สามารถปลดปล่อยได้ถึงสองระดับ
อุลคิโอล่า : แม้แต่ท่านไอเซ็น ก็ไม่เคยเห็นข้าแบบนี้

Page 11
อุลคิโอล่า : ….นายยังจะสู้อยู่งั้นเหรอ
อุลคิโอล่า : ขนาดหลังจากเห็นตัวตนของข้าทั้งหมดนี่แล้ว ?

Page 12
อุลคิโอล่า : มันไม่ใช่เป็นเพราะความยุ่งเหยิงเพราะความกลัว
อุลคิโอล่า : แต่ข้าก็สามารถมองเข้าไปในตาของมัน ข้าไม่ใช่คนที่จะเอาชีวิตมาทิ้งง่ายๆแบบนี้ อีกอย่าง....
อุลคิโอล่า : ยังไงมันยัง คิดว่าข้าจะสามารถชนะได้
อุลคิโอล่า : ...ได้
อุลคิโอล่า : งั้นข้าจะฉีกร่างเจ้าให้เป็นชิ้นๆ
อุลคิโอล่า : และทำให้เจ้าเข้าใจให้ได้

Page 13

Page 14

Page 15

Page 16
อุลคิโอล่า : เจ้ามันช่างโง่เขลา คุโรซากิ อิจิโกะ
อุลคิโอล่า : เจ้าควรจะกลัวพลังของข้า
อุลคิโอล่า : แต่ได้กลับยังสู้เหมือนว่าเจ้าจะชนะข้าในที่สุด
อุลคิโอล่า : ข้าไม่เข้าใจเจ้าจริงๆ

Page 17
อุลคิโอล่า : ถ้านั้นคือสิ่งที่เจ้าเรียกว่าความพยายามล่ะก็
อุลคิโอล่า : มันคงเป็นความพยายามที่จะก่อให้เกิดความเจ็บปวดของมนุษย์
อุลคิโอล่า : เพราะมันคือความตั้งใจของเจ้า
อุลคิโอล่า : นั้นแหละเจ้าถึงจะต้องตาย

Page 18
อิจิโกะ : ฉันไม่....สู้เพราะฉันคิดว่าจะชนะนายได้
อิจิโกะ : ฉันสู้ เพราะว่าฉันต้องชนะนายให้ได้

Page 19
อุลคิโอล่า : เหลวไหล
อิชิดะ : ฉันสัมผัสพลังของคุโรซากิไม่ได้เลย….
อิโนะอุเอะ : เขาอยู่ไหนกันนะ!?

Page 20
อุลคิโอล่า : มาจนได้สินะ แม่นาง

Page 21
อิโนะอุเอะ : คุโร...ซา....กิ..?
อุลคิโอล่า : เจ้ามาทันเวลาพอดี ดูนี่ให้ดีล่ะ
อุลคิโอล่า : นี่คือช่วงสำคัญของผู้ชาย ผู้ที่ให้ความหวังกับเจ้า
อุลคิโอล่า : จะสิ้นชีวิตไป

Page 22
TEXT การโจมตีในพริบตา!!
อิโนะอุเอะ : หยุดนะ!!!!

Naruto Ch. 446 [ไปคิง], "ผมอยากจะปกป้องพวกเค้า"

2009-05-11T05:18:00.000-07:00

Reborn 240 [Thai]

2009-05-08T07:59:00.000-07:00

Credit : Dofla[Raw]

Cancer : ถ้าแบบ HQ ออกมาแล้วจะมาอัพให้ใหม่นะฮับ
: ต้องขอโทษทีอัพรูปนี้ให้ช้านะงับ พอดีไฟล์ที่ผมโหลดมาเป็นแบบ LQ แล้วมันไม่มีรูปมาให้น่ะงับ]

- 1. สู่สนามรบ!!
[11:50 AM ศาลเจ้านามิโมริ]
สึนะ : มีใครอยู่มั้ยค้าบบ? อะไร..น่ะ..?
!!
ฮารุ : เวทีอะไรน่ะ?
แรมโบ้ : งานเวที~~!!
โกคุ : ถอยไป! อาจจะเป็นมิลฟิโอเล่ก็ได้นะ!!

- 2.
อิริเอะ: อุ๊ฟ ขอโทษครับที่ไม่ได้บอกให้ทราบ นี่คือฐานของพวกเราเองแหละ
ผมพึ่งจะย้ายมันมาเมื่อเช้านี้เองล่ะ แล้วก็พวกมอเตอร์ไซด์ ก็อยู่ในนี้ด้วยเหมือนกัน
ฮารุ : ฮาฮิ~~!! นี่เหรอที่พวกเธอทำกันตลอดทั้ง 10วันน่ะ!!
แรมโบ้ : แรมโบ้ อยากขึ้นไปเล่นอ้ะ!!
ฮารุ : ห้ามทำแบบนั้นนะ แรมโบ้!
โกคุ : งั้น ๆ อ่ะล่ะ... ไม่ใช่ว่าเข้าไปแล้วจะไม่ได้มีแต่ของเน่า ๆ นา!
อิริเอะ : ก็ทำเท่าที่จะทำได้นั่นล่ะ
สึนะ : ............ (ยามาโมโตะ กับ คุณฮิบาริ ยังไม่มาอีกเหรอ...?) คุณฮิบาริ!! ยามาโมโตะ!!

- 3. เรียวเฮ : สองคนนั้นมั่วไปทำอะไรอยู่นะ?!! นี่มันได้เวลาสู้แล้วนะ!!
จางนีนิ : ไม่ใช่ว่าจะยังมาไม่ได้เหรอครับ...?
รีบอร์น : คงจะยังฝึกกันไม่สำเร็จล่ะมั้ง...
บาซิล : ไม่เป็นไรหรอกครับ!! พวกเค้าคงกำลังมาน่ะล่ะ!! แล้วก็ไม่เห็นจะมีพวกมิลฟิโอเล่เลยนะครับ คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งครับ
สปาน่า : อืมม์...รู้สึกจะมีสัญญาณของไฟดับเครื่องชนอยู่นะครับ..รู้สึกจะใหญ่มากด้วย
อิริเอะ : อะไรนะ?
สปาน่า : กำลังใกล้เข้ามาแล้ว อืมม์... แปลก ๆ แฮะ... มันคราวจะอยู่ข้างบนหัวพวกเรา...
บนนั้น!!

- 4. อิริเอะ : อะไรน่ะ...?
สึนะ : พายุ?!
: ! นั่นมันอะไรกัน? นั่นมันเมฆดำกำลังรวมตัวอยู่แถว ๆ ศาลเจ้า

- 5. เป้าหมายที่ 240: ตั๋ว
[ปรากฏกายขึ้นบนสวรรค์... เบียคุรันมาแล้ว!]
เบียคุรัน : ว่าไงทุกคน♪

- 6. สึนะ : เบียคุรัน!!
แรมโบ้ : ผะ ผะ~~ผี!! ว้ากกกกก
เคียวโกะ : เหมือนขนมสายไหมเลย...!
เบียงกี้ : ร่างจริงน่ะก็มีแขนกับขาเหมือนกันนะ
โกคุ : ภาพลวงตา...!!
โคลม : ......เค้าว่า ไม่ใช่นะ...
สปาน่า : จากการอ่านค่าโลหะแล้วนี่่.. เหมือนจะเป็นเครื่องจักรขนาดใหญ่นะครับ
ชาวบ้าน : เหมือนจะมีอะไรในเมฆด้วยนะ!! หน้าคน!! ยี๋หน้าเกลียดจัง...
เบียกคุรัน : อืมมมม์? เหมือนฉันจะบอกว่าให้พาทุกคนมาที่นี่นะ...?
ช่างมันเถอะ แต่นั่นก็จะทำให้พวกนายเสียเปรียบน้าาา

- 7. อิริเอะ : นายนั่นล่ะที่ผิดกฏน่ะ
เบียคุรัน : นายนี่คำนวณอะไรผิดพลาดตลอดเลยนะ โชจัง
พวก นี้น่ะสำหรับไว้ให้พวกนายเดินทางไปที่ที่พวกเราจะเล่นเกมกัน พลังแหวนที่เอาไว้ขนย้ายยังไงล่ะ [Cancer : ชื่อนี้รอในซีคิดส์อีกทีนะครับ ก็คร่าว ๆ ไปก่อน ต้องขออภัยด้วยนะครับ]
อิริเอะ : ระบบเครื่องย้าย..?!! [Cancer : จะขนส่งก็ยังไงอยู่ ฮ่าาาา]
โกคุ : นายใช้ไอ้นั่นย้าย ฐานทัพของนายด้วยรึเปล่าน่ะ?!!
รีบอร์น : อีกควายหมายก็คือ สนามรบไม่ใช่ที่นามิโมริ
เบียคุรัน : ถูกต้อง แต่ว่า ไอ้ระบบนี้น่ะมันก็ไม่ได้ใช้ง่าย ๆ หรอกนะ มันก็เหมือนกับการทดสอบนั่นล่ะว่าพวกนายจะใช้มันได้รึเปล่า

- 8. เบียคุรัน : 5ล้านเพียม่าโวลท์!! นั่นก็คือพลังงานที่มันต้องใช้ยังไงล่ะ
อิริเอะ : หะ... ห้าล้านโวลท์?!
สปาน่า : นั่นมันต้องใช้ X-Burner แบบเต็มพลังถึง 20ครั้งเชียวนะ...!!
เบียคุรัน : อย่างที่เห็นไอ้เครื่องนี้น่ะ มันตัวกินพลังงานของแท้เลยล่ะ
อย่างใช้พลังมากเกินไปล่ะ หึหึ มันก็เหมือนกับตั๋วเข้าเล่นเกมนั่นล่ะนะ
ฟูตะ : แต่นั่นมันฝืนกันมากเลยนะ!!
จางนีนิ : แล้วพวกเราจะทำยังไงถึงจะได้พลังเท่ากับ X-Burner 20 ครั้งล่ะ?!!
เบียคุรัน : พร้มเมื่อไหร่ก็ยิงพลังไฟมาเลยนะ เครื่องนี่จะเก็บพลังไฟนั่นมาเอง .. แล้วก็ .. ถ้าเกิดพวกนายทำไม่ได้ล่ะก็
ฉันอาจจะทำแบบนี้ ....

- 9. ...กับเมืองนี้ยังไงล่ะ
เรียวเฮ : ภูเขาทางด้านเหนือ!!
โกคุ : แค่เล็ก ๆ เท่านั้น...!!
สึนะ : นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ ห๊ะ?!! เบียคุรัน!!

- 10. เบียคุรัน : อุ๊ฟฟ! ขอโทษด้วยแล้วกัน! สงสัยจะตื่นเต้นไปหน่อย~!♪
อิริเอะ : ผมไม่เชื่อคุณหรอกนะ...!
รีบอร์น : ฉันเริ่มรู้แล้วล่ะว่า มันสามารถที่จะครองโลกด้วยความกลัวยังไง
เบียคุรัน : เอาล่ะ เร็ว ๆ หน่อยล่ะ อันพลังไฟมาเลย แล้วก็ควรจะให้เสร็จก่อนเที่ยงด้วยนะ เพราะว่ามันคือเวลาที่เกมจะเริ่มยังไงล่ะ
เมื่อแสงบนหน้าหายไปนั่นถือว่าหมดเวลา
ทุกคน : ! แสงมัน.. ใกล้จะหายไปแล้ว!!
เบียคุรัน :เร็ว ๆ เถอะ เป็นอะไรไปกันล่ะ? เริ่มกลัวกันแล้วรึยังไง?

- 11. สึนะ : ทุกคนยังมาไม่ครบ
เบียคุรัน : โอ้~? รู้สึกว่าจะเคารพกฏกว่าที่คิดนะ
หรือว่านี่จะเป็นข้อแก้ตัวที่ว่า ไม่สามารถที่จะใช้พลังไฟไม่ถึง 5ล้านโวลท์น่ะ?
สึนะ : ไม่ ทุกคนกำลังมา
เบียคุรัน : ฉันกลัวว่า เวลามันกำลังจะหมดลงแล้วน้าา
สึนะ : พวกเค้ากำลังมา

- 12. ฮิบาริ : พวกนายมาทำอะไรกันที่นี่น่ะ?
ยามะ : เฮ้ ขอโทษที่ให้รอนะ
โกคุ : รุ่นที่ 10!!
เรียวเฮ : ซาวาดะ!!
โคลม: บอส!
สึนะ : เอาล่ะ... ลุย.
กล่องวองโกเล่!!

- 13. เปิด!!

- 14-15. เบียคุรัน : หืมม์? หะ...? อะไรเนี่ย..... 10ล้าน นี่มันเกินกว่าที่บอกไว้?!
อิริเอะ : (ฉันคิดถูกแล้ว... พาพวกเค้าที่มาจากอดีตเป็นสิ่งที่ควรจะทำมากที่สุด!! พวกเค้าคือความหวังที่จะต่อสู้กับคุณเบียคุรัน...)

- 16-17. อิริเอะ : (วองโกเล่แฟมิลี่... ...ใน 10 ปีก่อน!!!)
[เพื่อนและความหวัง... คือสิ่งที่นักรบต้องการ!!]

Onepiece 541

2009-05-06T08:31:00.000-07:00

Reborn 238 [Thai]

2009-04-26T02:27:00.000-07:00

Cancer : อ่านให้สนุกกันนะงับ ผิดพลาดตรงไหนก็รบกวนชี้แนะ จ้า
.. ดูเหมือนว่า ตอนหน้ายังจะไม่รู้ว่ากล่องสึนะ คืออะไรน้าา หุหุ

- 1. เป้าหมายที่ 238 - การเปลี่ยนแปลง [Cancer : ตอนนี้ไม่รู้จริง ๆ งับว่าจะใช้ชื่อตอนว่าอะไรดีในภาษาไทย >.< .. ก็...ทนอ่านกับการแปลห่วย ๆ ไปก่อนและกันงับ T-T]

[เสื้อผ้าที่สวยหรู แสดงให้เห็นถึงความงามของแฟมิลี่]

- 2. [สึนะกำลังจะไปที่ไหนน้า...]
สึนะ - ฮารุ
ฮารุ - จ๊ะ?
สึนะ - ฉันมี...อะไรจะบอกน่ะ
[ทั้งหมดที่บอกเคียวโกะเกี่ยวกับสถานะการณ์ในตอนนี้
ทั้งเรื่องมิลฟิโอเล่ มาเฟีย การต่อสู้ทั้งหมดที่ผ่านมา ฮันก็บอกฮารุเหมือนกัน..]
สึนะ - ทั้งหมดก็แค่นี้...

- 3. สึนะ - ฮารุ
เป็นอะไรไปน่ะ?
ฮารุ - !!
ไม่เป็นอะไรจ้ะ ขอบคุณที่บอกนะคะ
[แล้วฉันก็มองออกทันทีว่า ฮารุกำลังโกหก]
ฮารุ - รู้สึกตกใจมากเลยล่ะ เรื่องทั้งหมดน่ะ
โอ้ ใช่สิสึนะคุง ก็ควรจะฝึกอยู่ไม่ใช่เหรอตอนนี้ ขอโทษนะคะที่ทำให้สึนะคุง เสียเวลาตอนนี้ สึนะคุงก็ไปได้แล้วล่ะจ้ะ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ
สึนะคุง ไม่ควรจะเสียเวลาฝึกนะ
สึนะ - ตะ...แต่ ฮารุจัง ยังไม่สบายใจอยู่ไม่ใช่เหรอ?
ฮา รุ - อืมม์?! สึนะคุง พูดอะไรน่ะ สึนะคุงก็บอกฮารุ มาหมดทุกอย่างที่ฮารุอยากรู้หมดแล้ว ตอนนี้ฮารุรู้สึกมีความสุข แล้วก็พอใจมากเลยแหละ
ตอนนี้ สึนะคุง ก็ควรจะไปฝึกได้แล้วล่ะ อย่าให้ฮารุทำสึนะเสียเวลาเลยค่ะ

- 4. สึนะ - ก็ได้... งั้น ฉันไปล่ะนะ ... เอ้อ ล่ะก็ ..
ฮารุ - ฮาฮิ?
สึนะ - ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง แล้วก็ที่ทำกับข้าวให้พวกเรานะ
ฮารุ - อย่าพูดอย่างนั้นสิ มันทำให้ฮารุอายนะคะ คุณสึนะก็สู้ ๆ นะคะ
ขอให้สนุกนะคะ ... อ่าา.....
เบียงกี้ - ถ้าไม่ทำแบบนั้นสึนะ คงจะเป็นห่วงมากสินะ
ฮารุ - .... มันตกใจ..มากเลยล่ะ ..
ทั้ง ๆ ที่รู้อย่างนั้นว่าพวกผู้ชายต้องมีอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่รู้สิ หนูเอาแต่พูด คิด เกี่ยวกับตัวเอง เห็นแก่ตัว .. หนูมันก็แค่เด็กโง่ ๆ ..
.. มันรู้สึกเจ็บมากเลยล่ะ[หนูขอโทษ] ...
เบียงกี้ - เธอทำได้ดีแล้วล่ะ
ฮารุ - ... อ่าา

- 5. สึนะ - ที่ฉันบอกความจริงกับ ฮารุจัง เคียวโกะจัง ไปแบบนั้นจะเป็นอะไรรึเปล่านะ? คุณพี่เค้าจะว่าอะไรรึเปล่านะ?
ดีโน่ - เฮ้ สึนะ ฉันมาเพื่อจะดูว่า การฝึกของแต่ล่ะคนเป็นไงบ้างน่ะ
อย่าเสียเวลาไปแต่กับงานบ้านล่ะ..
สึนะ - ปะ เปล่า .. รู้สึกว่าต้องขอบคุณ เคียวโกะจัง ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจเกี่ยวกับกล่องใบนี้หน่อยแล้วล่ะ
ต่อไปนี้ มันคงจะไม่อาละวาดอีกแล้วล่ะ(มั้ง)..

- 6. ดีโน่ - ว้าว
เรียวเฮ - เยี่ยม
ยามะ - ดีมาก
โกคุ - ดีล่ะ รุ่นที่ 10
สึนะ - แต่ว่า มันก็ยังไม่แน่หรอกนะ นอกจากจะได้ลองก่อนน่ะ ..
เบียกคุรัน - รัน~♪
รัน~♪ รัน~♪
สึนะ - ชางนีนิ อะไรน่ะ
จางนีนิ - ไม่รู้เหมือนกันครับ
ดูเหมือนใครบางคนเจาะเข้าระบบมาน่ะครับ
เบียกคุรัน - รัน~♪ รันนนนนน~

- 7. เบียกคุรัน - เบียกคุรัน~♪
ทุกคน - หะ!!
เบียกคุรัน - ฮาาาาา ทุกคนชอบการแสดงของฉันรึเปล่าล่ะ?
ฉันรู้สึกเบื่อจังเลย ก็เลยว่าจะมาเล่นด้วยหน่อยน่ะ
กินหน่อยมั้ย?

- 8. โกคุ - ทำไมแก.. แกกำลังเล่นเกมกับพวกเราอยู่รึไง!!?
เบียกคุรัน - ก็แค่ล้อเล่นน่ะ
จริง ๆ แล้วมีอะไรจะมาบอก ฉันโทรมาก็เพื่อจะอธิบายเกี่ยวกับเกม "ตัวเลือก" น่ะ
หมายถึง วันแล้วก็เวลาน่ะ .. ฉันไม่เคยบอกสถานที่เลยนิใช่ป่ะ?
ใน 6 วันหลังจากนี้ เราจะเจอกันที่ ศาลเจ้านามิโมริ
สึนะ - สู้ที่ นามิโมริ...?!!
เบียกคุรัน - ก็อย่างนั้นล่ะ แล้วก็ให้แน่ใจด้วยนะว่า พาเพื่อนตัวเล็ก ๆ มาด้วยทั้งหมดน่ะ ทุกคนที่มาจากอดีต

- 9. โกคุ - อะไรนะ!!
ยามะ - ทุกคน..
สึนะ - เคียวโกะ กับ ฮารุ ด้วย?!!
เรียวเฮ - แกว่าไงนะ!!
เบียกคุรัน - มันทำให้ทุกอย่างดูน่าสนใจขึ้นน่ะ
อย่าลืมซ่ะล่ะ ถ้าไม่มาทั้งหมดก็ผิดเงื่อนไขนะ โอเค๊??
- ดะ .. เดี๋ยวก่อน
เบียกคุรัน - เอาล่ะ โชคดีกับการฝึกล่ะ~♪
สึนะ - ทำไมต้องเอาพวก เคียวโกะ กับ ฮารุ ไปร่วมด้วย ...
ยามะ - ดูเหมือนทุกอย่างคงจะเป็น ความลับไม่ได้แล้วมั้ง
รีบอร์น - ดูเหมือนว่า สึนะ จะบอกทุกอย่างกับสองคนนั้นแล้วล่ะ
!!

- 10. สึนะ - ขะ ... ขอโทษ ฉันบอกไปแล้วล่ะ
ฉันคิดว่า มันคงจะดีกว่านี้ถ้าสองคนนั้น รู้ความจริงทั้งหมดน่ะ
เรียวเฮ - ซาวาดะ ...!!
แล้ว เคียวโกะ เป็นยังไง?!
สึนะ - คุณพี่..
โกคุ - ทำไมต้องทำลายข้าวของหะ??
ยามะ - ใจเย็น ๆ กันดีกว่าน่าา
เรียวเฮ - แล้วเคียวโกะตอบสนองยังไง?
สึนะ - เธอแค่ .. ฟัง
ดีโน่ - ฉันว่า สึนะตัดสินใจถูกแล้วล่ะ เรียวเฮ
ไม่ว่าจะยังไงพวกนั้น ก็ต้องรู้อยู่แล้วล่ะ ไม่ช้าก็เร็ว
รีบอร์น - ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่า เบียกคุรัน เข้ามาในระบบของพวกเราได้ยังไง
สควอโล่ - นี่เหรอระบบรักษาความปลอดภัย ห่วยแตกสิ้นดี

- 11. สควอโล่ - พวกไร้น้ำยา
โกคุ - แก
ยามะ - สควอโล่
สควอโล่ - อะ ของที่ระลึก
ดีโน่ - (ทำไมต้องปลาทูน่า)

- 12. ดีโน่ - มาสายนะ สควอโล่
ลูกศิษย์รอแล้วนะ
สึนะ - ละ..ลูกศิษย์
ยามะ - ยะ..อย่าบอกนะ
คนที่จะเป็น ครู ฉันก็คือ

- 13. สึนะ - ยามาโมโตะ!!!

- 14. สึนะ - ยามะ
โกคุ - ไอ้บ้านั่น ตายรึเปล่าน่ะ?
สควอโล่ - ชิ ว่าจะฆ่าซะหน่อย
ฉันจะเอาไอ้สวะดีไปละนะ
สึนะ - หะ อย่าพึ่ง...
ดีโน่ - ปล่อยให้เป็นหน้าที่ เค้าเถอะ
เค้ารู้จัก ยามะ ดีมากกว่าพวกเราซะอีก
สึนะ - แต่ว่า ... มันก็ไม่ถูกนะ ที่ทำแบบนั้นน่ะ ...
เรียวเฮ - ซาวาดะ ..

- 15. ดีโน่ - เฮ้ เรียวเฮ
โกคุ - รุ่นที่ 10
เรียวเฮ - ฉันไม่ให้อภัยนายหรอกนะ ที่เอาเคียวโกะ เข้ามาเกี่ยวด้วยน่ะ
พวกเราก็ลูกผู้ชายเหมือนกัน แค่หมัดเดียวแล้วก็จบไป
โกคุ - แก.. กล้าดียังไงทำแบบนั้นกับ รุ่นที่ 10 น่ะ
ฉันจะฆ่าแกกก
ดีโน่ - โกคุเดระ ใจเย็น ๆ น่าาา
[แล้ววันนั้นก็เหมือนกับที่เละเทะ .. ทุกสิ่งที่เคยกังวล ก็เริ่มถาโถมเข้ามาแล้วก็ระเบิดขึ้น
... แต่หลังจากวันนั้น พวกเราก็เริ่มเปลี่ยน ..]

- 16-17. [.. ทำในสิ่งที่พวกเราต้องทำ ..
.. แล้วทุกอย่างก็ดูเหมือนจะรวมกัน ...
และในเวลานั้นก็ดูเหมือนความจริงกำลังจะปรากฏตรงหน้า ...
การฝึกทุกอย่าง .. ก็สมบูรณ์!!]

[รวมเป็นหนึ่ง เพื่อความแข็งแกร่ง และแล้วประตูไปสู่การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น...!!]

Reborn 237 [TH]

2009-04-26T02:24:00.000-07:00

Raw Credit : Heiji-sama @ MH
Credit : Muku-chan [Thai]

มาดูฉากหวิวๆกับการอาบน้ำของเหล่าสาวๆ อิอิ ช็อตเด็ดอยู่ที่เบียงกี้ (ออกแนวหื่นซะล่ะเรา 55+) แล้วก็การทำครัวของเหล่าหนุ่มๆ

หน้า1
Reborn Target 237 : คำสารภาพ
สึนะ : บอยคอตจะไม่ยอมทำงานบ้านและไม่ขออยู่ร่วมกันงั้นเหรอ!?
สึนะ : บะ...แบบนั้นมัน!! (คิด - การต่อสู้กับเบียคุรันมันเหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวเองนะ~!!)
รีบอร์น : พวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกับเคียวโกะแล้วก็พวกผู้หญิงน่ะนะ ยังไงก็ตั้งใจฝึกกันด้วยล่ะ!
สึนะ : พวกนาย แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะ!!
ยามะ : ได้ยินที่พวกนั้นบอกแล้วนี่ แล้วนายจะเอายังไงล่ะฮึ สึนะ?
สึนะ : ...อืมม...

หน้า2
สึ นะ : ถึงยังไง พวกเราก็ไม่สามารถบอกพวกนั้นในเรื่องที่เกี่ยวกับมาเฟียและมิลฟีโอ เล่ได้หรอก... พวกเราจะยอมให้พวกนั้นต้องเข้ามาเกี่ยวข้องในการต่อสู้ใหญ่ครั้งนี้ไม่ได้ หรอก...
โกคุ : ยัย2คนนั่นนี่ไม่คิดถึงความรู้สึกของรุ่นที่10ซะมั่งเลย... ผมก็เห็นด้วยว่าเราไม่บอกอะไรพวกนั้นน่าจะดีกว่านะครับ
ยา มะ : แต่ว่านะ ถ้ามีแค่ 2 คนนั้นที่ไม่รู้เรื่องนี้เลย ฉันก็คิดว่ามันเป็นเรื่องน่าเศร้านะที่เหมือนกับว่ากลายเป็นคนที่ถูกแบ่งแยก ออกไปน่ะ...
สึนะ : มันก็จริงนะ... แต่ว่า...
คุณพี่ : เราจะบอกอะไรพวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด!! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเคียวโกะ!! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเคียวโกะ!!
โกคุ : หนวกหูว้อย
สึนะ : คุณพี่...
สึนะ : ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเราจะต้องฝึกกันหนักอยู่แล้ว แต่ยังไงตอนนี้พวกเราก็คงจะต้องช่วยกันดูแลตัวเองกันในเรื่องอื่นๆแล้วล่ะ
สึนะ : ...ฉันว่ามันก็คงจะต้องเป็นแบบนั้นล่ะนะ พวกเราทุกคนช่วยกันดูแลตัวเอง มันก็คงน่าจะพอไหวล่ะนะ
คุณพี่ : อืม
โกคุ : ครับ
ยามะ : ก็คงงั้น

หน้า3
----- นับจากนั้นพวกเราจึงต้องทั้งฝึกแล้วก็ทำงานบ้านเองไปด้วย ...แต่ว่า... -----

ยามะ : นี่นายใส่ผงซักฟอกมากไปรึเปล่าน่ะ?
สึนะ : หือ
โกคุ : อืมม เคล็ดลับในการหั่นอาหารที่ดี ขั้นแรกต้องหั่นให้มีความบางที่เหมาะสม...
สึนะ : โกคุเทระคุง!! ไฟมัน!! ไฟมันจะไหม้ฐานทัพแล้ว!!
สึนะ : อ่า
โกคุ : ขอโทษครับ! ผมต้องขอโทษจริงๆครับ!!
คุณพี่ : ฉันหิวหลังจากการฝึกแบบสุดหูรูดแล้วนะ... ทนไม่ไหวแล้ว!
แรมโบ้ : เค้าหิว หิวข้าวอ่ะ!!
ยามะ : ช่วยไม่ได้แฮะ งั้นคงต้องกินบะหมี่ถ้วยแทนไปก่อนก็แล้วกันนะ

--- ยิ่งไปกว่านั้นการฝึกของพวกเราก็ไปได้ไม่ค่อยจะดีนัก... สิ่งที่เกิดขึ้นกับพวกเราจึงมีแต่เพียงความเครียดเท่านั้น ---

หน้า5
เคียว โกะ : ดูเหมือนว่าเมื่อวานพวกพี่ชายจะต้องกินบะหมี่ถ้วยกัน... แล้วนี่วันนี้พวกเค้าจะได้กินอะไรที่มันมีคุณค่าบ้างหรือยังนะ...?
ฮารุ : ถ้าพวกคุณสึนะบอกความจริงมาว่ามันเกิดอะไรขึ้น พวกเราก็คงจะทำอาหารที่ดีกว่านั้นให้ทานแท้ๆ...
เบียงกี้ :ก็นะ ดูเหมือนพวกเธอคงคิดว่าพวกผู้ชายจะยอมบอกง่ายๆสินะ แต่ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะง่ายขนาดนั้นหรอก...
เบียงกี้ : มันก็คงเป็นเพราะ 2 เหตุผลน่ะนะ อย่างแรกคือพวกนั้นไม่อยากให้พวกเธอเปลี่ยนไป

หน้า6
เบียงกี้ : พวกนั้นคิดว่าถ้าหากพวกเธอรู้ความลับนั่นแล้ว พวกเธอคงจะต้องเปลี่ยนไปจากคนเดิมที่เคยเป็นอยู่
เบียงกี้ : นั่นก็คือสิ่งที่เจ้าพวกนั้นกลัวที่สุด และยิ่งเป็นคนที่พวกเค้าต้องการที่จะปกป้องมากที่สุดด้วยแล้ว
เบียงกี้ : แต่การที่คิดว่าคนอื่นจะไม่เปลี่ยนแปลงไปน่ะ มันก็เป็นได้แค่จินตนาการที่พวกนั้นอยากจะให้เป็นเท่านั้นแหละ

หน้า7
สึนะ : คันจมูกจังแฮะ
โกคุ : นี่ใครกำลังแอบนินทาพวกเราอยู่นะ?
คุณพี่ : มื้อนี้ขาดสารอาหารแบบสุดหูรูด!!
ยามะ : แต่ว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้รู้เลยล่ะนะ... ว่าการฝึกของพวกเราน่ะมันจะไม่ราบลื่นเลยถ้าหากว่าไม่มีพวกนั้นคอยช่วย...
สึนะ : นั่นสินะ... การต่อสู้เองก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้ว... บางทีพวกเราก็ควรจะต้องบอกพวกนั้น...
เรียวเฮ : ไม่ได้!! นายจะทำยังไงถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเคียวโกะ!!
สึนะ : ชะ..ใช่แล้วล่ะ!!
เบียงกี้ : และข้อสองก็คือ หลักความคิดที่อยู่ในใจของพวกเขา พวกผู้ชายน่ะมักคิดว่ามันเป็นหน้าที่ที่ผู้ชายจะต้องปกป้องผู้หญิง...
เบี ยงกี้ : พวกนั้นน่ะถือว่ามันเป็นการพนันกับความภาคภูมิในฐานะของผู้ชายเลยล่ะนะ ในการที่จะปกป้องไม่ให้พวกเธอต้องมาเห็นโลกที่แสนเลวร้ายนี้

หน้า8
ฮารุ : ฮารุดีใจที่พวกเขาคิดแบบนั้นนะคะ... แต่ว่าพวกเราก็แค่อยากจะเป็นกำลังให้กับพวกเขา
ฮารุ : ฮารุไม่คิดว่ามันยุติธรรมเลยนะคะ ที่จะให้พวกผู้ชายมาตัดสินใจแทนตัวพวกเราเองทั้งหมดแบบนี้น่ะ
เบียงกี้ : มันก็เป็นอย่างที่เธอพูดนั่นแหละนะ พวกผู้ชายน่ะทั้งเห็นแก่ตัวแล้วก็ไม่มีเหตุผล...
เบียงกี้ : แต่ว่า สิ่งที่มันเกินกว่าที่ผู้หญิงคิดก็คือ พวกผู้ชายน่ะยอมที่จะเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อความภาคภูมินั่น
เบี ยงกี้ : และแน่นอนว่า ผู้ชายที่ไม่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อความภาคภูมินั่น มันก็ไม่ใช่ผู้ชายเหมือนกันนั่นแหละนะ พวกนั้นนี่เหมือนกับ...
โคลม : ...ชั้นขอตัวก่อนนะคะ
ฮารุ : อื้อ
เคียวโกะ : โคลมจัง แล้วเจอกันน.....!! นี่หลังเธอไปโดนอะไรมาน่ะ!?

หน้า9
โคลม : แค่แผลที่ได้จากการฝึกวันนี้น่ะค่ะ... แต่ฉันคิดว่ามันก็คงจะเป็นแค่รอยข่วนถ้าเทียบกับบอสและคนอื่นๆ
ฮารุ / เคียวโกะ : ฮารุ-เคียวโกะ จัง! อา...
ฮารุ : ฮารุน่ะคิดว่าความภาคภูมิของผู้ชายอะไรนั่นน่ะ เป็นเรื่องที่ไม่มีเหตุผลแถมยังไม่เข้าใจเลยสักนิดด้วย แต่ว่า...
เคียวโกะ : ...ตอนนี้พวกเราลืมเรื่องการบอยคอตเอาไว้ก่อนดีกว่าเนอะ?

--- วันต่อมา ---

หน้า 10
สึนะ : อ่า...
เบียงกี้ : สึนะ!! แย่แล้วล่ะ!!
เบี ยงกี้ : เคียวโกะเพิ่งจะหนีออกไปจากฐานทัพ!! เธอบอกว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการสำหรับที่นี่ ที่ที่ไม่มีใครบอกอะไรกับเธอเลยสักอย่าง!!
สึนะ : ว่าไงนะ!?
เบียงกี้ : ถ้าไปตอนนี้อาจจะยังทันอยู่! นายรีบตามเธอไปเร็วเข้า!!
สึนะ : จางนีนิ ช่วยเปิดประตูหน่อย!!
เบียงกี้ : เคียวโกะวิ่งเข้าไปในเมืองน่ะ!!
รีบอร์น : หืม? คิดจะทำอะไรน่ะถึงได้ไปหลอกเจ้าสึนะแบบนั้น?
เบียงกี้ : ก็ดูเหมือนว่าการฝึกจะยังไปได้ไม่ค่อยดีน่ะนะ มันก็เลยต้องเติมพลังกันสักหน่อยน่ะจ๊ะ ♥

หน้า11
รีบอร์น : ก็เป็นความคิดที่ไม่เลวนะ
สึนะ : (คิด - นี่ฉันจะทำยังไงดี...!! ทั้งหมดนี้มันเป็นมันเป็นความผิดของฉันเอง... ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเคียวโกะจัง...)
สึนะ : (คิด - เจอแล้ว!!)
สึนะ : เคียวโกะจัง!!
เคียวโกะ : สึนะคุง! นี่เธอก็ออกมาข้างนอกเหมือนกันเหรอ?
สึนะ : เอ๋? มะ..ไม่ใช่ยังงั้น... อืม...
เคียวโกะ : ฉันออกมาซื้อของตามปกติน่ะ คุณเบียงกี้บอกว่าวันนี้ฉันออกมาซื้อของข้างนอกคนเดียวก็ได้น่ะจ๊ะ...

หน้า12
สึนะ : เอ๋...? ปะ..ไปซื้อของ?
เคียวโกะ : จากนี้ไปพวกเราจะกลับมาทำกับข้าวให้ทุกคนทานกันอีกน่ะ แล้ววันนี้จะทำเป็นแบบพิเศษให้เลยล่ะจ๊ะ!
สึนะ : (คิด – เบียงกี้ นี่เธอหลอกฉันเหรอ!!) [รูป : ยัยแมงป่องพิษ]
เคียวโกะ : สึนะคุง ดูหน้าซีดจังเลย เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ?
สึนะ : เอ่อ... ปะ..เปล่า... ฉัน...แค่คิดไปว่าเธอหนีออกมาเพราะว่าผิดหวังเกี่ยวกับเรื่องการบอยคอตน่ะ...
เคียวโกะ : เอ๋...? ...ไม่มีแล้วล่ะจ๊ะ เรื่องนั้นพวกเรายกเลิกกันไปแล้วล่ะ
เคียวโกะ : พวกเราทั้งคู่ตัดสินใจที่จะเชื่อมั่นในตัวของพวกเธอ ดังนั้นถึงจะยังไม่บอกอะไรพวกเราตอนนี้ก็ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ
สึนะ : ไม่... ฉันจะบอก

หน้า 13
สึนะ : ในตอนที่ฉันออกมาตามหาตัวเธอน่ะ มันเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ลองคิดถึงความรู้สึกของพวกเธอทั้ง 2 คนดูบ้าง...
สึนะ : และก็ได้เข้าใจว่าที่ผ่านมาฉันมันเห็นแก่ตัวมาตลอด การที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสักอย่าง...
สึนะ : กับการที่รู้ว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน แต่ว่ากลับไม่มีใครยอมบอกอะไรเลยน่ะมันเป็นเรื่องที่ต่างกันมาก...
สึ นะ : ทั้งๆที่พวกเธอต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องเลวร้ายนี้มาตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ ทั้งๆที่พวกเธอเองก็บอกแล้วว่าต้องการที่จะร่วมต่อสู้ด้วยกันกับพวกเรา...
สึ นะ : ฉันคิดว่าถ้าพวกเรายังคงไม่ยอมที่จะบอกอะไรเลยและยังทำเหมือนกับว่ามันไม่มี อะไรเกิดขึ้น พวกเรานี่ก็คงจะเรียกได้ว่าโหดร้ายมากเลยล่ะ...
สึนะ : และนี่ก็คือเหตุผลที่ฉันอยากจะบอกเรื่องนี้กับเธอ... และเดี๋ยวฉันก็จะไปบอกกับฮารุด้วยเหมือนกัน...

--- ...ดังนั้นฉันก็เลยบอกกับเธอ... ---

หน้า 14
--- เรื่องเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้... เกี่ยวกับมิลฟีโอเล่และเบียคุรัน... ---
--- เกี่ยวกับเรื่องที่คนพวกนั้นเป็นมาเฟีย และตัวฉันที่ถูกให้เป็นเป็นหัวหน้ารุ่นที่10ของวองโกเล่... และการต่อสู้ทั้งหมดจนถึงตอนนี้... ---
--- ในตอนนั้นฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ ว่ามันเป็นเพราะแสงอาทิตย์ยามเย็นหรือเปล่า แต่มันก็ดูเหมือนกับว่าตาของเคียวโกะจังนั้นคลอไปด้วยน้ำตา... ---
--- แต่ว่าฉันก็ยังคงบอกทุกอย่างกับเธอ... ---
--- เคียวโกะจังได้แต่พยักหน้ารับรู้เรื่องราวต่างๆอย่างเงียบๆ... ---

สึนะ : เรื่องมันก็... ประมาณนี้แหละนะ...
เคียวโกะ : อื้ม...
สึนะ : ตกใจหรือเปล่า...?
เคียวโกะ : อื้ม...

หน้า15
สึนะ : (คิด – ...แบบนี้มันจะดีจริงๆหรือเปล่านะ...)
เคียวโกะ : ขอบคุณนะที่บอกทุกอย่างกับฉัน สึนะคุง
สึนะ : อื้อ
เคียวโกะ : ถ้างั้นที่อยู่ตรงเอวนั่นก็คืออาวุธกล่องของเธองั้นสินะ?
สึนะ : อะ..ใช่แล้วล่ะ เจ้านี่น่ะ...
เคียวโกะ : แล้วก็ยังเป็นเจ้าหนูจอมดื้อด้วยสินะ
สึนะ : อื้อ ใช่แล้วล่ะ... ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับเจ้านี่ยังไงดี
สึนะ : เจ้านี่น่ะมักจะต่อต้านแบบนี้เสมอ แล้วก็ดูเหมือนว่ามันต้องการที่จะฆ่าฉัน
เคียวโกะ : ว้าว ขอดูหน่อยสิ!
สึนะ : อี๋!! มะ..ไม่ได้นะ เจ้านี่มันอันตราย!! ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอขึ้นมา!!

หน้า 16
สึนะ : เห็นไหมล่ะ เจ้านี่น่ะพยายามที่จะหาทางออกมาเล่นงานฉัน!!
เคียวโกะ : ขอโทษจ๊ะ!!
สึนะ : เจ้านี่...
เคียวโกะ : เจ้าหนูนี่... ดูเหมือนเขาจะอยากเป็นเพื่อนกับสึนะคุงมากเลยนี่นะ
สึนะ : หือ?
เคียวโกะ : ก็เขาน่ะแสดงอารมณ์ทุกอย่างออกมาเหมือนกับเธอเลยนี่นา
สึนะ : อารมณ์... เดียวกันงั้นเหรอ?
เคียว โกะ : ก็ตอนที่สึนะคุงกังวลหรือเครียดขึ้นมาน่ะ เขาเองก็ดูจะเป็นเหมือนกันนะ ทั้งคู่เลยล่ะ ในตอนที่สึนะคุงกังวลขึ้นมา เจ้าหนูนี่เองก็จะสั่นเหมือนกับว่าเครียดไปด้วยเลยล่ะ
สึนะ : ...แต่ว่าตอนที่มันเขย่ากล่องน่ะ มันกำลังต้องการที่จะฆ่า...

หน้า 17
สึนะ : (คิด – ใช่แล้วในตอนนั้น... อยู่ๆฉันก็รู้สึกกังวลขึ้นมา... แล้วก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังกลัวอะไรสักอย่างอยู่...)
สึนะ : (คิด – ในใจของฉันคิดแต่จะปฏิเสธมันมาตลอดในช่วงเวลาที่ผ่านมา)
สึ นะ : (คิด – แล้วก็เพราะแบบนั้นมันถึงได้เข้ามาทำร้ายฉัน... และมันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฉันปฏิเสธมันมากขึ้นและมากขึ้น...)
สึนะ : (คิด – งั้นก็หมายความว่าเจ้านี่... ก็คือ...สิ่งที่จะแสดงความรู้สึกที่อยู่ในใจของฉันออกมา...!?)

------------------------“จิตใจของทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากัน...!”------------------------

Rebron 239 [Thai]

2009-04-26T02:16:00.001-07:00

- 1. เป้าหมายที่ 239 - วันตัดสิน!!
โทริคาบูกิ - เวลาแห่งการตื่นตัน เวลาแห่งโชคชะตา เวลาแห่งสัญญา
[6 ผู้พิทักษ์ตัวจริง]

Cancer : คือว่าไม่ต้องอ่านก็ได้นะครับตรงนี้ ไม่ชัวร์เหมือนกัน
โทริบูกิคือชื่อของ พืชแอคโคไนท(หัวนก) แปลตรงตัวก็ นกสวมหมวก

- 2. ไดซี่? - ซาคุโร่!! คิกเคียว!! ได้เวลาแล้ว
ถึงเวลาแล้ว ได้เวลาฆ่าแล้ว

Cancer : เหมือนเดิมครับ ไม่ชัวร์
ซาคุโร่ คือต้นทับทิม คิกเคียว? อันนี้ไม่รู้ฮับ >.<
- 3. ไดซี่? - ทำยังไงดี? เริ่มตื่นเต้นแล้วสิ... ฉันจะได้ฆ่าถึง 1พันคนรึเปล่าเนี่ยย..!! 1 แสน...!!
คิกเคียว? - ใจเย็น ๆ น่า เดซี่
วันนี้น่ะ ห้ามฆ่าน้า(เยอะ) แต่คนสองคนก็คงไม่เป็นไรมั้ง?
คุณเบียกคุรัน น่ะบอกว่า มันก็เหมือนกับงานฉลอง งั้นก็เราไปร่วมด้วยกับคุณเบียกคุรันมั้ยล่ะ
ท่านเบียกคุรันน่ะ รอวันนี้มานานแล้วล่ะ
บลูเบล - เยี่ยม เสร็จแล้ว ทุกคนดูนี่สิ ชั้นสมบูรณ์แล้ววว

- 4. บลูเบล - ดูกล้ามสิ
ซาคุโร่ - นั่นมันใช่ซะที่ไหนล่ะ นั่นมันก็แค่ นมแบน ๆ!! ของเธอ ยั่ยโง่
บลูเบล - ว่ายังไงนะ พวกนี้มันคือกล้ามนะ ฉันฝึกหนักมาเลยนะเนี่ยยย
ซาคุโร่ - มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่คิดแบบนั้นน่ะ นังเด็กงี่เง่า
.........

- 5. บลูเบล - นายว่าใครยะ หะ?
ลองพูดอีกครั้งเซ้ ฉันจะฆ่านาย แล้วก็ทุบกระโหลกนายซะ
คิกเคียว พาเจ้านั่นมานี้ซิ มันหักอกฉันนะ
คิกเคียว - ฮาา ซาคุโร่ ก็แค่ด่า ๆ ไปงั้นแหละเพราะว่า เจ้านี่น่ะมันอิจฉาความน่ารัก ของเธอไงล่ะ
ซาคุโร่ - ก็ไม่ทั้งหมด
คิกเคียว - แล้วก็นะ บลูเบล เธอเป็นเด็กผู้หญิงนะ เลิกทำขาแบบนั้นได้แล้วล่ะ มันไม่ดีนา
บลูเบล - อืมมมมมมมม์~~~ ซาคุโร่ หน้าโง่
ชั้นจะสอนให้นายรู้วิธีเคารพคน
เบียกคุรัน - ดูเหมือนกำลังจะสนุกกันอยู่เลยนะครับ~♪

- 6. คิกเคียว - ฮาาา ดูเหมือนจะเป็นเกียรติมากนะครับ คุณเบียกคุรัน
เบียกคุรัน - มันก็เป็นธรรมดานิ ตอนนี้ฉันก็เหมือนทุกคนนั่นล่ะ หนึ่งในผู้เล่น เห็นป่าว
ฉันมีทุกอย่างพร้อมเลยนะ ทั้งแหวน ทั้งชุดต่อสู้~♪
บลูเบล - เท่จังค่ะ เบียกคุรัน~
ซาคุโร่ - อย่ามเรียกอย่างนั้นเด้ ยัยโง่
คิกเคียว - พวกเรา 6 ผู้พิทักษ์ตัวจริง พร้อมที่จะออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านเบียกคุรัน
แต่ก็นะ คุณไม่จำเป็นที่จะต้องยื่นมือเข้ามาในศึกนี้หรอก แล้วก็แน่นอนว่าพวกเราน่ะมีจำนวนน้อยกว่าพวกนั้น
แต่คุณก็ได้เลือกแล้วกับ ผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับคุณ กับผู้พิทักษ์แหวนที่แกร่งที่สุดของแต่ล่ะประเภท
แล้วก็ ... กับกล่องที่เหนือกว่านั้น

- 7. ในศึกที่ลงนามด้วยชื่อของคุณ
Cancer : คิดคำเท่ห์ ๆ ไม่ออกฮับ >.<
- 8. รัล - ใครน่ะ?
สึนะ - ฉันเอง
รัล - ฉันว่าฉันบอกนายไปแล้วนะ ว่าไม่ต้องมาเยี่ยม
สึนะ - ใกล้แล้วล่ะ... ศึกระหว่าง เบียกคุรัน กับพวกผู้พิทักษ์ตัวจริงน่ะ
รัล - ฉันรู้แล้วน่า .. ฉันน่ะ ตั้งใจไว้ว่าจะเข้าร่วมด้วยไม่ว่าร่างกายจะเป็นยังไง
แต่ รีบอร์นก็ห้ามฉันไว้ เพราะฉันคงทำได้แค่ทำให้ตัวเอง ต้องเป็นแบบนี้อีกครั้ง
สึนะ - รัล
รัล - ได้ยินมาว่า เธอฝึกสำเร็จแล้ว หวังว่าคงจะทำได้นะ

- 9. สึนะ - อิริเอะคุง บอกว่าถ้าพวกเราจัดการ เบียกคุรันได้ล่ะก็ รังสี นอนทูรินิเซท ที่มีผลต่อพวกเธอแล้วก็รีบอร์น ก็จะหายไปด้วย
เพราะฉะนั้น ช่วยรออีกนิดเถอะนะ
รัล - นายนี่ช่างเป็นห่วงคนอื่นจริง ๆ นะ
สึนะ - ฉันอยากให้เธอเห็นผลการฝึกของฉันจัง แต่ว่า...
รัล - ฉันจะนอนแล้ว ไปซะ
สึนะ - ... เอ่อ.. งั้น ไปและนะ บายย
........

- 10. โคโรเนโร่ - อะไรกัน เป็นครูอะไรเย็นชาจัง อย่างน้อยก็พูดว่า "โชคดี" ก่อนที่ฉันจะไปสู้กับคนอื่น ก็ยังดี
แค่นั้นก็ทำให้พวกนักเรียน ดีใจตายแล้ว รู้ซะบ้างนะ(เว้ยเฮ้ย)
รัล - ฉันทำไม่ได้ ...
โกคุ - อยู่รึเปล่าน่ะ? เฮ้~~ นายหายหัวไปไหนเนี่ย ในเวลาแบบนี้ด้วยนะหะ ไอ้แมวบ้าเอ๊ยย
เบียงกี้ - คงไม่ได้หาเจ้านี่อยู่ซินะ?
โกคุ - ยูริ

- 11. เบียงกี้ - ฉันเจอ เจ้านี่ในเครื่องอบแห้งน่ะ
โกคุ - ..... ขอบใจ ...
เบียงกี้ - นี่ .. ฮายาโตะ ยังจำได้รึเปล่าเรื่องที่ฉันจะคุยด้วยน่ะ? หลังจากที่นายกลับมาจากฐานของมิลฟิโอเร่น่ะ
ฉันมีอะไรอยากจะคุยด้วย จำได้มั้ย?
โกคุ - .......
เอ๊ะ .... เฮ้ เดี๋ยว ... กลับมานี่นะ .....
เบียงกี้ - ขี้ขลาดจังนะ

- 12. สึนะ - เบียงกี้ ได้ยินมาว่า เธอทำเสื้อไว้ให้พวกเราใส่ด้วยเหรอ?
เบียงกี้ - ใช่แล้วล่ะ เดี๋ยวนายก็จะเห็นในห้องแต่งตัวเองแหละ
เสื้อพวกนั้นทำมาจากเส้นใยพิเศษของเรอ้อน เชียวนะ พวกเคียวโกะ กับ ฮารุ ก็ช่วยด้วยเหมือนกัน
สึนะ - อ่าหะ .... ขอบคุณนะ ......
เบียงกี้ - อยากจะพูดอะไรรึเปล่า?
สึนะ - ... เอ่อ .. คือว่า พวกเคียวโกะ กับ ฮารุเป็นยังไงบ้างน่ะ พวกนั้นกลัวรึเปล่า?
เบียงกี้ - ... ไม่เลย พวกเธอน่ะใจสู้มากเลยล่ะ
สึนะ - .. อืม .... คงดีที่ได้ยินแบบนี้ล่ะ

- 13. เคียวโกะ - เป็นยังไงบ้าง ฮารุจัง
ฮารุ - ดูสิ ทำได้ไงไม่รู้
หลับอยู่ดีดีแล้วก็ ตกลงมาทำท่าแบบนั้นเลยล่ะ
เคียวโกะ - ทำได้อย่างไงน้า
ฮารุ - ดูเหมือนจะคนล่ะอย่างกับ คุณสปาน่า เลยนะ หลับบนเตียงเหมือนเด็กเลยล่ะแล้วก็ใส่ หมวกนอนหลับด้วยนะ
เคียวโกะ - นี่คงแสดงให้เห็นถึง พวกเขาเหนื่อยแค่ไหนเลย
ตั้งแต่มาถึงนี่เมื่อวานนี้ ดูเหมือนว่าขอบตาจะดำ แล้วคงไม่ได้หลับมาหลายอาทิตย์นะ
ฮารุ - แต่ว่าในเวลาแบบนี้ พวกเราก็ต้องปลุกให้ตื่นนะ

- 14. 2 สาว - ตื่นนนนนนนน~~~นนน!!!
อิริเอะ - หา อะไรน่ะ ไฟไหม้เหรอ? แผ่นดินไหว? อ้าาห์ สองคนนั่น นิสัยไม่ดี ...
หูฉันยังอื้อไม่หายเลยเนี่ยย ไม่ ไม่ได้เราต้องตื่นแล้ว วันนี้เป็นวันสำคัญด้วยสิ
ต้องทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีด้วยนะ โชอิจิ
อะแห่ม หวัดดี ทุกคน
ห๊าาาาา
สึนะ - อิริเอะ คุง
โกคุ - ไอ้แว่น มาสายนะ

- 15. อิริเอะ - พวกนาย ชุดนั่น .. ทำไมมันช่างงดงามอย่างนั้น!!
สึนะ - แต่ผมว่า รู้สึกเขิน ๆ อาย ๆ ยังไงไม่รู้สินะ
รีบอร์น - ฉันทำมาเพื่องานนี้โดนเฉพาะเลยนะ
วองโกเล่ น่ะเริ่มมาจากพวกศาลเตี้ย ที่คอยปกป้องชาวบ้าน
ในยุคนั้น วองโกเล่แฟมิลี่ได้ทำหน้าที่ให้บรรลุตลอด พวกเขาน่ะออกไปสู้ถึงชีวิตในชุดสูททั้งนั้น
ศึกโกคุโย่ น่ะ เป็นบททดสอบที่รุ่นที่ 9 สั่งมา ส่วนพวกวาริเออร์น่ะคือ ศึกภายใน แต่ว่าครั้งนี้น่ะ
มันต่างจากตอนนั้นและโหดกว่าตอนนั้นมาก
สึนะ - รู้สึกนายชอบทำอะไร ให้มันใหญ่โตอยู่เรื่อยเลยนะ ทั้งเรื่องพวกนี้ แล้วก็มาเฟียเนี่ย ...
อิริเอะ - ไม่นะครับ ศึกครั้งนี้น่ะ อาจจะมีคนรับรู้ไปไม่น้อยเลยล่ะ ไม่แน่อาจจะรวมไปถึงชะตากรรมของโลกเลยก็ได้
!!
ถึงแม้จะเป็นประวัติศาสตร์ของวองโกเล่เอง ... ก็เถอะ .. ครั้งนี้อาจจะเป็นศึกครั้งที่ใหญ่ที่สุดก็ได้
สึนะ - อื้อ ...

- 16-17. สึนะ - ไปกันเถอะ
ทุกคน - ลุย!!
[กับชุดสูทที่แฝงไปด้วยความต้องการของ บรรพบุรุษ พวกเขาออกไปสู้]

Credit : Heiji-Sama @ MH
เชิญรับชมกันได้ตามอัธยาศัย

Cancer : เหมือนเดิมฮับ แปลเอง งง เองฮาาา
ผมว่า สองคนที่หายไปของทั้งสองฝ่าย(ไม่รวมยามะ) สงสัยจะดวลกันแฮะ(เดา ฮาาา) ยังไงก็ไว้รออ่านรวมเล่มอีกทีนะฮับ

Rebron 239 [Thai]

2009-04-26T02:16:00.000-07:00

Naruto 445 ที่หนึ่งของโลก

2009-04-26T01:40:00.000-07:00

Onepiece 540

2009-04-26T01:33:00.000-07:00

Naruto 444

2009-04-19T09:02:00.000-07:00

Naruto 443

2009-04-19T08:54:00.000-07:00

Onepiece Chapter 539

2009-04-13T10:10:00.000-07:00

Reborn 236

2009-04-12T01:09:00.000-07:00

Credit : Heiji-sama @ MH
Translated : Cancer & Ju-da-su
มาดูกล่องของเจ้าวัวแลมโบ้ กับ การสไตรค์ของเหล่าสาวๆ

- 1. 236 - ต่อต้าน
ซาซางาวะ เรียวเฮ - กล่อง = แคงการิว
โกคุเดระ ฮายาโตะ - กล่อง = ซิสเทมม่า ซี เอ ไอ, อุริ

- 2. ดีโน่ - ทั้งหมดนี้คือการอธิบายเกี่ยวกับการฝึก
"เป้าหมายเพื่อการพัฒนา"
พวกนายเลือกที่ฝึกกันเองได้นะ
แล้วเดี๋ยวบาซิลก็จะคอยช่วยในการฝึกของพวกนายระหว่างที่เค้าฝึกด้วยเค้าเอง
บาซิล - ขอความกรุณาด้วยคร้าบ
โกคุเดระ - เจ้าหัวสนามหญ้า กับ ไอ้วัวโง่ เอาโน๊ตบุ๊คกับดินสอมาที่ห้องสมุดด้วยนะ
ชั้นจะฝังประวัติทั้งหมดใส่หัวสมองพวกแกเอง
สึนะ - นั่นไงเริ่มแล้ว
ยามะ - แข็งแกร่งเหลือเกิน หุหุ
สึนะ - ช่ายย....
แต่ นายจะฝึกอะไรล่ะ ยามะ
ยามะ - ก็ไม่รู้เหมือนกันสิ แต่ชั้นว่าจะฝึกด้วยตัวเองก่อนน่ะ

- 3. เบียงกี้ - โครมมานี่ .. เดี๋ยวชั้นจะขัดเกราเธอเอง
โครม - .... ค่ะ
ฮารุ - ไปแล้ว..
ได้ยินหมดแล้ว
เคียวโกะ - รู้สึกตื่นเต้นจังเมื่อกี้ ....

- 4. ฮารุ - รู้สึกจะแค่ซ่อนเรื่องพวกนี้แค่พวกเรานะ
ชั้นจะไม่ปล่อยไว้แน่ ไม่ว่าพวกเค้าจะซ่อนมันอีกนานแค่ไหน
เคียวโกะ - แต่ว่านะ ฮารุจัง เต้าใจทั้งหมดป่าว
ฮารุ - เอ่อ .. ก็แค่นิดนึง

สึนะ - เริ่มกันเลย
ถ้าเจ้านั่นมันออกมาอีก
จะทำไงดีนะ ...

- 5. สึนะ - เมื่อคราวก่อนเลย ..
คราวนี้ฟังชั้นนะ
ถ้าเกิดคราวนี้นายอาละวาดขึ้นมาอีกชั้นจะขย้ำนายซะ(เท่าที่จะทำได้นะ)
.. ได้ยินที่ชั้นพูดป่าวนะ
โอ๊ะ โกรธเหรอ??
รู้สึกจะรุนแรงกว่าก่อนหน้านี้นะ จะทำไงกับเจ้านี้ดีน้า

- 6. เรียวเฮ - เอาล่ะ
ออกมาเลย
ล...ลองเตะเจ้านั้นสิ

- 7. เรียวเฮ - เยี่ยม ไม่ใช่แค่ออกมาเฉย ๆ แต่ทำตามคำสั่งด้วย
รู้สึกนายจะเชื่อถือได้นะ ต่อไปก็เปิดกล่องวองโกเล่
โกคุ - แก
ใครบอกให้แกเปิดกล่องตอนชั้นสอนวะ
แล้วก็อย่าใช้ชั้นเป็นหนูทดลองเด้

- 8. รีบอร์น - ใช้ไฟ พร้อมกับเปิดกล่องได้ตั้งแต่แรกถือว่าเยี่ยมมาก เรียวเฮ
เหมือนที่หวังไว้กับ "คนที่เบรกแตกตลอดเวลา"
โกคุ - รีบอร์นซัง
มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ
รีบอร์น - ชั้นว่านายน่าจะสอนว่าการใช้กล่องก่อนนะ
โกคุ - ต ... แต่เราต้องรู้ประวัติของกล่องก่อนนะครับ
รีบอร์น - รู้สึกว่าจะแตกต่างจากล่องของคนอื่น ๆ จริง ๆ นะ
แรมโบ้ - เยี่ยม เอาอีก เอาอีก
ตายซะ โกคุเดระ
โกคุ - แกนั่นแหละตาย

- 9. เรียวเฮ - อย่ารุนแรงกับเด็กน้อยนะ
โกคุ - หุบปาก
พวกนายตกในฐานะนักเรียนเว้ย
แรมโบ้ - อย่ ... ร้ ...
รีบอร์น - โอ้ เปลวเพลิงแห่งสายฟ้า
โกคุ - อะไรน่ะ ...
แรมโบ้ - แก ตายซะไอ้งี่เง่า
ไอ้งี่เง่าโกคุ ตายซะ
โกคุ - มันใส่ไฟเข้าไป ... ในกล่องวองโกเล่

- 10.

- 11. เรียวเฮ - กระทิง?
รีบอร์น - เริ่มจากล่องวองโกเล่ หะ?
พวกแกตายซะให้หมดดด
เรียวเฮ - โอ้
โกคุ - อย่าบอกนะว่าจะโจมตีเข้ามาน่ะ

- 12.[แล้วนั่นคือการฝึกของพวกเรากับอาวุธใหม่ กล่องวองโกเล่ เริ่มแล้ว
แม้ว่า พวกเราจะฝึกไม่เหมือนกันก็เถอะ
เรารู้ว่าแต่ล่ะคนเป็นยังไงบ้างก็ตอนที่พวกเราพักนั่นแหละ]
โกคุ - เยี่ยมเลยครับรุ่นที่สิบ
สึนะ - โกคุ กับ แรมโบ้ เรียวเฮ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ

- 13.โกคุเดระ - เจ้าวัวเพี้ยนมันเปิดกล่องวองโกเร่ได้แล้ว . . .
สึนะ - แรมโบ้น่ะหรอ!?
โกคุเดระ - กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ลงไปกองกับพื้นกันทุกคนแล้วอ่ะครับ . . .
เรียวเฮ - ฉันไปต่อไปไม่ไหวแล้ววันนี้ . . .
สึนะ - เป็นอะไรมากหรอเปล่าอ่ะครับ?
เรียวเฮ - ก็นิดหน่อยอ่ะนะ . . . แล้วซาวาดะเป็นยังไงบ้าง?
เปิดได้หรอยังล่ะ? กล่องวองโกเร่!!
สึนะ - . . . ยังเลยครับ
ถ้าเปิดขึ้นมาอีกตอนนี้คงเป็นเหมือนคราวที่แล้วอีกแน่ . . .
ยามาโมโตะ - แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอที่พวกนายฝึกกับกล่องวองโกเร่ได้น่ะไอ้ฉันซิต้องรอลูกเดียวเลย . . .
สึนะ - ยามาโมโตะ . . .สำหรับวันแรกยังไม่มีใครประสบความสำเร็จเลยซักคน . . .
แล้วในเวลาแบบนั้นเองที่ปัญหาที่นิ่งเงียบอยู่นานอีกอย่างหนึ่งผลุดขึ้นมา . . .
ฮารุ - คือว่า . . .อยากคุยด้วยหน่อยอ่ะคะ

- 14.
ยามาโมโตะ - ไง!
สึนะ - ฮารุ มีอะไรหรอ? เคียวโกะจังก็อยู่ด้วย . . . ?
ฮารุ - เพราะพวกคุณจำเป็นต้องกลบเกลื่อน พวกฉันเลยขอพูดแบบตรงๆเลยก็แล้วกันนะคะช่วยอธิบายเรื่องอย่างเบียคุรัน มิลฟิโอเร่ มาเฟีย
เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้อย่างละเอียดให้พวกเราหน่อยได้ไหมค่ะ!!

- 15.
สึนะ - เดี๋ยวซิ . . .ธะ . . . ธะ-ธะ-ธะ- . . . เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ?มิ- . . . มิลฟิโอเร่? มาเฟีย? . . . อะ-อะไรของพวกเธอ?
ฮารุ - จะทำเป็นแกล้งไม่รู้ไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกคะ!! พวกเราสองคนรู้ว่าพวกคุณกำลังปิดบังอะไรพวกเราอยู่!!
ไหนๆก็อยู่ด้วยกันแล้ว พวกฮารุเองก็น่าจะมีสิทธิที่จะรู้ความจริงด้วยซินะ!!
สึนะ - โกหกน่า . . . จู่ๆ . . . ทำไม . . . ?
เบียงกี้!!
เบียงกี้ - ฉันไม่ได้บอกพวกเขาอะไรทั้งนั้นสองคนนี้เขาไปหามาด้วยตัวของตัวเอง
เคียวโกะ - สึนะคุงพวกฉันก็อยากร่วมสู้ด้วยนะ!

- 16.
สึนะ - . . . เคียวโกะจัง
เรียวเฮ - เคียวโกะ . . . !!
สึนะ - เคียวโกะพูดเองถึงขนาดนั้น . . .
แต่ว่า . . .ไม่ได้ๆ!! เราจะมาให้พวกเคียวโกะจังเข้ามายุ่งเกี่ยวกับโลกอันแสนอันตรายนี้ไม่ได้ . . .
พวกเขาไปรู้เรื่องการต่อสู้ของพวกเรานั้นแหละดีแล้ว!!
ก็ ดีใจนะ ที่พวกเธอเป็นห่วง แต่ว่า . . . อีกแค่นิดเดียวจริงๆนะ!!อีกแค่นิดเดียวพวกเราก็จะจัดการทุกอย่างเสร็จแล้วก็ กลับไปสู่โลกอดีตได้แล้ว . . .ดังนั้น พวกเธอเชื่อใจพวกเราแล้วรอไปอีกสักพักหน่อย . . . จะได้ไหมล่ะ?
ฮารุ - เข้าใจแล้วค่ะ ถ้าอย่างงั้น พวกเราก็จะใช้ไม้แข็งขึ้นไปอีกล่ะนะคะ
สึนะ - เอ๋?
ฮารุ - จนกว่าพวกคุณสึนะจะบอกความจริง

- 17.
พวกฮารุจะไม่ทำงานบ้านอะไรทั้งนั้น
ป้าย - เปิดโปงเรื่องทั้งหมด คัดค้านการปิดเป็นความลับ!!
ฮารุ - พวกเราขอประท้วงการอยู่ร่วมกันตอนนี้เลย!!
เบียงกี้ - โทษทีนะ สึนะแต่ฉันขออยู่ฝ่ายสองคนนี้ก็แล้วกัน
โครม - . . . ฉันด้วยค่ะ . . .. . . ต้องขอโทษด้วยนะคะ บอส
สึนะ - อีผิง . . .ด้วยหรอ!!เอ๋!!เอ๋~~~~!!?
** ชาย ปะทะ หญิง!! **

Reborn 235

2009-04-12T01:05:00.000-07:00

- 1. ตอน 235 เริ่มการฝึก
ดีโน่ในอนาคต และ รีบอร์น[โหมดดีโน่] สองครูฝึกที่ไว้ใจได้

- 2. ดีโน่ - พวกนายเป็นยังไงบ้างล่ะ?
"เค้ามาจากอิตาลีเพื่อช่วยเหลือรุ่นน้อง" (Cancer : คือผมจำไม่ได้แล้วนะครับ ว่าในแปลไทย ดีโน่เรียกสึนะว่ายังไง)
สึนะ - คุณดีโน่
ยามะ - เจ๋ง ขี่ม้ามาด้วย
โกคุ - เปลวไฟสีส้ม .. กล่องธาตุนภา สินะ?

- 3. ดีโน่ - แต่ .. ฮ่า ฮ่าาาา
พวกนายที่มาจากอดีต นี่เด็กจริง ๆ นะ
โกคุ - ว่าไงนะ
รีบอร์น - พวกนายคิดว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้วหะ? มันได้เวลาเด็ก ๆ เข้านอนแล้วนะ
ดีโน่ - ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอนายอีก .. รีบอร์น ..

- 4. ดีโน่ - อุ๊บ!
สึนะ - หาาา
ยามะ - เอาตัวลงพื้น ..
โกคุ - อย่าบอกนะ ...
ดีโน่ - แปลกจัง .. รู้สึกวันนี้จะซุ่มซ่ามมากเกินไปและ .. แล้วก็ กว่าชั้นจะมานี่ได้ก็ 3 ชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่ระยะทางมันแค่ 1กิโล
สึนะ - ... คุณดีโน่ แล้วลูกน้องล่ะ
ดีโน่ - อืมม์? โรมาริโอ่ ไปดื่มน้ำชากับ คาซาคูบะ 3 ชั่วโมงที่แล้วน่ะ
(ทุกคน - จะบ้าได้ ..
10 ปีผ่านไป ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนเลยจริง ๆ)

[แล้วนั่นก็เป็นการที่เราได้เจอกับ คุณดีโน่ ในอนาคต]

- 5. ฮารุ - .. พวกเราต้องทำความสะอาดหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับใช่มั้ย
เคียวโกะ - ได้จ๊ะ
ฮารุ - มีคนอยู่ ..

- 6. ... ชํ้น .. ชั้นขอโทษ
ชั้น .. แค่ อยากจะช่ว ...

- 7. [คุณดีโน่ที่ไม่มีลูกน้อง ก็แค่ไอ้ห่วยคนนึงดีดีนี่เอง]
ดีโน่ - อะไรกันเหรอ?
[มันก็ประหลาดใจอยู่นิดหน่อย ที่เค้าก็ยังเป็นคนเดิมไม่ได้เปลี่ยนไปจาก 10 ปีก่อน]
ดีโน่ - เอาล่ะ ครบกันแล้ว
จากวันนี้ เราจะฝึกการใช้กล่องขั้นพื้นฐาน .. แล้วชั้น ลูกศิษย์อันดับหนึ่งของ รีบอร์น จะคอบฝึกพวกนายแต่ล่ะคน

- 8. โกคุ - นี่พวกเราจะต้อง ฝึกกับไอ้กระจอกนี่เหรอ
สึนะ - แต่ เวลาคุณดีโน่ อยู่ต่อหน้าลูกน้อง เค้าฏ็จะเก่งมากเลยนะ
รีบอร์น - ความหมายก็คือ ชั้นก็จะอยู่ตำแหน่งที่สูงหน่อยคือ ครูฝึกนางฟ้า
สึนะ - เหมือนนายจะได้เป็นจริง ๆ งั้นแหละ
(นั่นมันแค่ใช้ลวดทำให้ดูเหมือนลอยอยู่นิ)
ดีโน่ - หยุดนะ รีบอร์น!!

ดีโน่ - เอาล่ะ มาเริ่มกันเถอะ แต่ ...
ก่อนอื่น โคลม มันโอเครึเปล่า

เธอ คือส่วนหนึ่งของ มุคุโร่ ในขณะเดียวกันเธอก็เป็นผู้พิทักษ์ของวองโกเล่
มันจะโอเค รึเปล่า ที่พวกเราจะนับเธอเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ การต่อสู้ระหว่าง มิลฟิโอเล่?

- 9. โคลม - ชั้น .. อยาก ...
จะเก่งขึ้นกว่านี้ ...

แล้วมันก็คือ หนทางที่จะกลับสู่ อดีต ...
ดีโน่ - เอาล่ะ เราหวังในตัวเธอนะ
แล้ว ชั้นก็จะฝึกแรมโบ้ ด้วย เราจำเป็นที่จะต้องใช้พลังทั้งหมด ของผู้พิทักษ์ในการ จัดการกับ เบียคุรัน
สึนะ - .... (มันจะไม่มีทางเลี่ยงเลยรึไง ... ?)
ดีโน่ - ชั้น คุยกับ สึนะอนาคตแล้ว
แล้วชั้นก็รู้ไม่มากก็น้อย เกี่ยวกับ กล่องของวองโกเล่
ชั้น จะฝึกทุก ๆ คน ต่าง ๆ กันไป ฮิบาริ เคียวยะ ก็เริ่มฝึกกับชั้นไปเรียบร้อยแล้ว
สึนะ - หะ!? คุณฮิบาริ เริ่มฝึกแล้ว!?
งั้นก็ คุณดีโน่ เจอคุณฮิบาริแล้ว!!
ดีโน่ - แต่ เค้าก็ยังดื้อ และ รับมือยากเหมือนเคย

- 10. ดีโน่ - งั้น ซาวาดะ ชั้นจะอธิบายเกี่ยวกับการฝึกของนายให้ฟังก่อน
นาย ต้องฝึกคนเดียวจนกว่าจะเปิดกล่องได้อย่างถูกต้อง
สึนะ - เอ๊? .. คนเดียว งั้นก็ ฝึกด้วยตนเอง ... !?
ดีโน่ - นาย กับ กล่องของนาย
ในเมื่อ ปัญหามันอยู่ที่กล่อง เจ้าของกล่องก็ควรจะอยู่ข้าง ๆ กับ กล่อง
สึนะ - แค่นั้นเหรอ ...
ดีโน่ - ที่ชั้นพูดไปก็แค่ แนวทาง

- 11. ดีโน่ - ต่อไป โกคุเดระ
นายดูแล เรียวเฮ และ แรมโบ้ ที่ยังใหม่กับการใช้กล่อง
โกคุ - (ห๊ะ!! แก ดีโน่ แกบอกแกจะเป็นครูฝึก แต่แกก็ให้คนอื่นทำแทน
แล้วมันเรื่องอะไรที่ชั้นจะต้องรับ ไอ้หัวสนามหญ้าสุดหูรูด กับ เจ้าวัวงี่เง่า มาเป็นลูกศึษย์? ชั้นทำก็บ้าแล้ว!!)

- 12. สึนะ - เยี่ยมเลย โกคุเดระ นายได้เป็นอาจารย์แล้ว?
โกคุ - เอ่อ ..
(ดีเหรอ ... ?)
ไม่เลยครับ คำ ๆ นี้มันดีเกินไปสำหรับผม ยังไงผมมันก็แค่ลูกไก่ในกำมือ!! แต่ ถ้ามีอะไรที่ผมจะช่วยได้ ผมก็จะทำมันให้เต็มที่!!
สึนะ - (ลูกไก่?)
เรียวเฮ - แต่ ชั้นไม่อยากได้ไอ้หัวปลาหมึก นั่นมาช่วยแนะนำชั้น
รู้สึกต่ำต้อยสุดหูรูด
แรมโบ้ - แรมโบ้จัง ก็เกลียดด~ด เจ้างี่เง่านั้นเหมือนกัน
โกคุ - อยากจะพูดอะไรก็พูด นี่คือ คำสั่งที่รุ่นที่ 10 ให้ชั้นทำ ชั้นจะสอนพวกนายทั้งสอง แม้ว่าชั้นจะต้องลากพวกนายจมดินก็ตาม!!
สึนะ - (ชั้นก็ไม่ได้เป็นคนที่บอกนะ!!)
ดีโน่ - ต่อไปโครม
ครึ่งนึง เธอจะถูกฝึกโดน มามอนโปรแกรมที่เหลือไว้เพื่อเพิ่มภาพลวงตาของเธอ แล้วก็ทำให้กล่องมีอนุภาพแรงขึ้น
ส่วนเวลาที่เหลือ จะต้องฝึกเรื่อง ศิลปะการต่อสู้ .. สองคนนั้นจะสอนเธอ

- 13. ดีโน่ - แล้วก็ ยามาโมโตะ
ยามะ - มาเลยโล้ด
รออยู่นานแล้วแหละ ชั้นต้องทำอะไรบ้างล่ะ คุณดีโน่
ดีโน่ - (นึกว่าจะรู้สึกผิดหวัง หลังจากที่แพ้ให้กับ นักรบมายา ซะอีก .. แต่ดูยังจะสดชื่อดีนะ ..)
ดีโน่ - ผ่านแหละ เตรียมพร้อมไว้แล้วกัน
ยามะ - เฮ้?
สึนะ - ผ่าน ... ?
โกคุ - (เยี่ยม!!)

- 14. ดีโน่ - ชั้นทำอะไรไม่ได้มากหรอก
ถ้าเกิดชั้นเกิดพลาดขึ้นมาระหว่างสอนนาย เจ้านั่นคงฆ่าชั้นแน่
ยามะ - เจ้านั่น??
ดีโน่ - คนที่รู้ดีที่สุดเกี่ยวกับศักยะภาพของนาย
ยามาโมโตะ ครูฝึกของนายคราวนี้ รู้สึกจะเป็นอะไรที่สุด ๆ ไปเลยแหละ

[มหาสมุทร แปซิฟิก]

- 15. เรือ ไดเรียวมารุ
วิทยุ - พายุไต้ฝุ่น 16 กำลังก่อตัวอย่างรวดเร็ว ...
กัปตัน -
ลูกเรือ - ขอโทษครับ ..
กัปตัน - เมื่อกี้ชนกับอะไรน่ะ!!? มีอะไรชนข้างเรือรึไง!! ข้าง ... ?

- 16. ลูกเรือ - ฉ .. ฉลามม!!
กัปตัน - ให้ตายเถอะ ฉลามบ้าอะไรใหญ่ขนาดนี้
สควอโล่ - เรือนี่ไปญี่ปุ่นใช่ป่ะ? งั้นขอติดไปด้วยนะ
กัปตัน - นาย .. นายมาจากไหนน่ะ .. ?
สควอโล่ - ไอ้เจ้ายามะ นั่น ...

- 17. สควอโล่ - หมายความว่ายังไง ที่แพ้ไปแล้วน่ะ!!
[สควโล่ กำลังจะถึงญี่ปุ่นพร้อมกับมาดปีศาจ!! อะไรกำลังจะเกิดขึ้น ... !?]

Naruto 442

2009-04-09T09:21:00.000-07:00

Onepiece Chapter 538

2009-04-09T09:19:00.000-07:00

Onepiece Chapter 537

2009-03-29T23:48:00.000-07:00

Naruto 441 กระสุนดาวกระจายวงจักร ปะทะ ชินระเท็นเซย์

2009-03-29T23:44:00.000-07:00

Reborn_ch_234

2009-03-27T04:27:00.000-07:00

รูปโดยคุณ Hibarialonez แปลโดยคุณ Muku-chan

หน้าที่ 1
Reborn 234 : สัตว์ประหลาด

-------------------------------“พุ่งทะยานไปสู่อนาคต ด้วยความว่องไวและรวดเร็ว”-----------------------------

หน้าที่ 2
------------------------“สิ่งที่สึนะได้ปลดปล่อยออกมา... เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร!!”-------------------------

คุณพี่ : นั่นมันอะไร!! ไฟขนาดมหึมานั่นมันคืออะไรกันน่ะ!?
บาจิล : นั่นมัน ที่เท้าของท่านซาวาดะ!!

หน้าที่ 3
ใครสักคน : อาวุธกล่อง!!
โกคุ : นั่นมันอาวุธกล่องของรุ่นที่ 10 นี่!!
ยามะ : เจ้านั่นคืออาวุธกล่องของสึนะงั้นเหรอ?
โกคุ : เจ้านั่น ดูยังไงมันก็สัตว์ประหลาดชัดๆ!!
สึนะ : อย่าเข้ามา ที่นี่มันอันตราย!!

หน้าที่ 4

หน้าที่ 5

หน้าที่ 6
สึนะ : พลังนี่มันอะไรกัน แบบนี้ไม่มีทางหลบพ้นแน่!! อั๊ก

หน้าที่ 7
โกคุ : รุ่นที่ 10!!
ยามะ : สึนะ!
สึนะ : อึ๊ก...
โกคุ : ไอ้เวรนี่!! ผมจะไปช่วยเดี๋ยวนี้ล่ะครับรุ่นที่ 10!!

หน้าที่ 8
บาจิล : รอก่อนครับท่านโกคุเทระ อาวุธกล่องของคุณน่ะเป็นธาตุวายุที่มีพลังในการ”ทำลาย(Destruction)”นะครับ!!
บาจิล : ถ้าหากว่าทำอะไรพลาดไปล่ะก็ อาวุธกล่องของท่านซาวาดะอาจจะเสียหายได้นะครับ!!
โกคุ : แล้วนายคิดจะให้ฉันทำยังไง!! ฉันทนดูรุ่นที่ 10 บาดเจ็บมากไปกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ!!
บาจิล : ผมจะทำให้มันสงบเองครับ รบกวนทุกท่านช่วยถอยออกไปหน่อยนะครับ
โกคุ : ว้อย!!
ใครสักคน : บาจิล!!
บาจิล : ออกมาได้แล้ว อัลฟิน(มั้ง?) เปิด!!

หน้าที่ 9
-------------------------โลมาพิรุณ (Delfino di Pioggia)!!!--------------------------------

โกคุ : ปลาโลมา!!
บาจิล : อัลฟิน... ใช้เจ้านั่นเลย

หน้าที่ 10
---------------------------Dolphin edge!!!(ไม่ขอแปล...นึกคำดีๆไม่ออกอ่ะ)--------------------------

ตัวอะไรสักอย่างจากกล่อง : ก๊าซซ!!!
โกคุ : .....!! เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกำลังเจ็บปวดอยู่...
บาจิล : Dolphin edgeน่ะเป็นใบมีดที่ถูกสร้างขึ้นมาจากไฟธาตุพิรุณภายในตัวของอัลฟิน ใช้เพื่อทำให้ฝ่ายตรงข้ามสงบลง หรือพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือใช้เพื่อที่จะระงับความคลุ้มคลั่งของอาวุธกล่องของท่านซาวาดะ

หน้าที่ 11
บาจิล : ไม่ได้ผลงั้นเหรอ!?

หน้าที่ 12
บาจิล : แย่แล้ว!! [คิด-(พลังของมันแข็งแกร่งมากเกินกว่าที่เราคิดเอาไว้!!)]

หน้าที่ 13-14
โกคุ : นั่นมัน...

-----------------------------นางแอ่นพิรุณ (Rondine di Pioggia) !!!----------------------------------

ยามะ : ที่นี่น่ะ ไม่ได้มีแค่นายคนเดียวที่ใช้ไฟธาตุพิรุณหรอกนะ
บาจิล : ท่านยามาโมโตะ!!
ตัวอะไรสักอย่างจากกล่อง : ก๊าซซซ

หน้าที่ 15 (หน้านี้มันหายไปอ่ะ สงสัยจะแปะไม่ครบ...) <---ผมเอามาเพิ่มให้แล้วครับ
บาจิล : คุณช่วยผมเอาไว้มากเลยล่ะครับ!!
ยามะ : อยู่แล้ว ก็พวกเราอยู่ทีมเดียวกันนี่!
สึนะ : อืออ...
โกคุ : รุ่นที่ 10!!
คุณพี่ : นายไหวหรือเปล่าน่ะ ซาวาดะ!?
สึนะ : ทุกคน... ฉันขอโทษนะ...
บาจิล : เจ้านั่นเป็นอาวุธกล่องของคุณจริงๆสินะครับ.....
สึนะ : ช...ใช่แล้วล่ะ... ฉันก็ลองใส่ไฟเข้าไปตามปกตินั่นล่ะนะ...
สึนะ : แต่ว่าอยู่ๆเจ้านั่นก็พุ่งออกมา...

หน้าที่ 16
บาจิล : แต่ว่าแบบนี้มันแปลกจริงๆนะครับ! ทุกอย่างที่ออกมาจากอาวุธกล่องน่ะ ควรจะต้องเป็นสัตว์ที่มีอยู่จริงๆบนโลกเท่านั้นนี่!
โกคุ : .....!! ก็หมายความว่า ไอ้เจ้าอิริเอะนั่นเอาของปลอมมาให้งั้นสินะ!!
สึนะ : คงไม่ใช่แบบนั้นหรอกมั้ง!?
??? : ไม่ใช่หรอก เรื่องนี้เป็นความผิดของสึนะเองต่างหากล่ะ
??? : แล้วนี่ก็ยังไม่ใช่รูปร่างที่แท้จริงของอาวุธกล่องของนายหรอกนะ โดยเฉพาะอาวุธกล่องธาตุนภาน่ะเป็นสิ่งที่มีความละเอียดอ่อนมาก
ดีโน่ : ถ้าคราวหน้านายยังขืนเปิดแบบนั้นอีก มีหวังนายคงได้ทำมันพังแน่

-----------------------“ดีโน่ ชายผู้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับธาตุนภา!! ปรากฏตัวขึ้นอย่างองอาจ!!”-----------------------

Onepiece Chapter 536 LV5

2009-03-22T05:04:00.000-07:00

Naruto 440 สนทนารุ่น4

2009-03-22T04:55:00.000-07:00

Reborn 233

2009-03-16T09:43:00.000-07:00

Credit : FH [Raw]
: Muku-chan [Thai]

หน้าที่ 1
Reborn 233 : มอเตอร์ไซค์
----------“ไม่มีสิ่งใดที่จะมีความสามารถในการเคลื่อนที่มากไปกว่ามอเตอร์ไซค์ แต่ว่าถึงอย่างนั้น...!?”-------

หน้าที่ 2
--------------------“มอเตอร์ไซค์ที่จางนีนิทุ่มเททั้งจิตใจและจิตวิญญาณ!!”----------------------
ใครสักคน : มอ...มอเตอร์ไซค์!?
จาง นีนิ : มอเตอร์ไซค์คันนี้น่ะ เรียกได้ว่าผมยอมยกให้เป็นต้นแบบสำหรับรถแข่งเลยล่ะครับ แล้วผมก็ทำการปรับแต่งโดยใช้เทคโนโลยีใหม่ล่าสุดเพิ่มเข้าไปอีก
จางนี นิ : เจ้านี่ใช้ไฟดับเครื่องชนเป็นเชื้อเพลิง ความแรงก็ขึ้นกับพลังของไฟดับเครื่องชนที่ใส่เข้าไป และผมก็ใช้มาม่อนเชนเป็นส่วนประกอบของเครื่องยนต์ เพราะฉะนั้นก็จะไม่ถูกเรดาห์ตรวจจับได้อย่างแน่นอนครับ!!
รีบอร์น : เอาล่ะ ฟังให้ดี พวกนายไม่สามารถเอาชนะเบียคุรันโดยใช้แค่อาวุธกล่องได้หรอกนะ พวกนายจะต้องเรียนรู้วิธีการขี่เจ้านี่ให้คล่องด้วย
สึนะ : หะ? แล้ว..ไอ้การขี่มอเตอร์ไซค์มันมาเกี่ยวอะไรกับการต่อสู้กับเบียคุรันเนี่ย!?

หน้าที่ 3
รีบอร์น : จากข้อมูลที่ได้มาจากโชอิจิ เกี่ยวกับรูปแบบของการต่อสู้ที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้วนั่นน่ะ
สึนะ : หมายถึง “ตัวเลือก(Choice)” ที่เคยพูดถึงกันนั่นน่ะเหรอ?
รีบอร์น : สนามรบน่ะจะมีความกว้าง 10 กิโลเมตร เพราะงั้นพวกเราจำเป็นต้องมีวิธีที่จะใช้สำหรับการเคลื่อนที่
ยามะ : กว้างจังแฮะ~
คุณพี่ : เทียบกับเวทีมวยแล้ว... กว้างแบบสุดหูรูด!!
โก คุ : แต่ว่า คุณรีบอร์นครับ กับพวกเราน่ะผมก็พอเข้าใจอยู่ แต่ว่ารุ่นที่ 10 น่ะมีความสามารถในการเคลื่อนที่ที่สุดยอดอยู่แล้วนี่ครับ
รีบอร์น / จางนีนิ : จุ๊ จุ๊ จุ๊
โกคุ : อะ... ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันอะไรกันน่ะ!!
จาง นีนิ : ไฟจากถุงมือของรุ่นที่ 10 น่ะสามารถถูกตรวจจับได้โดยเรดาห์ของศัตรู เพราะฉะนั้น พวกเราถึงได้จำเป็นต้องหาวิธีการหลบเลี่ยงเพื่อไม่ให้ถูกตรวจจับ ได้ยังไงล่ะครับ

หน้าที่ 4
โกคุ : เข้าใจล่ะ~
สึนะ : เดี๋ยวก่อนสิ พวกเราก็ยังเป็นเด็กม.ต้นกันอยู่เลยนะ ขืนไปขับไอ้ของแบบนั้นตำรวจมีหวังได้จับเอาน่ะสิ!!
รีบอร์น : ก็ถ้าเป็นเมื่อ 10 ปีก่อนน่ะนะ
รีบอร์น : ในยุคนี้น่ะ พวกนายบวกอายุเพิ่มกันไปอีกคนละ 10 ปี แล้วก็มีไอ้นี่กันหมดแล้วด้วย
ทุกคน : อ้า
สึนะ : บะ...ใบขับขี่!!? (ได้โปรดเถอะทูน่า ขอพี่สาวดูหน้าบนบัตรนั่นหน่อย!!! จะกั๊กกันไปถึงหน๊ายยยยยยย)
รีบอร์น : ไม่ใช่ของเก๊หรอกนะ นี่น่ะเป็นของจริงที่ตัวของพวกนายในยุคนี้ใช้กันอยู่เลยล่ะ

หน้าที่ 5
จาง นีนิ : เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนคนอื่น ผมขอเชิญไปฝึกขับกันที่ห้องฝึกนะครับ ผมเตรียมระบบสำหรับฝึกการขับขี่เอาไว้ที่นั่นเรียบร้อยแล้วล่ะครับ
สึนะ : ก็ฉันไม่อยากนี่น่า~!! ไม่เอานะมอเตอร์ไซค์อะไรนั่น ไม่เอา ไม่เอา ไม่อ๊าววว!!
รีบอร์น : ยังเป็นเจ้าห่วยสึนะเหมือนเดิม เรื่องแบบนี้คนอื่นเขาควรจะดีใจกันด้วยซ้ำไป
รีบอร์น : ไปฝึกก่อนแล้วค่อยโวยน่า ไม่ลองแล้วมันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ

หน้าที่ 6
โกคุ : อย่างรุ่นที่ 10 น่ะ ทำได้อยู่แล้วล่ะครับ!!
จางนีนิ : เอาล่ะนะครับ จับคลัตช์ด้วยมือซ้าย ใช้ขาซ้ายเหยียบเวลาที่ต้องการจะเปลี่ยนเกียร์
สึนะ : อืม... แบบนี้เหรอ?
รีบอร์น : ดีมาก เอาล่ะใช้มือขวาบิดคันเร่งให้เต็มที่!!
จางนีนิ : หือ?
รีบอร์น : ตอนนี้ล่ะ!! ปล่อยคลัตช์ที่มือซ้ายเลย!!

หน้าที่ 7
โกคุ : รุ่น..รุ่นที่ 10!!
สึนะ : โอะ...โอยยย...
ยามะ : เป็นอะไรหรือเปล่า สึนะ!!
จางนีนิ : คุณรีบอร์น!! ทำไมถึงได้สอนวิธีขับผิดๆแบบนี้ให้ล่ะครับ!? อยู่ๆให้ปล่อยคลัตช์แบบนั้นได้ยังไง!!
รีบอร์น : ให้เริ่มต้นกันแบบเลวร้ายสุดๆอย่างนี้แหละดี นี่เป็นวิธีการสอนของฉัน
จางนีนิ : คิด-(ไอ้วิธีการสอนแบบนั้นมันอะไรกันน่ะ...)
จางนีนิ : นี่มันเป็นมอเตอร์ไซค์ที่สำคัญมากนะครับ!!
รีบอร์น : เป็นไง สนุกดีใช่ไหมล่ะ สึนะ?

หน้าที่ 8
สึนะ : เอ่อ... ที่จริงฉันก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะ แต่ว่า.....
สึ นะ : ฉันน่ะ... ตอนที่เป็นเด็กประถม ก็ตั้งป. 5แหน่ะกว่าที่จะหัดขี่จักรยานได้... ยังไงฉันก็ไม่คิดว่าคนอย่างฉันจะขี่มอเตอร์ไซค์ได้หรอกนะ...
รีบอร์น : จะจักรยานหรือมอเตอร์ไซค์มันก็ไม่ต่างกันหรอกน่า ขึ้นชื่อว่ามนุษย์แล้วมันคาดเดาอะไรไม่ได้หรอกนะ
สึนะ : ไอ้เจ้านี่... ยังไงก็จะให้ฉันขี่ให้ได้สินะ...
- และเพราะอย่างนั้น วันที่ 2ของการพักก็เลยกลายมาเป็น “วันหัดขี่มอเตอร์ไซค์” ไปซะทั้งวัน
- ที่คาดไม่ถึงก็คือ โกคุเทระคุงกับบาจิลคุง สามารถขี่มอเตอร์ไซค์กันได้แล้ว แถมยังขี่เก่งซะด้วย!!

หน้าที่ 9
- แล้วก็เป็นไปตามคาด ยามาโมโตะเองก็ขี่เก่งเหมือนกัน ส่วนฉันก็ยังเป็นเด็กหัดขับเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนว่า ร่างกายมันค่อยๆชินกับการขี่มอเตอร์ ไซค์ไปเอง!
- ส่วนคุณพี่ ถึงจะขี่แล้วล้มจนนับครั้งไม่ถ้วน แต่ยังไงก็ไม่ยอมแพ้
คุณพี่ : หมุนตัวสุดหูรูด!!!
จางนีนิ : แบบนั้นมันอันตรายนะ...
รีบอร์น : รู้วิธีกลับรถแล้วสินะ
- สุดท้ายก็เลยขี่เป็นโดยใช้วิธีพิเศษเฉพาะตัวที่ไม่มีใครเหมือน!
สึนะ : ฟู่~ สุดท้ายฉันก็ขี่โดยที่ไม่ล้มได้แล้ว เหนื่อยเป็นบ้า... เฮ้อ~ อ๋อยย~~

หน้าที่ 10
จางนีนิ : ทำได้ดีมากเลยล่ะครับ รุ่นที่ 10!
รีบอร์น : ไม่เลวนี่ สึนะ
สึนะ : ถึงจะพูดแบบนั้น... แต่ยามาโมโตะน่ะตอนนี้ขี่โดยใช้แค่ล้อหลังได้แล้วนะ
รี บอร์น : ก็เจ้านั่นน่ะ เป็นคนที่มีปฏิกริยาโต้ตอบของร่างกายเป็นอันดับหนึ่งของวองโกเล่นี่ มันก็คงเป็นเรื่องง่ายๆสำหรับเขาอยู่แล้วล่ะ
รีบอร์น : แต่สำหรับคนที่เพิ่งจะหัดขี่จักรยานเป็นตอนป. 5อย่างนายน่ะ น่าจะภูมิใจที่ตัวเองขี่มอเตอร์ไซค์เป็นภายในวันเดียวมากกว่านะ
สึนะ : มันก็จริงนะ... นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยล่ะ ที่ฉันหัดทำอะไรบางอย่างได้เร็วถึงขนาดนี้...
เบียงกี้ : นี่ทุกคน งานเลี้ยงต้อนรับคืนนี้กำลังจะเริ่มกันแล้วนะ!

หน้าที่ 11
- คืนนี้พวกเราจัดปาร์ตี้ต้อนรับให้กับบาจิลคุงและคุณพี่
คุณ พี่ : ฟังให้ดีนะทุกคน!! ในเมื่อฉันคนนี้อยู่ที่นี่แล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ย่อมไม่มีปัญหาแบบสุดหูรูด!! พวกเราต้องจัดการเจ้าเบียคุรัน!! และมิลฟี...
โกคุ : ไอ้งี่เง่า
คุณพี่ : อ๊อก
โกคุ : อย่าพูดเรื่องต่อสู้หรือมาเฟียต่อหน้าพวกผู้หญิงสิฟะ ไอ้บ้านี่!!
คุณพี่ : ฉัน... ที่ฉันกำลังพูดถึง!! ฉันหมายถึงเรื่องการแข่งขันซูโม่ของเมื่อ 10 ปีก่อนน่ะ!!
- และก็ดูเหมือนว่าเวลาพัก2วันของพวกเราได้หมดลงแล้ว...

หน้าที่ 12
สึนะ : ตั้งแต่พรุ่งนี้ พวกเราก็จะเริ่มเรียนวิธีการต่อสู้โดยใช้อาวุธกล่องที่เพิ่งได้มา...
สึนะ : แล้วก็... โดยใช้เจ้านี่...

หน้าที่ 13
สึนะ : เมื่อกี้นี้... มันขยับเหรอ!?
สึนะ : ไม่..ไม่มีทางหรอกน่า... ก็ฉันยังไม่ได้ใส่ไฟเข้าไปเลยนี่...
สึนะ : อึ๋ย มันขยับจริงๆนั่นแหละ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!!
สึนะ : ยังกับว่ามีอะไรอยากจะออกมาอย่างนั้นแหละ!? เจ้านี่อยากจะออกมาข้างนอกอย่างงั้นเหรอ!?
สึนะ : อึ๋ย มะ..ไม่!! ไม่มีทางหรอกน่า!! พวกเราตกลงกันแล้วว่าจะไม่เปิดกล่องจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้... อ่า... เอ่อ...

หน้าที่ 14
สึ นะ : หรือว่ามันจะอึดอัดที่ต้องอยู่ในกล่องเล็กๆแบบนี้กันนะ... ดูจากที่มันอยากจะออกมาถึงขนาดนั้น... คิดว่าทุกคนก็น่าจะยอมเข้าใจ...
สึนะ : เอาล่ะ! ทำแบบนี้ใช่มั้ยนะ?
สึนะ : ตื่นเต้นจัง จะมีตัวอะไรออกมาน้า...?

หน้าที่ 16
ยามะ : เกิดอะไรขึ้นน่ะ!!
โกคุ : ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ!!
บาจิล : เสียงดังมาจากห้องของท่านซาวาดะ
โกคุ : อะไรนะ!!
คุณพี่ : เฮ้ เสียงนั่นมันอะไรกันน่ะ!! หวา!!
ทุกคน : เฮ้!! มาจากที่ตรงนั้น...!! นั่นมันอะไรน่ะ!!?

หน้าที่ 17
----------“สิ่งนั้นที่ออกมาจากกล่องแห่งนภาของวองโกเล่ ได้พุ่งเข้ามาเพื่อที่จะทำร้ายสึนะ!! ทำไม!?-----------
สึนะ : คิด-(เจ้านี่... มันต้องการที่จะฆ่าฉัน!!)

Onepiece Chapter 535 เพื่อน

2009-03-16T09:35:00.000-07:00

Naruto 439 จิคาบุ

2009-03-16T09:28:00.001-07:00

Reborn ch 232

2009-03-11T11:00:00.000-07:00

หน้า 1

Reborn 232 : ตัวเลือก (Choice)
-------------“ไฟดับเครื่องชนเติมพลังเต็มแล้ว!! เพื่อจุดหมายที่จะได้กลับคืนไปใช้ชีวิตในแบบเดิม...!!”----------------

หน้า 2

- “ตัวเลือก(Choice)” ก็คือ
- เกมส์ที่ประกอบไปด้วย 2 ฝ่าย แต่ละฝ่ายก็จะประกอบไปด้วยหน่วยต่างๆ
- เลือกทหารและสร้างทีมขึ้นมาเพื่อเป็นกองกำลังหลัก
- จากนั้นเลือกพื้นที่ที่จะใช้เป็นสนามรบ และจากนั้นก็เลือกฐานบัญชาการสำหรับใช้ในการสั่งการและบริหารทรัพยากร
- แล้วก็เริ่มสงคราม แต่ละฝ่ายจะสู้กันและดูว่าใครจะเป็นผู้ที่ได้รับชัยชนะ
- และของรางวัลสำหรับผู้ชนะ ก็คือสามารถเลือกเอาอะไรจากผู้แพ้ก็ได้ เลือกเอาได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ
โชจัง : มันเป็นเกมส์แบบนั้นล่ะ

หน้า 3

รีบอร์น : ธรรมดากว่าที่คิดซะอีกนะ
โช จัง : กะ...ก็นะ... เพราะจริงๆแล้วมันเป็นแค่เกมส์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเล่นฆ่าเวลาสำหรับผม กับคุณเบียคุรันน่ะ ตะ...แต่ถึงยังงั้น...
โชจัง : ผะ...ผมก็ค้นคว้าและพัฒนามันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมันกลายเป็นเกมส์คอมพิวเตอร์... จากนั้นก็ยังคงเพิ่มระดับและพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ และผลสุดท้าย
โชจัง : ในช่วงท้ายๆของเกมส์ ก็เลยมีแม้แต่รถถังหุ้มเกราะขนาดใหญ่ที่สามารถเคลื่อนที่จู่โจมไปได้ทุกแห่งในเกมส์เลยล่ะนะ...

หน้า 4

รีบอร์น : รสนิยมห่วยจริงๆ
โชจัง : รู้แล้วล่ะน่า... ก็ถึงได้บอกไงว่าตอนนั้นมันยังเป็นเด็กอยู่น่ะ!
รีบอร์น : ถ้างั้น ที่เบียคุรันบอกว่าจะทำให้มันกลายเป็นความจริงขึ้นมาล่ะ นายคิดว่าเขาจะทำยังไง?
โชจัง : นั่นน่ะ... เกมส์ ”ตัวเลือก(Choice)” น่ะมันไม่มีทางที่จะทำให้เป็นจริงขึ้นมาได้!! ...แต่ว่าถ้าหากว่าเป็นคุณเบียคุรัน...
รีบอร์น : ............................บอกกฎที่ละเอียดกว่านี้มาหน่อยสิ
โช จัง : อ่ะ...อืม... ถึงแม้ว่าจำนวนของทหารจะถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ถึงจำนวนทหารจะมีเท่ากันก็ยังมีเรื่องของอาวุธเข้ามาเกี่ยวด้วย ถ้าหากว่าจำนวนคนมีเท่ากันแต่มีอาวุธน้อยกว่า ก็แพ้
โชจัง : สนามรบเองก็จะถูกกำหนดเอาไว้ล่วงหน้า แต่ว่ายังไงก็ตามความกว้างของสนามรบน่ะคือภายในรัศมี 10 กิโลเมตร
โช จัง : ส่วนฐานบัญชาการ ถ้าหากว่ามีพื้นที่น้อยกว่า 50 ตารางเมตร เราก็จะสามารถกำหนดทุกอย่างได้เองตั้งแต่ก่อนเริ่มการต่อสู้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการออกแบบหรือการใช้งาน โดยใช้เงินทุนของตัวเอง
โชจัง : การที่จะทำให้เรื่องแบบนี้กลายเป็นความจริงขึ้นมา...

หน้า 5

โชจัง : ก่อนอื่น คนที่จะเป็นส่วนของหน่วยทหารก็ต้องเป็น สึนะคุงและพวกผู้พิทักษ์ที่มีแหวนและอาวุธกล่องเป็นอาวุธ
โชจัง : ส่วนสนามต่อสู้ที่มีรัศมี 10 กิโลเมตร ถ้าผมจำไม่ผิด ก็เป็นขนาดเดียวกับขนาดของเมืองนามิโมริพอดี
รีบอร์น : เข้าใจล่ะ พูดถึงสงครามแล้ว รู้สึกเหมือนกับเป็นเกมส์การต่อสู้ที่ทำให้เป็นจริงขึ้นมาได้เลยนะ
โช จัง : อา ก็จริงนะ แต่ปัญหาก็คือ... ฐานบัญชาการที่พวกเราจะใช้ในการสั่งการ ทั้งเรื่องการโจมตีและสนับสนุนน่ะ พวกเราในตอนนี้ยังไม่มีของแบบนั้นเลย
จางนีนิ : อะไรนะ!? เดี๋ยวก่อน อย่าบอกนะครับว่า... คุณยังไม่ได้จัดการเรื่องการดัดแปลงสถานที่ที่จะเอามาสำหรับใช้เป็นฐาน บัญชาการน่ะ!?
โชจัง : ฉันเองก็คิดเรื่องนี้มาหลายรอบแล้ว ที่นายกำลังคิดอยู่ตอนนี้มันก็คงสมควรกับสถานการณ์ในตอนนี้จริงๆนั่นแหละ...

หน้า 6

จาง นีนิ : อยู่ๆก็บอกว่าต้องการของแบบนั้นทันทีเลยน่ะ ยังไงมันก็เป็นไปไม่ได้หรอก!! ตอนนี้พวกเราไม่มีทั้งเวลาและกำลังคนที่จะทำงานนี้เลยนะ!!
ประแจ : อีกอย่าง 10 กิโลเมตรน่ะมันกว้างทีเดียวนะ... แล้วพวกเราก็ยังจำเป็นต้องมีพวกอาวุธจักรกลด้วยไม่ใช่เหรอ
รีบอร์น : พวกเราไม่สามารถสร้างฐานบัญชาการ แล้วก็ยังไม่มีพวกอาวุธจักรกลด้วย แล้วนายคิดจะทำยังไงต่อล่ะ โชอิจิ?
โชจัง : อึ๊ก... ก็เพราะยังงี้แหละพวกเราถึงได้กำลังมีปัญหาใหญ่น่ะ!! พอคิดเรื่องนี้ทีไรตัวมันก็จะเย็นแล้วเหงื่อมันก็จะแตกทุกที!!
รีบอร์น : เอาเถอะ อย่าเพิ่งแตกตื่นไปน่า
โชจัง : อา...
รี บอร์น : พวกเราในตอนนี้น่ะ มีทั้งนักประดิษฐ์อัจฉริยะของวองโกเล่แล้วก็ยังมีอดีตนายช่างอัจฉริยะของมิ ลฟีโอเล่คอยช่วยอยู่ด้วยนี่ เจ้าพวกนี้น่ะยังไงก็คงต้องคิดหาวิธีดีๆได้อยู่แล้วล่ะน่า

หน้า 7

จางนีนิ : น่ะ..แน่นอนครับ!! ผม นักประดิษฐ์อัจฉริยะจางนีนิ!! ต้องคิดหาวิธีที่ดีกว่าสปาน่าได้อยู่แล้วล่ะครับ!!
ประแจ : ฉันต่างหากที่จะเป็นคนคิดหาวิธีที่ดีกว่าจางนีนิ นายไม่ต้องห่วงเลยนะ โชอิจิ
จางนีนิ / ประแจ : ฮึ่มม
รีบอร์น : ไม่ต้องห่วงหรอกน่า โชอิจิ
โชจัง : อะ...อืม ขอบคุณนะครับ!
ประแจ : ที่จริงฉันเองก็พอมีไอเดียอยู่บ้างนิดหน่อยน่ะนะ...
โช จัง : ยังไงก็เถอะ การต่อสู้คราวนี้น่ะไม่ได้เกี่ยวข้องแค่พวกของสึนะคุง แต่ครั้งนี้พวกเราทีมนายช่างเองก็เข้าร่วมด้วยเหมือนกัน!!

หน้า 8

ฟูตะ : ถ้างั้นพี่สึนะ ก็ฝากข้าวกล่องเอาไว้ที่ฐานทัพมาโลเน่แล้วก็กลับมาที่นี่งั้นสินะครับ
สึ นะ : อืม รู้สึกว่าอิริเอะคุงกับสปาน่าน่ะกำลังท่าทางเคร่งเครียดทำงานอะไรสักอย่าง กันอยู่ ดูแล้วท่าทางจะไม่ใช่เวลาสำหรับมานั่งคุยเล่นกันน่ะ
รีบอร์น : งั้นเหรอ พวกนายเองอีกเดี๋ยวก็จะได้ยุ่งกันแบบเจียนตายเลยล่ะนะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
สึนะ : ทำไมนายถึงพูดอะไรแบบนี้ในช่วงพักล่ะฮึ... (คิด-รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย...)
รีบอร์น : หลังกินข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวพวกนายไปกับฉันสักแป๊ปนะ
สึนะ : อี๋... ไอ้สักแป๊ปนั่นมันหมายความว่ายังไงกันน่ะ... (คิด-ยังไงมันก็รู้สึกไม่ดีจริงๆนั่นแหละ...)

หน้า 9 (โคลมจังสุดยอดดด...)

สึนะ : จะว่าไป ที่นั่งที่ยังว่างอยู่นี่ของใครเหรอ?
ฮารุ : ที่ของโคลมน่ะค่ะ... เธอน่ะยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่กลับมา
สึนะ : หา ไม่ใช่ว่าอาการดีขึ้นจนกินอะไรได้แล้วหรอกเหรอ…
เคียวโกะ : แต่ถึงยังไง... ฉันก็เอาอาหารไปวางไว้ให้ที่ห้องเธอแล้วล่ะนะ เผื่อว่าเธออาจจะอยากทานขึ้นมา...

หน้า 10

โคลม : ฮึ... เด็ก...? เธอเป็นใคร...

หน้า 11

อี้ผิง : นี่... อะ... อร่อย
โคลม : นี่เธอพูด... ภาษาญี่ปุ่นได้เหรอ...?

หน้า 12

โคลม : ...ให้ฉันเหรอ?
อี้ผิง : อะ... อร่อย!

หน้า 13

โคลม : ...อร่อยจัง
โคลม : ........... ...ขอบคุณนะ
สึนะ : ทำไมนายถึงได้พาพวกเรามาที่นี่กันล่ะฮึ รีบอร์น

หน้า 14

โกคุ : ...ว่าแต่นี่มันห้องอะไรกัน
รีบอร์น : ฉันก็ว่าแล้วว่านายคงต้องรีบหาวิธีทำอะไรสักอย่างไม่ให้น้อยหน้าสปาน่า
จางนีนิ : อยู่แล้วล่ะครับ! ผมน่ะไม่ยอมแพ้สปาน่าหรอกนะ
จางนีนิ : ห้องนี้ใช้เป็นหนึ่งในห้องสำหรับเก็บของสะสมของรุ่นที่ 10 ในยุคนี้น่ะครับ
สึนะ : ของสะสม!?
จางนีนิ : ขอเวลาผมสักครู่นะครับ รุ่นที่ 10
จางนีนิ : ขาสั้นจังเลยนะครับเนี่ย
สึนะ : หะ!? แล้วตกลงว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!?
จางนีนิ : ตอนนี้น่ะ ผมคิดว่าการหาทางเพิ่มความได้เปรียบน่ะเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ถ้าเรายิ่งได้เปรียบมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งดี
จางนีนิ : รอแป๊บนึงนะครับ อีกสักเดี๋ยวผมก็จะทำเสร็จแล้วล่ะ

หน้า 15

สึนะ : แล้วตกลงว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่น่ะฮึ! รีบอร์น!!
รีบอร์น : ก็จะให้การบ้านหลังเลิกเรียนก่อนเวลาวันนึงไงล่ะ
สึนะ : อะไรนะ?
รีบอร์น : หวังพึ่งแค่แหวนกับอาวุธกล่องน่ะ เอาชนะเบียคุรันไม่ได้หรอกนะ
สึนะ : โอ๊ย หูฉันจะแตกแล้วเนี่ย!! นี่มันอะไรกันน่ะ!!?
จางนีนิ : ดีมากเลยครับ ทั้งการเผาไหม้และการตอบสนองของเครื่องยนต์ ถ้าเป็นแบบนี้ก็พร้อมใช้งานแล้วล่ะ!!

หน้า 16-17

-----------“ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับ”ตัวเลือก(Choice)” พลังของจักรกลเป็นเรื่องสำคัญ!! มอเตอร์ไซต์พลังไฟดับเครื่องชน!!”---------------

Onepiece Chapter 534 หัวหน้าผู้คุม ประทะ ลูฟี่

2009-03-07T23:43:00.001-08:00

Naruto 438 ทำลายผนึก

2009-03-06T21:01:00.000-08:00

Reborn 231

2009-03-03T00:33:00.000-08:00

หน้า2
บาจิล - ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
บาจิล - มันอร่อยมากฝากบอกเคียวโกะกับฮารุด้วยนะครับ
สึนะ - ทั้งสองคนต้องดีใจมากแน่ๆที่ได้ยินอย่างนั้น
บาจิล - แต่น่าตกใจจริงๆ ผมไม่คิดเลยว่าจะมีฐานทัพลับอยู่ใต้เมืองนามิโมริแบบนี้
โกคุ - นายรู้เรื่องนี้ทั้งที่มาจากโลกเมื่อ 10 ปีที่แล้วงั้นรึ?
บาจิล - ใช่แล้วครับ เรื่องราวทุกอย่างถูกบันทึกไว้ในสมุดเล่มนี้ด้วยไฟดับเครื่องชน

หน้า3
ทุกคน - หนังสือแห่ง ซุเคดาชิ (ไม่รุ้ว่าคือไยคับ)
บาจิล - เขาได้เข้าไปยังฐานทัพลับและวิธีต่อสู้ในโลกยุคนี้ได้ถกบันทึกไว้ มันเป็นเอกสารับที่จะทำลายตัวเองทิ้งถ้าจำเป็น
บาจิล - ตำแหน่งของผมที่ถูกส่งมายังโลกในยุคนี้คือสเปน ในตอนนั้นพาสปอร์ตและอาวุธกล่องถูกวางอยู่แถวๆนั้น
โกคุ - CEDEF.. หมายถึง "External Advisors of Family" (องค์กรผู้ดูแลนอกแก๊งค์) สินะ
สึนะ - นั่นมันองค์กรเดียวกับที่พ่อและรัลสังกัดอยู่นิ
บา จิล - แต่มันแย่มากที่กระผมไมได้พบกับเพื่อนๆเลย คงต้องขอบคุณหนังสือเล่มนี้กับอาวุธกล่องที่ทำให้ผมหลีกหนีจากพวกมิลฟิโอเล่ ระหว่างทางมาที่นี่
สึนะ - เอ๋ บาจิลคุงได้ต่อสู้กับพวกมิลฟิโอเล่ด้วยเหรอ
บาจิล - ราวๆ 8 ครั้งนะคับ
เบี้ย งกี้ - นั่นหมายความว่าบาจิลได้ทำตามคำแนะนำของหนังสือและเดินทางฝึกฝนในรูปแบบที่ ต่างจากสึนะ จากนั้นก็เดินทางมายังที่นี่เพื่อมาพบกับพวกเรา

หน้า 4
สึนะ - ฝึกฝนในฐานทัพเมโลเน่งั้นเหรอ?
สึนะ - ทำไมละ?
เบี้ยงกี้ - องค์กรผู้ดูแลนอกแก๊งค์จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเมื่อแฟมิลี่อยู่ในภาวะอันตราย
บาจิล - ใช่แล้วครับ
บา จิล - ในหนังสือแห่งซุเคดาชิ เขียนไว้ว่า ปราบเบียคุรันด้วยกันกับวองโกเล่ที่มาจากอดีต (มันเขียนว่าวองโกเล่รุ่นหนุ่มๆอะ คงหมายถึงมาจากอดีตมั้ง - -")
โกคุ - เฮ้
เรียวเฮ - เข้าใจแล้ว
เรียวเฮ(ไม่ก็ทุกคน) - ตามการคาดการณ์ของพวกเรา เราจะปราบเบียคุรันด้วยกัน
เรียวเฮ(ไม่ก็ทุกคน) - เอาละ พวกเรามั่นใจได้ยิ่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว (ถ้าเป็นเรียวเฮคงประมาณ มั่นใจสุดหูรูด - -")

หน้า 5
สึนะ - ว่าแต่ใครเป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้นะ
โกคุ - แน่นอน ก็ต้องรุ่นที่ 10 ในยุคนี้นะสิครับ
สึนะ - ฉันอีกแล้วเหรอ (ไมได้รู้สึกดีใจเลยสักนิด)
เบียงกี้ - สึนะ ฮารุกับเคียวโกะกำลังรอคอยเวลาที่พวกเราจะได้กลับไปอยู่นะ
สึนะ - อ่า นั่นสินะ
สึนะ - ถ้ามันเรียบร้อย บาจิลก็ได้กลับไปด้วย
สึนะ - อ่ะ
โกคุ - เหมือนกับแบตเตอรี่ที่หมดพลังงานเลย
เรียวเฮ - ดูเหมือนเขาจะเหนื่อยมากนะ
ยามะ - อ่า

หน้า 6
[พวกเราอยากจะรู้ว่าบ้านของฮารุและเคียวโกะเป็นอย่างไรบ้าง พวกเราเลยขึ้นมาบนพื้นดิน]

หน้า 7
[แต่ก็อย่างที่พวกเราคิด ไม่มีใครอยู่ที่บ้านเลย จากการสอบถามเพื่อนบ้านทำให้ทราบว่าพ่อแม่ของฮารุออกไปนานแล้ว ฉันคิดว่าพวกเขาคงรู้สึกได้ถึงอันตรายเลยออกเดินทางไปเพื่อหลบซ่อน]
สึนะ - ฮารุ เป็นอะไรรึเปล่า
ฮารุ - เป็นไปไม่ได้

หน้า 8
ฮารุ - ตอนกลับบ้านฮารุนึกว่าฮารุจะร้องไห้ออกมาดังๆซะอีก แต่บ้านในอีก10ปีให้หลัง ทั้งกรอบรูป ตำแหน่งของเฟอร์เจอร์ ของเล่น ตู้วางของ ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
มีเพียงแค่จดหมายของพ่อของฮารุ ที่ทิ้งไว้ให้ฮารุในยุคนี้ ให้ความรู้สึกที่แปลกประหลาด

หน้า 9
ฮารุ - เหมือนกับฮารุมองเห็นในสิ่งที่มองไม่เห็นเลย
สึนะ - ห๋า
ฮารุ - แต่ฮารุรู้สึกสบายใจมากเลย
ฮารุ - สถานที่ที่ฮารุจะกลับไป ไม่ใช่ที่นี่ แต่เป็นบ้านเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ฮารุ - หลังจากมาที่นี่แล้ว ฮารุก็เข้าใจได้ว่าฮารุในยุคนี้มีชีวิตอย่างมีความสุขแน่นอน
ฮารุ - ฮารุจะไม่ยอมแพ้ฮารุในยุคนี้หรอก
[เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจ]

หน้า 10
[แต่ดูหมือนความรู้สึกของเคียวโกะจะเหมือนกับของฉัน]
[พี่ชายเพียงคนเดียว]
[เหมือนจะดูแตกต่างนิดหน่อย]

หน้า 11
โย่
ทุกคนอยู่กันครบมั้ย
สึนะ - โกคุ และ ยามะ กลับบ้านมาเหรอ?
ยามะ - ฉันไปเล่นกับเด็กๆมานะ
โกคุ - ส่วนผมไปเดินเล่นรอบๆมานะครับ
เรียวเฮ - ทุกคนพร้อมมั้ย!? ปราบเบียคุรันสุดหูรูด
โกคุ - เกิดอะไรขึ้นนะ
เคียวโกะ - พี่เขาเป็นอย่างนี้มาตลอดเลยหลังจากกลับบ้านมานะ
เรียวเฮ - เพื่ออนาคตอันสดใส สำหรับการเป็นคนรัก

หน้า 12
โกคุ - รุ่นที่10 ได้เวลาคิดแล้วละครับว่ามันจะเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆใช่มั้ย (งงมาก - - ")
สึนะ - เหรอ
เรียวเฮ - เอาละพวกเราจะไปที่ไหนกันดี
เบียงกี้ - พวกนายมีที่ไหนอยากจะไปอีกมั้ย
(ไม่เปลี่ยนไปเลย)
??? - มันผ่านมา 10 ปีแต่ไม่ได้มีการบุรณะหรือต่อเดิมใดๆ
เรียวเฮ - เหมือนเดิมสุดหูรูด
แรมโบ้ - ฮารุ มาเล่นกาน
ฮารุ - โอเค โอเค
ว้าว หวา

หน้า 13
ยามะ - นี่ที่นั่งของฉัน
เคียวโกะ - นึกถึงสมัยก่อนจัง
ยามะ - อ่าสวรรค์ ถ้าฉันหลับ ฉันก็จะรับมันไม่ได้ (งงมาก)
โกคุ - ถึงแม้ฉันไมได้หลับ ฉันก็จะหลับเมื่อโดนอาจารย์หวด (งงอีกแย้ว)
[จนถึงวันนี้ฉันไมได้มีความรู้สึกเหมือนอยู่ในโณงเรียนเลย]

หน้า 14+15
[ถึงจะผ่านมา 10 ปี โรงเรียนก็ยังคงต้อนรับพวกเราอยู่]
ยามะ - ลมแบบนี้ละๆ
[มันช่วยให้ฉันระลึกถึงความทรงจำเก่าๆ]
สึนะ - มันช่างอบอุ่น
แรมโบ้ - สึนะ
[แน่นอนว่ามันคือความสุข]
แรมโบ้ - เอ๋ เอ๋ สึนะ
สึนะ - ให้ฉันได้รู้สึกสบายอีกหน่อยสิ
[พวกเราจะเพลิดเพลินกับมันอีกครั้งเมื่อกลับถึงโลกของพวกเรา]
[ระหว่างคิดอยู่นั้น]
[เหมือนกับกำลังใจของฉันมันฟื้นกลับคืนมา]
แรมโบ้ - ฉันฉี่แตก
สึนะ - อะไรนะ!!

หน้า 16
สึนะ - ทำอะไรนะ แรมโบ้ ออกปายจากตัวฉันนนนนน
(ดูเหมือนโชคดีจะหลุดลอยไปแล้ว)
??? - ดูเหมือนพวกนั้นจะมีกำลังใจเต็มเปี่ยมเลยนะ ท่าทางฉันคงไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับพวกนั้นอีกแล้วละ
??? - เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน เคียวยะ

หน้า 17
ดีโน่ - อย่าพึ่งรีบร้อน
ดีโน่ - ฉันจะฝึกให้นายแน่นอน

ความรู้สึกที่ไม่เปลี่ยนแปลง ดีโน่ในอีก10ปีให้หลังมาจากอิตาลีแล้ว!!

Bleach 347

2009-03-01T01:43:00.000-08:00

ณ ใจกลางของลำแสงสีดำ"ซีโร่ ออสคูรัส"ของเอสปาด้าหมายเลข4 ยังคงมียมทูตหนุ่มผู้สวมใส่หน้ากากของฮอลโลว์(ไวเซิร์ด)

กำลังโดนความมืดของซีโร่สีดำกลืนกินเข้าไป และทันใดนั้น...

ยามที่ลำแสงสีดำสัมผัสกับตัวของยมทูตหนุ่ม หน้ากากฮอลโลว์ของเขา ก็แตกกระจายออกไปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันใด...

*******

พลังทำลายของซีโร่ ออสคูรัส ได้ทำให้เกินแรงสั่นสะเทือนไปจนถึงชั้นล่างของหอคอยแห่งลาส์ นอเช่

จนแม้แต่ยอิชิดะกับโอริฮิเมะเอง ก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนนี้

โอริฮิเมะ-อึ้ก...

อิชิดะ-คุณอิโนะอุเอะ!

นี่มัน...!? เกิดอะไรขึ้นบนนั้น...!?

สายตาของโอริฮิเมะได้จับจ้องไปที่ยอดของหอคอย เจ้าหล่อยรู้สึกได้ถึงแรงดันวิญญาณอันรุนแรงที่ส่งมาจากยอดโดม

แล้วหันหน้าไปหาควินซี่หนุ่มผู้ยืนอยู่เคียงข้างตน

โอริฮิเมะ-อิชิดะคุง... ช่วยพาฉัน... ขึ้นไปบนโดม... ได้มั้ย...?

คำพูดกับแววตาอันมุ่งมั่นของโอริฮิเมะ ทำให้อิชิดะถึงกับตกอยู่ในห่วงความคิดอันสับสน

"มันช่าง... ง่ายดายเหลือเกิน ไอ้การจะเดาว่าหล่อนจะขออะไรจากเราน่ะ

เราคงจะปฏิเสธไม่ได้แล้วสินะ แต่ว่า..."

โอริฮิเมะ-ได้โปรดเถอะ...

คำพูดของหญิงสาว ยิ่งย้ำให้ชายหนุ่มคิดหนักยิ่งกว่าเดิม

"เราอาจจะเสียใจทีหลังก็ได้ ที่ไม่ปฏิเสธไปตั้งแต่แรก..."

*******

บนยอดโดมที่ถูกทำลายไปเพราะลำแสงสีดำของอุลคิโอร่า ร่างของยมทูตหนุ่มได้ลอยเคว้งคว้างอยู่บนอากาศในสภาพบาดเจ็บ

เสื้อผ้าขาด และไม่เหลือหน้ากากฮอลโลว์อยู่บนใบหน้าของยมทูตหนุ่มอีกต่อไป

"บ้า... เอ้ย...!"

นั้นเป็นคำพูดของยมทูตหนุ่ม ที่พบว่าศัตรูตัวฉกาจของตน มาโผล่อยู่ตรงหน้าของตนอย่างรวดเร็ว!!

อุลคิโอร่าได้ใช้ทวนแสงที่อยู่ในมือของตนฟาดร่างของอิจิโกะจนยมทูตหนุ่มกระเด็นไปโดนกำแพงของโดม

อุลคิโอร่า-ทีนี่เข้าใจรึยังล่ะ?

อิจิโกะที่อยู่ในสภาพบาดเจ็บเต็มทน ได้ค่อยๆยันตัวขึ้นช้าๆด้วยแรงที่ตนยังมีเหลืออยู่

อุลคิโอร่า-ต่อให้เจ้ามีรูปลักษณ์หรือการเคลื่อนไหวเหมือนอารันคาร์มากเพียงใด แต่ความแตกต่างระหว่างข้ากับเจ้าน่ะ

มันก็เหมือนฟ้ากับเหวน่ะแหละ

ในขณะที่อิจิโกะยังคงพยายามยันตัวขึ้น อุลคิโอร่าก็สาธยายต่อไปว่า...

อุลคิโอร่า-มันก็จริงอยู่ ที่ว่ามนุษย์หรือยมทูตนั้นสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้ถ้าใช้พลังของฮอลโลว์

แต่ไม่ว่ายังไง... มนุษย์ก็ไม่สามารถเทียบชั้นกับฮอลโลว์ได้หรอกนะ...

อุลคิโอร่าได้ค่อยๆย่างเท้าเข้าไปใกล้ยมทูตหนุ่ม แต่อิจิโกะ ก็สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง...

และอิจิโกะก็ตั้งท่า เตรียมปล่อยท่าไม่ตายขั้นสุดยอมของตัวเอง อีกครั้ง...

"เก็ทสึงะ..."

"ก็บอกแล้วไงว่ามันปล่าวประโยชน์!!!"

อุลคิโอร่าได้ใช้ทวนแสงในมือฟันร่างของอิจิโกะอีกครั้ง จนร่างของยมทูตหนุ่มกระเด็นออกไปนอกโดม

แล้วเอสปาด้าผิวซีดก็ได้บินเข้าไปใกล้ร่างของอิจิโกะ แล้วฟันซ้ำอีกครั้งนึง!!

อุลคิโอร่าได้จับแขนเสื้อของอิจิโกะ แล้วยกร่างของอิจิโกะขึ้น

อุลคิโอร่า-ทำไมเจ้า ถึงไม่วางดาบลงซะทีล่ะ? นี่ยังไม่เห็นความแตกต่างระหว่างพลังของพวกเราอีกรึ?

ยังคิดว่าจะชนะข้าได้อึกรึ?

อิจิโกะ-ความแตกต่าง... ระหว่างพลัง...

อุลคิโอร่า-ว่ายังไงล่ะ?

อิจิโกะ-แกคิดว่า... ฉันจะยอมแพ้ เพราะแค่ว่าแกเก่งกว่าฉันหยั่งงั้นน่ะเหรอ?

อุลคิโอร่าถึงกับเบิ่งตาค้าง กับคำตอบของอิจิโกะ

อิจิโกะ-ฉันรู้อยู่แล้ว ว่าแกน่ะเก่งจริง... เพราะงั้นแหละ... ต่อให้แกทำอะไรมากไปกว่านี้ ฉันก็จะไม่ยอมแพ้...

ฉัน...จะโค่นแกซะ อุลคิโอร่า...

อุลคิโอร่าได้ปล่อยร่างของอิจิโกะลง แล้วตอบกลับประโยคของอิจิโกะ

อุลคิโอร่า-ไร้สาระ...

คุโรซากิ อิจิโกะ... ไอ้คำพูดพรรคนั้นน่ะ มันเป็นคำพูดของพวกไม่เคยรู้ซึ้ง ถึงความสิ้นหวังอันแท้จริง

งั้นข้าจะแสดงให้ดู...

นี้...คือรูปร่าง...แห่งความสิ้นหวัง...

ร่างของอุลคิโอร่าได้โดนความมืดเข้ากลืนกิน และพอความมืดนั้นหายไป

ร่างของเอสปาด้าหมายเลข4 ก็เปลี่ยนไป ดุจดั่งร่างของอสูรกาย...

_________________

Naruto 437 สารภาพ

2009-02-28T04:32:00.000-08:00

Reborn ch 230

2009-02-23T04:05:00.000-08:00

แปลไทยโดย น้องMuku-chan and P i n n a ขอบคุณคับ ^ ^

หน้า 1

--------------------“บุรษผู้มาถึงเป็นคนสุดท้าย...!?”--------------------------

คุณพี่ : งั้นก็หมายความว่า...
คุณพี่ : พวกนายมายังโลกอนาคตในอีก10ปีข้างหน้า และได้พบว่ามันกลายเป็นโลกที่เลวร้ายอย่างที่สุด...

หน้า2

คุณพี่ : เพื่อที่จะกลับไปยังอดีต เลยต้องจัดการกับเจ้าคนที่เป็นคนส่งพวกนายมาที่นี่ นายอิริเอะ
คุณพี่ : แต่กลับกลายเป็นว่านายอิริเอะคนนี้เป็นคนดี
คุณพี่ : และเจ้าผู้ชายที่เลวแบบสุดหูรูดจริงๆก็คือ หัวหน้าของมิลฟีโอเล่ เบียคุรัน!!
คุณพี่ : และเจ้าผู้ชายคนนี้ก็ยังมีลูกน้องคือ 6 บุปผาอาลัยตัวจริงที่น่าสะพรึงกลัว!! ถ้าหากพวกเราล้มเจ้า
พวกนี้ไม่ได้ในอีก10วันข้างหน้า พวกเราก็จะไม่สามารถกลับไปยังอดีตได้!!

หน้า3

Reborn 230 : พักผ่อน

--------------------“คำพูดที่สุดหูรูด!!”-------------------------

คุณพี่ : เพราะงั้นต้องกำจัดเบียคุรัน!!! จัดการกับ 6 บุปผาอาลัยซะ!!!!

หน้า4

คุณพี่ : นี่คือเรื่องที่เกิดขึ้นงั้นสินะ...
สึนะ : คะ... คะ..ครับ นั่นก็ทั้งหมดแล้วล่ะครับ!
โกคุ : อย่าไปทำท่าเห็นด้วยกับเจ้านั่นสิครับ
สึนะ : เอ่อ?
โกคุ : กว่าจะทำให้นายเข้าใจกับไอ้เรื่องแค่นี้ได้น่ะ พวกเราต้องใช้เวลาไปตั้งร่วม 5 ชั่วโมง!
คุณพี่ : นี่นายพูดว่าไงนะ!? คนอย่างฉันน่ะไม่ต้องให้ฟังถึง 3 รอบหรอกน่า ฟังแค่ 2 รอบก็เข้าใจสุดหูรูดแล้ว!!
โกคุ : ไอ้แบบนี้นี่มันน่าภูมิใจที่ตรงไหนกันหา เจ้าโง่นี่!!
คุณพี่ : คนที่บอกว่าคนอื่นโง่นั่นแหละที่โง่!!
โกคุ : จะบ้าเหรอ! คนโง่ยังไงมันก็คือคนโง่ต่างหากล่ะเฟ้ย!!
สึนะ : อ๋า!!
ยามะ : เอาน่า เอาน่า

หน้า5

ยามะ : กว่าจะมาเจอกันอีกทีได้นี่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยไม่ใช่เหรอ อย่าทะเลาะกันเลยน่า!
โกคุ : ไม่ต้องมายุ่งกับฉันเลยนะ นายน่ะหุบปากไปเลย!!
ยา มะ : ก็รุ่นพี่น่ะเขาเป็นห่วงที่พวกเราค่อยๆหายตัวกันไปทีละคนทีละคนนี่นา เขาน่ะออกตามหาพวกเราไปจนทั่วญี่ปุ่นตลอด 5 สัปดาห์ที่ผ่านมาเลยนา ได้ยินอย่างนั้นฉันก็ดีใจแล้วล่ะนะ!!
คุณพี่ : แต่ยังไงก็คงต้องขอบคุณล่ะนะ เพราะเรื่องนี้ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจของฉันได้รับการฝึกฝนจนสุดหูรูด!!
โกคุ : เหอะ พูดอะไรน่ะ! ไม่ใช่ว่าแค่ออกไปตามหาน้องสาวหรอกเรอะ เคียวโกะ!! เคียวโกะ!!
คุณพี่ : มันก็แน่อยู่แล้ว!! ในโลกนี้น่ะไม่มีใครมาแทนที่น้องสาวคนเดียวของฉันได้หรอก!!
สึนะ : ก็ไอ้ประโยคนี้แหละที่มันทำให้เครียดน่ะ...
สึ นะ : แต่คุณพี่จากเมื่อ 10 ปีก่อนมาที่นี่ มันก็ทำให้ทุกคนดีใจกันล่ะนะ... จะว่าไปพูดอย่างนี้ก็อาจจะไม่ดีเท่าไหร่... แต่ถึงอย่างนั้นแม้ว่าจะยังหนุ่มแต่เขาก็แข็งแกร่ง...

หน้า6

- 1 วันหลังจากที่กลับมาจากฐานทัพมาโลเน่
- รัล มิลจิหมดสติ... แต่เธอก็ไม่ได้อยู่ในภาวะที่เป็นอันตราย!
- ยามาโมโตะกับโกคุเทระก็ยังคง... ดูท่าทางแข็งแรงกันดี!!
- คุณฮิบาริหายตัวไปที่ไหนสักแห่งคนเดียว คุณคุซาคาเบะออกไปตามหา แต่ก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงกันบ้างแล้ว?
- และอาวุธกล่องแห่งวองโกเล่ที่พวกเราได้รับมาเมื่อวาน
- พวกเราพยายามที่จะเปิดมัน แต่คงเพราะการต่อสู้ทำให้เหนื่อยกันมาก ไฟจากแหวนก็เลยอ่อนเกินไป แล้วก็ไม่สามารถเปิดกล่องออกมาได้...

หน้า7

- และก็เพราะแบบนั้น 2 วันมานี้พวกเราจึงพักผ่อนกันอย่างเต็มที่
ฮารุ : ฮาฮิ...? โคลม นี่เธอไม่หิวบ้างเลยเหรอ?
เคียวโกะ : ถ้าไม่หิวก็ไม่ต้องฝืนกินหรอกนะจ๊ะ อาหารน่ะจะอร่อยที่สุดก็ตอนที่หิวนี่แหละนะ

หน้า8

โคลม : ...ฉัน... ...จะกลับห้องล่ะค่ะ...
ฮารุ : ถ้างั้นดื่มชาสักหน่อยไหมล่ะ? ชาแดงนี่อร่อยนะ... ฮาฮิ...?
เคียวโกะ : นี่เธอยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ มันจะไม่เป็นไรแน่เหรอ… พูดถึงเธอก็ดูออกจะเป็นคนซื่อๆนี่นา...
เบียงกี้ : หึหึ เธอก็แค่ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงในเวลาที่คนอื่นมาทำดีด้วยเท่านั้นแหละนะ

หน้า9

เบี ยงกี้ : รีบอร์นได้ยินมาว่าเธอน่ะมีชีวิตอยู่ด้วยตัวคนเดียวมาตลอดจนถึงตอนนี้ เธอคงไม่เคยคิดว่าตัวตนของเธอจะได้รับการยอมรับจากคนอื่นแบบนี้น่ะ
เบียงกี้ : ถึงแม้ว่ามันอาจจะดูเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเคียวโกะกับฮารุ แต่สำหรับเธอแล้วมันก็คงเหมือนกับโลกกลับตาลปัตรเลยล่ะ
เบียงกี้ : แต่ถึงยังงั้นเด็กคนนั้นก็เป็นเด็กดี เพราะงั้นจากนี้ไปก็ช่วยดูแลเธอด้วยนะ
เคียวโกะ / ฮารุ / อี้ผิง : ค่า!
คุณพี่ : อาหาร! อาหาร! อาหารแบบสุดหูรูด!
เคียวโกะ / ฮารุ : อ๊ะ / คุณสึนะ
สึนะ : จริงสิ นี่ก็ได้เวลากินข้าวกันแล้วนี่นา
โกคุ : มันก็เพราะนายนั่นแหละ พวกเราถึงได้ต้องทนหิวกันแทบตาย
คุณพี่ : หุบปากไปเลย!!

หน้า10

เบียงกี้ : งั้นก็มาคุยกันหน่อยสิว่าพวกเราจะทำยังไงกันต่อ
โกคุ : อ๊อก
สึนะ : โกคุเทระคุง! เบียงกี้ ก่อนอื่นก็หัดใส่แว่นตาซะก่อนเซ่!!
เบียงกี้ : โอ๊ะ งั้นจะใส่เดี๋ยวนี้ล่ะ
คุณพี่ : โกคุเทระจะเป็นลมเวลาที่เห็นหน้าพี่สาวนี่นะ
เบียงกี้ : กินข้าวเสร็จแล้วฉันกะจะพาพวกผู้หญิงขึ้นไปเดินดูที่ข้างบนกันซะหน่อยน่ะ
สึนะ : ข้างบนน่ะเหรอ!? แต่ว่ามันอันตรายนะ...!!
เบี ยงกี้ : ตั้งแต่ที่ฐานทัพมาโลเน่หายไปก็ไม่มีศัตรูปรากฏขึ้นที่จอเรดาห์อีกเลย ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกนั้นจะไม่ทำอะไรภายในช่วง 10 วันนี้ไม่ใช่เหรอ...
สึนะ : แต่...
ยามะ : ถ้างั้นก็ไปด้วยกันเลยสิ ไปเป็นบอดี้การ์ดให้ไงล่ะ
สึนะ : เอางั้นก็ได้...
ฟูตะ : งั้นก็แวะเอาของฝากไปให้อิริเอะ โชอิจิด้วยเลยสิครับ?

หน้า11

ซากปรักหักพังของฐานทัพมาโลเน่ ------------------------

ประแจ : ตั้งแต่เมื่อวานมานี่ พวกเราทำงานยังไม่ได้พักกันเลยนะ
ประแจ : โชอิจิ ระบบการขุดซ่อนวางผังเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่เรื่องการใช้อุปกรณ์ธาตุวายุทำการขุดเจาะ
โชจัง : ยอดไปเลย! นายนี่ช่วยฉันได้เยอะจริงๆเลยนะ สปาน่า
โชจัง : ระบบหลักเองก็ใช้งานได้เรียบร้อยไม่มีปัญหาอะไร..... และ”เขา”ที่มาจากยุคเดียวกันกับซาวาดะคุงเองก็น่าจะมาถึงที่นี่แล้ว
โชจัง : พูดถึงเรื่องนี้ การต่อสู้ตัดสินกับคุณเบียคุรันเองก็ยังคงเต็มไปด้วยปริศนา...
??? : ถามกันตรงๆเลยนะว่าพวกเราจะใช้อะไรสู้สำหรับการต่อสู้ตัดสินนั่นน่ะ?

หน้า12

ประแจ : วองโกเล่ฝากนี่เอาไว้กับฉันน่ะ
รีบอร์น : ดีจ้า
โชจัง : รีบอร์น? สะ..สวัสดี…!
รีบอร์น : “ตัวเลือก(Choice)” ที่พวกนายพูดถึงเกี่ยวกับการต่อสู้ในอีก 10 วันข้างหน้านั่นน่ะ มันคืออะไรกันแน่?
โชจัง : เอ่อ... “ตัวเลือก(Choice)”... มันคือเกมส์ที่สร้างขึ้นมาเองและเป็นที่นิยมเล่นกันในสมัยที่พวกเรายังเป็นนักเรียนน่ะ...
รีบอร์น : เกมส์งั้นเหรอ?
โชจัง : มันคือสงคราม

หน้า13

ฮารุ : ตื่นเต้นจังเลยค่ะ! ร้านเค้กในอีก 10 ปีข้างหน้าน่ะ มันจะเปลี่ยนไปมากขนาดไหนก็ไม่รู้เนอะ!
เคียวโกะ : บางทีอาจจะมีเมนูใหม่ๆเพิ่มด้วย!
เบียงกี้ : สึนะ ออกมาคุยกับฉันหน่อยได้ไหม?
สึนะ : หือ? เบียงกี้จะคุยกับฉันงั้นเหรอ
เบียงกี้ : เหตุผลที่เด็กพวกนั้นอยากจะขึ้นไปข้างบนน่ะ นายเองก็คงจะรู้ดีสินะ?
สึนะ : หือ?
เบียงกี้ : อยากจะกลับไปที่บ้านของตัวเองยังไงล่ะ
สึนะ : เอ๋!?
เบี ยงกี้ : แต่ถ้าหากว่าไปตอนนี้... ใช่แล้ว... มันอาจจะมีความจริงอันโหดร้ายที่กำลังรอพวกนั้นอยู่... แต่ว่ามันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปิดบังเอาไว้อีก!

หน้า14

เบี ยงกี้ : เพราะงั้น นายจะต้องคอยดูแลพวกนั้นด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฮารุ! ถึงแม้ว่าเคียวโกะเองก็มีเรื่องที่คงจะต้องตกใจอยู่เหมือนกัน...
สึนะ : เอ๋!? ฉันน่ะเหรอ... ฉันเนี่ยนะ!?
เบียงกี้ : แน่อยู่แล้ว นายน่ะเป็นหัวหน้านะ!!
สึนะ : อึ๋ย อะไรกันล่ะนั่น... ไอ้พวกเรื่องแย่ๆนี่โยนมาที่หัวหน้าหมดเลยนะ...
สึนะ : คิด-(...จริงๆแล้ว เราก็ควรจะหยุดพวกนั้นเอาไว้...)
สึนะ : คิด-(แต่ว่า เพื่อที่จะกลับไปที่บ้าน...ไปพบกับครอบครัว ฉันเองก็เข้าใจถึงความรู้สึกนั้นดี...)
สึนะ : คิด-(คุณแม่… คุณพ่อ…)
ใครเอ่ย : เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?

หน้า15

จางนินี่ / ฟูตะ : ที่ประตู A มีปฏิกิริยาการเชื่อมต่อครับ!! / อาจจะเป็นคนของทางมิลฟีโอเล่ก็ได้ครับ!!
โกคุ : รุ่นที่ 10!!
ยามะ : พวกเราจะไม่ออกไปดูกันหน่อยเหรอ?
สึนะ : เอ๋!? ตะ..แต่ว่า... เดี๋ยวฉันขอออกไปดูหน่อยนะ! …อ่ะ...
สึนะ : มะ..ไม่เป็นไรหรอก แค่แป๊บเดียวก็เรียบร้อยแล้วล่ะ... แล้วจากนั้นพวกเราก็ค่อยไปที่ที่อยากจะไปกันนะ!
ฮารุ / เคียวโกะ : คุณสึนะ... / สึนะคุง...

หน้า16

ใครหนอ : ก็น่าจะเป็นที่แถวนี้ล่ะนะ / อือ ใช่แล้วล่ะ
สึนะ : อ๋า! นั่นใครน่ะ!! รอเดี๋ยว แล้วฉันจะทำยังไงดีเนี่ย โอ๊ย
??? : อั๊ก โอ๊ย!!!
คุณพี่ : ซาวาดะ!!
ยามะ : เป็นอะไรหรือเปล่า สึนะ!!
โกคุ : นายเป็นใคร!!
??? : ต้องขอโทษด้วยครับ... มันน่าละอายจริงๆ... ท่าน...ซาวาดะ...
สึนะ : อ๊ะ อ้า!! นาย นายคือ...

หน้า17

บาจิล : ผมมาช่วยท่านน่ะครับ!!
สึนะ : บาจิลคุง!!!
ใครเนี่ย : นี่มัน... บาจิลจากเมื่อ 10 ปีก่อนไม่ใช่เหรอ!!
บาจิล : เอ่อ…
สึนะ : นี่นายไหวหรือเปล่าน่ะ!?
บาจิล : กระผมรู้สึกละอายใจจริงๆ... ร่างกายของกระผมมันไม่มีแรงเลยครับ...
สึนะ : จะ..จะให้ฉันช่วยอะไรนายไหม!? น้ำเหรอ!?
บาจิล : ถ้าอย่างนั้น... ขะ..ขอ..ข้าว..ปั้น...

Onepiece Chapter 533 ชั้น 4 นรกเพลิงอเวจี

2009-02-21T23:45:00.000-08:00

Bleach 346

2009-02-21T03:14:00.000-08:00

"บ้าน่ะ... เร็วเกินไปแล้ว... มันเป็นไปไม่ได้..."

นั้นเป็นคำพูดของ"คุโรซากิ อิจิโกะ" ยมทูตหนุ่มผู้กำลังเผชิญหน้ากับเอสปาด้าหมายเลข4"อุลคิโอร่า ซีเฟอร์"

"ทั้งๆที่ใส่หน้ากากฮอลโลว์อยู่แท้ๆ กลับทำอะไรมันไม่ได้เลย..."

ในขณะเดียวกันนั้นเอง เอสปาด้าผิวซีดในร่างปลดปล่อยดาบ ก็ได้ยืนถือทวนแสงขนาดใหญ่ยาว ดูเด่นเป็นสง่าอยู่ต่อหน้ายมทูตหนุ่ม

"ร่างยมทูตของแกเนี้ย แกร่งขึ้นเยอะนะ แถมยังคงสภาพเอาไว้ได้นานกว่าแต่ก่อนด้วย แต่ยังไงซะ...

หน้ากากนั่น ก็ยังเปราะบางเกินไปอยู่ดี...

แย่จริงนะ..."

ทวนแสงในมือของอุลคิโอร่า ได้พุ่งเข้าใส่อิจิโกะอย่างรวดเร็ว

*******

"มีรูอยู่บนท้องฟ้าด้วย... ท้องฟ้าด้านบนนั่นน่ะ เป็นของปลอมงั้นเหรอ...?"

อิชิดะได้จ้องมองไปที่ท้องฟ้าเสมือนจริงของลาส์ นอเช่อย่างสงสัย

ก่อนจะหันหน้าไปหาหญิงสาวผู้จ้องมองไปยังสมรภูมิของนักสู้ทั้งสองด้วยความรู้สึกกังวลและเป็นห่วงเป็นใย

"คุณอิโนะอุเอะ"

หญิงสาวได้หันหน้าไปทางต้นเสียง

"ผมดีใจจริงๆที่คุณไม่เป็นไร ไม่สิ... ฉันไม่ควรจะพูดแบบนั้น..."

ความคิดของควินซี่หนุ่มได้หยุดลง

"อย่าห่วงไปเลยครับ คุโรซากิจะต้องชนะอย่างแน่นอน"

รอยยิ้นแห่งความหวังได้ปรากฎขึ้นมาบนใบหน้าของโอริฮิเมะ

"ฉันจะได้พูดในสิ่งที่ฉันคิด ก็ต่อเมื่อตอนที่นายชนะแล้วเท่านั้น คุโรซากิ!"

******

อิจิโกะสามารถหลบทวนลำแสงของอุลคิโอร่าได้ แต่มันก็ทำให้เจ้าตัวเสียหลักจนเกือบจะตกจากหอคอย

แต่อิจิโกะก็ใช้ดาบของตนแทงเข้าที่กำแพงของหอคอยเพื่อที่จะตั้งหลักใหม่

อิจิโกะซ่อมแซมหน้ากากฮอลโลว์ของตัวเองอีกครั้ง ในขณะที่อุลคิโอร่าได้พุ่งเข้าไปหาอิจิโกะ

และฟันทวนในมือของตนใส่ยมทูตหนุ่ม ทั้ง2ฝ่ายต่างเกร็งอาวุธในมือของตน

"คุโรซากิ อิจิโกะ...

ใช้เขี้ยวจันทราซะสิ..."

อิจิโกะถึงกับเบิ่งตาค้างกับคำพูดของอุลคิโอร่า

"ตอนนี่เจ้าน่ะ อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด ส่วนเขี้ยวจันทรานั้น ก็เป็นท่าไม้ตายที่ทรงพลังที่สุดของเจ้า

จงใช้มันซะ... ข้าจะได้แสดงให้เจ้ารู้ ว่าพลังของข้ากับเจ้าน่ะ มันต่างกันแค่ไหน...?"

อิจิโกะได้พลักตัวเองให้ออกห่างจากอุลคิโอร่า และยันตัวลงไปบนพื้น

"ใช้เขี้ยวจันทรางั้นเรอะ? ทำเป็นเล่นไปได้...

เพราะฉันน่ะ กะจะใช้อยู่แล้วว้อย!!"

อิจิโกะได้ยกดาบของตัวเองขึ้น แล้วชาร์จพลังวิญญาณเอาไว้ที่ตัวดาบ จนมองเห็นได้ด้วยตาปล่าว

"เก็ทสึงะ... เท็นโช!!!"

แต่ทว่า...

เขี้ยวจันทราของอิจิโกะ กลับเกิดระเบิดขึ้นก่อนที่จะถึงตัวของเอสปาด้าผิวซีดซะด้วยซ้ำ!!

"เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้..."

อุลคิโอร่าได้สยายปีกสีดำของตน และลอยตัวขึ้นไปบนฟ้า

อุลคิโอร่า-"เพราะไม่ว่ายังไง เจ้ามันก็แค่มนุษย์"

อิจิโกะ-"แก... ไม่เป็นอะไรเลยรึยังไง!?"

อุลคิโอร่า-"เขี้ยวจันทราสีดำของเจ้าน่ะ ก็คล้ายๆกับซีโร่ของพวกเราน่ะแหละ"

อิจิโกะ"ซีโร่งั้นเหรอ? ขอโทษนะ แต่อย่าเอามาเปรียบเทียบกันหน่อยเลยน่า..."

อุลคิโอร่า-"นั่นสินะ ก็เจ้ายังไม่ได้มันเห็นเลยนินา ไหนๆจุดจบก็มาถึงแล้ว ข้าก็จะแสดงให้เจ้าดู

พลังเต็มพิกัดของเอสปาด้า... ซีโร่สีดำ..."

อุลคิโอร่าได้ชาร์จพลังวิญญาณสีดำเอาไว้ที่ปลายนิ้ว และยิงมันออกมา!!

"ซีโร่ ออสคูรัส"...

_________________

Naruto 436 สันติภาพ

2009-02-21T02:58:00.001-08:00

Bleach 345

2009-02-15T08:55:00.000-08:00

"เป็นอะไรไปเหรอครับ? ท่านกำลังหวาดหวั่นในพลังของ"อาโบล่า"ของข้าอยู่งั้นหรือ?"

"รูดโบน" หัวหน้าหน่วยล่าสังหาร"เอ็กซีคิวต์" ผู้อยู่ในสภาพร่างปลดปล่อยดาบ มีรูปร่างเป็นร่างของมนุษย์สวมหัวกระโหลกสัตว์ที่ถูกเถาวัลย์พันล้อมรอบตัว

ด้านหลังของรูดโบน มีเถาวัลย์งอกออกมากเปรียบเสมือนกิ่งก้านของต้นไม้ มีหัวกระโหลกแขวนอยู่ แกว่งไปมา

"พลังที่สามารถสร้างทหารผู้จังรักษ์ออกมาได้อย่างไร้ขีดจำกัด... ของ"คาราเบราส"ของข้า"

รูดโบนได้สร้างทหารหัวกระโหลกขึ้นมาอีกเป็นจำนวนหนึ่ง แล้วพวกทหาร"ผู้จงรักษ์"เหล่านั้นก็พุ่งเข้าโจมตียมทูตสาวร่างเตี้ย"คุจิกิ ลูเคีย"อีกครั้ง

"อือม์... ถึงข้าจะได้พลังแห่งการสร้างสรรค์มาจากท่านไอเซ็นก็ตาม แต่ตัวข้านั้นก็หาได้เป็นเอสปาด้าไม่..."

รูดโบนผู้จ้องมองทหารของตนกำลังต่อสู้กับศัตรูตรงหน้าอย่างดุเดือดเป็นผู้เอ่ยวาจานั้นขึ้นมา

"แต่พวกท่านก็ยังอหังการ ไปต่อกรกับเหล่าเอสปาด้าผู้ยิ่งใหญ่ ช่างโง่เขลาเสียจริง

ไม่ต่างอะไรกับปักษาที่พยายามจะดิ้นรนจากกรงขังน่ะแหละ และยิ่งไปกว่านั้น..."

แต่ประโยคของรูดโบนก็ขาดตอนไป เมื่อเจ้าตัวสามารถสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่เอ่อล้นออกมาจากหอคอยเบื้องหลังของตน

รูดโบนได้หันกลับไปมองหอคอยสูงใหญ่ตรงด้านหลังของตนด้วยความตกตะลึง

"โอ้... นี้มัน!? ท่านอุลคิโอร่า... ท่านอุลคิโอร่าทำลายยอมโดนหรือนี่!"

และบนหอคอยนั้นเอง หญิงสาวผู้มีนามเดียวกับเจ้าหญิงทอผ้าเอง ก็ได้จ้องมองไปบนยอดหอคอยที่เดียวกับที่รูดโบนได้จ้องมองอยู่อย่างไม่ตั้งใจ

"คุโรซากิคุง..."

*******

"มีข้อห้ามอยู่2อย่าง..."

เสียงอันเยือกเย็น เรียบเฉยได้เอ่ยขึ้นออกมาช้าๆ

"ภายใต้โดมของลาส์ นอเช่ หนึ่งคือห้ามใช้"กรังด์.เรย์.ซีโร่" และสอง...

กับเอสปาด้าผู้มีลำดับตั้งแต่"ควอโทร"ขึ้นไป(ควอโทร=เบอร์4) ห้ามปลดปล่อยดาบภายในลาส์ นอเช่เป็นอันขาด

เพราะว่า มันอาจจะทำให้ลาส์ นอเช่ทั้งหมด ถูกทำลายไปหมดเลยน่ะสิ..."

อุลคิโอร่าผู้ยืนอยู่บนหลังคาของโดม ได้ชี้ดาบฟันวิญญาณของตนเองไปทางอิจิโกะ แล้วประกาศท่าไม่ตายของตัวเองออกมา

"จงพันธนาการ! มูร์ชิเอลาโก้!"

ทันใดนั้น ความมืดได้ปกคลุมร่างของเอสปาด้าผิวซีด จนแม้แต่ยมทูตหนุ่มผู้ยืนมองอยู่เบื้องล่าง"คุโรซากิ อิจิโกะ"

ก็มิอาจจะมองเห็นร่างของศัตรูผู้อยู่ตรงหน้าของตน ผ่านทางหน้ากากไวเซิร์ดของตนเองนั้นได้

แต่ทว่า หลังจากความมืดนั้นได้หายไป ร่างของควอโทร เอสปาด้าในสภาพปลดปล่อยดาบ ก็เผยร่างของตนออกมา...

หน้ากากที่แต่เดิมเคยมีเพียงด้านเดียว เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นหมวกรูปร่างคล้ายหมวกของนักรบ ใส่มิดชิด

พร้อมกับเสื้อคลุมสีขาวคล้ายเสื้อคลุมของบาทหลวง กับปีกสีดำคล้ายปีกของอีกา

ลายสักใต้ดวงตามีสีดำที่เข้มยิ่งขึ้น กับผมดำยาวยิ่งกว่าเดิม ทำให้ดวงตาสีดำไร้แววของยมทูตหนุ่ม ถึงกับเบิ่งตาค้างกับภาพศัตรูผู้อยู่ตรงหน้า

"อย่าสั่นสิ"

ยมทูตหนุ่มได้ตื่นจากภวังค์ด้วยประโยคๆนี่ ประโยคของศัตรู

"อย่าเสียการทรงตัว อย่าเสียสมาธิ อย่าทำการ์ดตกลงแม้แต่นิดเดียวสิ"

ดวงใต้ไร้แววภายใต้หน้ากาก กับดวงตานิ่งเฉยอีกดวงนึง ได้จ้องตากันเล็กน้อย

ก่อนที่เอสปาด้าผิวซีดจะเรียกอาวุธออกมา แล้วพุ่งเข้าหายมทูจหนุ่มด้วยความเร็วสูง!!

ยมทูตหนุ่มเบิ่งตาอีกครั้งนึง ก่อนจะปล่อยพลังซัดศัตรูตรงหน้าอย่างจัง!!

หลังจากการะปะทะอันรุนแรง เอสปาด้าหนุ่มได้ร่อนตัวลงช้าๆ ในขณะที่ยมทูตหนุ่มล้มตัวลงไปบนพื้น

"ใช้เก็ทสึงะ เท็นโช เพื่อลดแรงปะทะเช่นนั้นรึ? ...ตัดสินใจได้ไม่เลว

เพราะถ้าไม่ทำแบบนี่ หัวของแกก็คงหลุดจากบ่าไปแล้วล่ะ..."

Reborn ch 229

2009-02-15T08:47:00.000-08:00

แปลไทย สนับสนุนโดย Muku-Chan(มั้ง) พิมพ์ผิดก็โทษทีจร้า

หน้า 1
Reborn 229 : การกลับมา

------------------------“เหล่านักรบ ที่ได้เติบโตขึ้นแล้ว”------------------------

หน้า 2
------------------------กล่องใหม่ได้ถูกมอบให้แก่เหล่าผู้ถือครองวองโกเล่ริงก์!!------------------------

สึนะ : อะ...อาวุธกล่อง!?

หน้า 3
โชจัง : นี่คือสิ่งที่เหล่าผู้พิทักษ์ของวองโกเล่รุ่นที่10ในยุคนี้ได้ส่งมอบมาให้ “อาวุธกล่องแห่งวองโกเล่”
สึนะ : สิ่งนี้...เป็นของฉันงั้นเหรอ?
โกคุ : โอ..ว๊าว
แรมโบ้ : ลูกเต๋าล่ะ!!
โคลม : ไม่ใช่หรอกนะ...
คุณพี่ : กล่องสีเหลืองที่สุดหูรูดนี่มันอะไรกันน่ะ!? หือ
สึนะ : เรื่องนั้นเดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังทีหลังก็แล้วกันนะครับ!!
สึนะ : คิด-(นี่คือกล่องของฉัน สีส้มเหมือนกันกับสีของไฟธาตุนภา...)
สึนะ : คิด-(กล่องนี้... นี่คืออาวุธกล่องอันแรกของฉัน!!)
??? : โอ๊ททท!!
สึนะ : อะไรเนี่ย!?

หน้า 4
จางนินี่ : นี่คือสัญญาณติดต่อที่ส่งมาจากทางวาเรียน่ะครับ... ตะ..แต่มันอาจจะถูกพวกมิลฟีโอเล่ดักฟังอยู่...
สควอโล่ : ก็ช่างหัวมันสิ ให้ฉันพูดได้แล้ว!!
จางนินี่ : น่ากลัวมากเลยครับ ผมว่าผมให้ติดต่อกันเลยดีกว่า! อีกอย่างปุ่มปรับระดับเสียงอยู่ที่หูฟังนะครับ
สควอโล่ : ไง ไอ้พวกเด็กเวรทั้งหลาย ยังมีชีวิตกันอยู่หรือเปล่า!!!
ยามะ : สควอโล่!!
โกคุ : โอ๊ย หนวกหู!!
สควอโล่ : ฟังให้ดี!! ดูท่าว่าต่อจากนี้วองโกเล่ทั้งหมดจะต้องร่วมมือกัน แล้วก็คงต้องร่วมเป็นร่วมตายกันกับไอ้เจ้าเด็กเวรพวกนี้...

หน้า 5
สควอโล่ : ไอ้เวรนี่
ป๋าแซน : ซาวาดะ สึนะโยชิ
สึนะ : เสียงนี่มัน... แซนซัส!!
ป๋าแซน : นายเลิกทำตัวเป็นเด็กอ่อนหัดได้หรือยัง

หน้า 6
ป๋าแซน : วองโกเล่ในอีก10วันให้หลังจะต้องแข็งแกร่งที่สุด และนายจะต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็น
สึนะ : อะไรนะ...
ยามะ : ...สายขาดไปแล้ว...
โกคุ : เจ้าพวกนั้นก็ยังเอาแต่พูดตามใจตัวเองเหมือนเดิมทุกที!!
ลุซซูเรีย : สควอโล่!!! ตัวเองใจเย็นหน่อยซี้
สควอโล่ : ปล่อยนะ!! ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับไอ้เวรนี่หน่อย!!
เบล : ชิชิชิ
ฟราน : อา เครื่องมือสื่อสารพังไปซะแล้ว...
รีบอร์น : หึ ยังไงก็เถอะ ดูท่าทางเจ้าพวกนั้นจะเป็นพวกเรานะ

หน้า 7
สึนะ : อือ... อืม...
สึนะ : คิด-()--------------------> รอถามเพื่อนคนเดิมในวันทำงาน
โคลม : เอ่อ... ท่านมุคุโร่... ตอนนี้ท่านมุคุโร่เป็นยังไงบ้าง... แล้วก็กำลังทำอะไรอยู่คะ...?
โชจัง : อะ .....ตามที่คุณเบียคุรันบอกมา เขาฆ่ามุคุโร่ที่อยู่ในร่างของทหารมิลฟีโอเล่ไปด้วยมือของเขาเอง

หน้า 8
โชจัง : แต่ว่าฉันไม่คิดอย่างนั้นหรอกนะ เพราะว่าชื่อของเขา ยังไม่ได้อยู่ในรายชื่อคนตายของคุกวินดีเซ่
สึนะ : งั้นก็หมายความว่า...
โชจัง : อย่างไม่ต้องสงสัยเลยล่ะ เขายังมีชีวิตอยู่... (ชักกลัวจะกลายเป็นบุปผาอาลัยที่โดนแช่อิ่มไปจริงๆแล้วนะเนี่ย...)
ใครหนอ : เป็นอะไรไปน่ะ!! / คุณโคลม!!
โคลม : ...........ดีจังเลย...

หน้า 9
คุซาคาเบะ : มีอีกเรื่องนึงที่ผมยังสงสัยอยู่น่ะครับ คุณอิริเอะ
โชจัง : อะไรเหรอครับ?
คุ ซาคาเบะ : ภายในเครื่องจักรนั่นมีพวกวองโกเล่ของยุคนี้อยู่ใช่ไหมครับ? ถ้าหากว่าพวกนั้นเข้าร่วมการต่อสู้ด้วย พวกเราก็จะมีกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นอย่างมากแน่นอน!
โชจัง : อา... แย่หน่อยนะครับที่เรื่องนั้นมันเป็นไปไม่ได้ ถ้าหากว่าซาวาดะจากอดีตและซาวาดะในยุคปัจจุบันปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกัน เวลาก็จะถูกทำลายและมันก็อาจจะทำลายโลกนี้ไปด้วย
คุซาคาเบะ : พะ...พูดว่าไงนะครับ!!
โช จัง : และนั่นก็เป็นสาเหตุว่าทำไมพวกเราถึงได้ฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้กับพวกคุณ และพวกนายผู้ที่ครอบครองวองโกเล่ริงก์ก็คงจะต้องลำบากกันหน่อยล่ะนะ
สึนะ : คิด-()--------------------> รอถามเพื่อนคนเดิมในวันทำงาน
รีบอร์น : สึนะ ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องที่พวกเรายังไม่ได้ถามโชอิจิเลยนะ
สึนะ : หือ?

หน้า 10
รีบอร์น : อิริเอะ โชอิจิ นายอยากจะเข้าแฟมิลี่ของพวกเราไหม?
โชจัง : หือ? ผมน่ะเหรอครับ?
โกคุ : อ๊า ถามกันแบบโต้งๆงี้อ่ะนะ... ไม่มีอายกันบ้างเลยเรอะ!!
สปาน่า : ฉันเองก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน จ้างฉันหน่อยสิวองโกเล่
สึนะ : ...สปาน่า!!
รีบอร์น : นายว่าไงล่ะ สึนะ?
สึนะ : ทำไมอีตอนแบบนี้ต้องเป็นฉันทุกทีเลยเนี่ย!
รีบอร์น : แน่อยู่แล้ว คนตัดสินใจก็ต้องเป็นหัวหน้าสิ นายน่ะแหละ
โกคุ : คิดยังไงก็พูดออกไปเลยนะครับ!! ถ้าเกลียดก็บอกว่าเกลียดไปเลยนะครับรุ่นที่10!!
สึนะ : เอ่อ... ฉัน... ก็เพราะยังงี้ไงถึงได้ไม่อยากเป็นมาเฟีย...
สึนะ : แล้วก็ถ้าจะให้พูดตรงๆ... อิริเอะเขาก็เล่นงานพวกเรามาตลอด แบบนั้นน่ะ ...พูดจริงๆว่าขนาดฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย...

หน้า 11
สึนะ : แต่ว่าฉันก็คิดว่าเขาช่วยพวกเราเอาไว้มาก เพราะงั้นจากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ
สึนะ : สปาน่าก็เหมือนกัน
โชจัง : ไม่มีปัญหาครับ! จากนี้ไปผมเองก็ขอฝากตัวด้วย!
โชจัง : ตอนนี้ก็ตัดสินใจกันได้แล้ว ผมเองก็มีเรื่องต้องทำอีกหลายอย่าง แล้วก็ต้องคิดเรื่องการหาทางป้องกันและซ่อนเครื่องจักรนี่ด้วย
ประแจ : โชอิจิ ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเครื่องจักรล่ะก็ฉันช่วยเอง
โชจัง : ขอบคุณนะสปาน่า 10วันนี้ท่าทางคงยุ่งน่าดู
สึนะ : ถ้างั้นก็ให้พวกเราช่วยด้วยนะ
โชจัง : หือ? ไม่ต้องหรอกครับสึนะคุง
สึนะ : เอ๋?

หน้า 12
โช จัง : คุณคงอยากจะกลับไปหาพวกเพื่อนๆที่ฐานทัพลับจะแย่อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอครับ? คุณกลับกันเลยก็ได้ เอาไว้พวกเราค่อยตามไปทีหลังก็ได้นี่ครับ?
สึนะ : เอ๋? อืม เอางั้นก็ได้

------------------------เมืองนามิโมริ------------------------

หน้า 13
สึนะ : นี่พวกมิลฟีโอเล่น่ะ... จะไม่โจมตีพวกเราเหรอ?
รีบอร์น : จากการตรวจสอบจากฐานทัพลับของวองโกเล่ ไม่มีทั้งสัญญาณของศัตรูและแหวน... เพราะงั้นก็คงจะไม่เป็นไรล่ะนะ

หน้า 14
- ระหว่างที่เดินทางกลับ... ทุกคนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แต่ละก้าวเหมือนจะก้าวขาไม่ออก...
- ถึงแม้ว่าจะเจ็บแผลและเหนื่อยล้า ฉันก็คิดว่าความรู้สึกของทุกคนที่ต้องการจะกลับไปนั้นมันมากยิ่งกว่า
- พวกเรายังไม่สามารถพูดได้ว่าพวกเราชนะในการต่อสู้ ถึงแม้ว่าพวกเราจะไปถึงยัง อิริเอะ โชอิจิ ที่เป็นจุดหมายแล้วก็ตาม
- แต่ก็ดูเหมือนว่าพวกเราก็ยังคงไม่สามารถกลับไปยังอดีตได้ในตอนนี้... นี่เราจะทำหน้ายังไงตอนที่เจอกับพวกคนที่รอเราอยู่ดีนะ

หน้า 15
- แต่จริงๆแล้ว... พวกเราไม่เห็นจะต้องไปห่วงเรื่องนั้นเลย...
- เพียงแค่... ได้เห็นหน้าของคนเหล่านั้น ได้เห็นรอยยิ้มของพวกเขา
- มีเพียงสิ่งเดียวที่เกิดขึ้นในใจของพวกเรา...

หน้า 16-17
- นั่นก็คือความรู้สึกว่า มีความสุขที่พวกเราได้เจอหน้ากันอีกครั้ง!!!

------------------------“ในเวลานี้สิ่งที่ต้องทำก็คือ... การได้รับรู้ถึงความรู้สึกที่เรียกว่าความสุข...”------------------------

Onepiece Chapter 532 อสูรผู้คุมคุก มิโนทอรอส

2009-02-15T00:28:00.000-08:00

Naruto 435 บันโชว์ เทนอิน

2009-02-13T21:14:00.001-08:00

Reborn ch 228

2009-02-13T09:31:00.000-08:00

Credit:yasashii_sekai
Clean:PrincePerm (บางหน้า)
Thai:Muku-chan

แปลไทยมากันแล้วน่ะคร้าบ โค้งคำนั Muku-chan งามๆหนึ่งที

หน้า 1
Reborn! 228 : 6 บุปผาอาลัย(จริงๆแล้วเขาเรียกกันยังไงหว่า...อันนี้ไปลอกเขามาอีกทีอ่ะ)ตัวจริง

หน้าพิเศษ เกมการ์ดรีบอร์น Battle 3X3 (อ่ะป่าวหว่า - -)

หน้า 2
------------------------“ภายใต้การนำของเบียคุรัน... เหล่าผู้มาใหม่ที่แข็งแกร่งที่สุด!!”--------------------------
ใครก็ไม่รู้ : ตัวจริง... 6 บุปผาอาลัยตัวจริงงั้นเหรอ!?

หน้า 3
เบียคุรัน : ใช่แล้ว พวกเขาคือตัวจริง เป็นคนที่ฉันเลือกมาด้วยตัวเองสำหรับโลกใหม่ยังไงล่ะ
เบียคุรัน : ตัวจริงของผู้ครอบครองมาเร่ริงก์ทั้ง 7
สึนะ : ถะ..ถ้างั้น... พวกที่พวกเราเจอกันมาตลอดก็...
โชจัง : คะ..คนพวกนั้นเป็นใครกันครับ!? ทำไมผมถึงไม่เคยรู้จักคนพวกนั้น!! มีคนที่ผมไม่รู้จักอยู่ในมิลฟีโอเล่ได้ยังไงกัน!!

หน้า 4
เบียคุรัน : ก็ฉันคิดว่านายคงจะมีปัญหาถ้าหากมีแรงกดดันมากเกินไปน่ะนะ โชจัง
เบีย คุรัน : ฉันคิดแบบนั้นจริงๆนะ แล้วก็การเลือกคนที่มีแค่ความแข็งแกร่งอย่างเดียวน่ะมันไม่มีประโยชน์ เพราะว่ากุญแจสำคัญในการที่จะได้รับพลังจากแหวนน่ะคือ “การเตรียมใจ(Resolution)”
เบียคุรัน : และเพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ได้ค้นหาแค่ภายในกลุ่มมาเฟีย ฉันมองหาคนที่มี”การเตรียมใจ”ที่มากเกินกว่าคนธรรมดาไปทั่วโลก แล้วก็ต้องเป็นคนที่จะเปลี่ยน”การเตรียมใจ”นั่นให้มาเป็น”ความจงรักภักดี ”ต่อฉันด้วย
เบียคุรัน : โลกนี้กว้างใหญ่และก็ต้องขอบคุณที่ทำให้ฉันได้พบกับพวกเขา ยกตัวอย่างเช่นผู้ชายคนนี้...
เบีย คุรัน : อย่างที่พวกนายเห็น บ้านเกิดของเขามีธรรมชาติที่สวยงามจนสามารถดึงดูดผู้คนได้ และฉันก็บอกกับเขาไปว่า ”ขอฉันดูการเตรียมใจของนายหน่อยจะได้รึเปล่า?”

หน้า 5
สึนะ : นี่มันอะไรกัน!?
รีบอร์น : อย่างกับฝันร้ายเลยนะ...
โกคุ : แบบนี้มัน.....

หน้า 6
เบียคุรัน : เขาก็เลยยอมสละบ้านเกิดของตัวเองเพื่อฉัน
เบีย คุรัน : นี่มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ เพิ่งจะเมื่อไม่นานมานี้เอง ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเพื่อที่จะแสดงความจงรักภักดีต่อฉัน เขาจะถึงกับทำลายบ้านเกิดของตัวเองและเหล่าผู้คนที่เลี้ยงเขามา
สึนะ : คิด-(นี่มัน.. มันจะมากเกินไปแล้ว...)

หน้า 7
โกคุ : หือ!! นั่นมัน มีอะไรอยู่ในลาวาน่ะ!?
ใครหว่า : ว่าไงนะ?
คุซาคาเบะ : สัตว์งั้นเหรอ...?
ใครหว่า : ผู้ชายคนนั้นมัน!! / กำลังผิวปากอยู่!! / ขะ..เขาอาบน้ำอยู่ในลาวา!!

หน้า 8
คุซาคาเบะ : มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน...
โกคุ : น่าจะพูดว่าเจ้านั่นมันไม่ใช่คนแล้ว!!
เบีย คุรัน : หึหึหึ ตอนนี้พวกนายก็คงเข้าใจกันแล้วสินะ ถึงพลังของพวก6บุปผาอาลัยตัวจริงน่ะ? นอกจากนี้พวกนั้นคนนึงน่ะจะมีลูกน้องอยู่ 5000 คน
เบียคุรัน : แล้วก็ทหารในระดับAอีก 100 คน

หน้า 9
ประแจ : ทหารระดับA 100 คนงั้นเหรอ!? ก็ทหารที่อยู่ในระดับAน่ะมีแค่6บุปผามาลัยเท่านั้นนี่...
เบียคุรัน : ก็เพราะว่ามีอยู่ไม่มากถึงต้องสร้างขึ้นมาไงล่ะ อา~ ดูท่าทางจะเริ่มสนุกขึ้นมาทุกทีแล้วสิ
โชจัง : คุณเบียคุรัน!! การต่อสู้ที่คุณกำลังพูดถึงอยู่นั่นน่ะ... นี่คุณกำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่!!
เบียคุรัน : เมื่อก่อนฉันก็เคยเล่นกับโชจังบ่อยๆนี่นา นายยังจำเกมส์ที่ชื่อ”ตัวเลือก(Choice)”ได้อยู่หรือเปล่าล่ะ?
เบียคุรัน : ฉันคิดจะทำให้มันเป็นจริงขึ้นมาน่ะนะ ♪
โชจัง : คิด-(ทำให้เป็นจริงขึ้นมางั้นเหรอ...!?)

หน้า 10
เบียคุรัน : รายละเอียดจะถูกส่งมาให้ในอีก10วัน ฉันจะไม่เคลื่อนไหวอะไรในระหว่างนั้น ดังนั้นพวกนายก็พักกันอย่างหายห่วงได้เลยล่ะ
รีบอร์น : เลิกพูดไร้สาระสักทีน่า ให้ดูสัตว์ประหลาดแบบนั้นแล้วจะให้พักแบบหายห่วงได้ยังไงกัน?
เบียคุรัน : โอ๊ะ นายคืออัลโกบาเลโน่รีบอร์นนี่! ฉันก็อยากจะคุยกับนายมากกว่านี้นะ แต่ว่าถึงยังไงพวกนายทั้งหมดก็หนีไม่พ้นหรอกน่า
เบียคุรัน : เพราะฐานทัพมาโลเน่ที่พวกนายอยู่ในตอนนี้ กำลังจะหายไป
ใครหว่า : หายไปงั้นเหรอ?
เบียคุรัน : ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือมันกำลังจะถูกเคลื่อนย้ายโดยการใช้ไฟจากแหวนที่เหนือกว่าสั่งการน่ะนะ

หน้า 11
ประแจ : ก็หมายความว่านี่คือระบบการเคลื่อนย้ายโดยการใช้ไฟจากแหวน...? ว่าแต่...มันสมบูรณ์แล้วเหรอ?
เบีย คุรัน : ไม่เลย มันทำงานโดยใช้ไฟจากแหวนก็จริงอยู่ แต่ว่ามันก็ต้องใช้ทั้งเวลาและพลังอย่างมาก เรียกได้ว่าตลอดชีวิตของนายอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นสักครั้งเลยล่ะ
เบียคุรัน : เพราะงั้น ไว้เจอกันในอีก10วันให้หลังนะ ♪
ใครหว่า : นี่มันอะไรกัน!? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!? / นี่มันการเคลื่อนย้ายมวลสาร / ฐานทัพลับกำลังถูกดึงไปยังที่อื่น!
ใครหว่า : วะ...ว่าไงนะ!? / แล้วนี่พวกเราจะทำยังไงกันดี!?
โชจัง : ไม่ต้องเป็นห่วงครับ!! รีบหาอะไรสักอย่างจับเอาไว้!!
ใครหว่า : ไม่ต้องเป็นห่วงงั้นเรอะ...!?
โชจัง : คิด-()-------------> [เอาไว้ถามเพื่อนพรุ่งนี้ วันนี้มันหยุดอ่ะนะ]

หน้า 13
ประแจ-รัล-โกคุ : โอะโอย.. / ...โอย... / ฟู่...
โกคุ : ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ รุ่นที่10!!
สึนะ : อ่ะ...อืม...
คุซาคาเบะ : พวกเราดูเหมือนจะยังอยู่กันที่ใต้ดินนะครับ...
สึนะ : ฐานทัพ... ฐานทัพมาโลเน่หายไปแล้ว!!!

หน้า 14
ใครหว่า : มะ...ไม่อยากจะเชื่อเลย เรื่องแบบนี้น่ะ!! / นี่คงเป็นการเคลื่อนย้ายมวลสารจริงๆนั่นล่ะ...
สึนะ : แต่ว่า...แล้วทำไมถึงได้มีแต่พวกเราที่ยังอยู่ที่นี่กันล่ะ?
โชจัง : เพราะว่าเขามาที่นี่พร้อมกับแหวนวองโกเล่อรุณยังไงล่ะครับ
คุณพี่ : ที่ที่สุดหูรูดแบบนี้มันที่ไหนกันน่ะ!!?
โกคุ : นั่นมัน...
สึนะ : มาจากเมื่อ10ปีก่อน... คุณพี่!!
โช จัง : ที่พวกเรายังไม่ส่งเขามาที่นี่เพราะว่าถ้าหากเขามาแล้ววองโกเล่ริงก์ก็จะรวม กันครบ และเมื่อรวมกันครบทั้ง7วง แหวนก็จะสามารถสร้างอาณาเขตที่จะปกป้องพวกเราและเครื่องจักรนี่เอาไว้ได้!
รีบอร์น : นี่นายวางแผนเอาไว้แล้วเหรอ?
โชจัง : ผมเองก็พอจะเดาได้บ้างล่ะนะว่าคุณเบียคุรันน่ะต้องการจะทำอะไร

หน้า 15
สึนะ : คุณพี่!!
คุณพี่ : ซาวาดะ นี่นายยังมีชีวิตอยู่!!!
คุณพี่ : พวกนายเล่นหายตัวไป ฉันเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ... หือ
สึนะ : เอาไว้พวกเราจะอธิบายให้ฟังทีหลัง เอ่อ..ช่วยเงียบก่อนนึดนึงนะครับ!!
คุ ซาคาเบะ : การที่ซาซางาวะเมื่อ10ปีก่อนและแหวนวองโกเล่อรุณมาที่นี่น่ะมันเป็นสิ่งที่ มีค่ามาก... แต่ว่า...ถึงยังไงสถานการณ์ในตอนนี้มันก็ยังแย่อยู่ดี...
คุซาคาเบะ : แข็งแกร่งยิ่งกว่า6บุปผาอาลัยเมื่อก่อนหน้านี้... แล้วนี่พวกเราจะสู้ด้วยกำลังเท่าที่มีอยู่ในตอนนี้ได้ยังไงกัน...
ยามะ : ถ้างั้นงานนี้พวกเราก็คงต้องลำบากกันหน่อยล่ะนะ
สึนะ : ยา...ยามาโมโตะ!! นี่ฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?
โกคุ : ทำให้คนอื่นเป็นห่วงนะแก
ประแจ : แต่ฉันพูดตามตรง ถ้าจะให้ประเมินจากสถานการณ์ตอนนี้นี่พวกเราไม่มีทางสู้ได้เลยนะ
โกคุ : นี่นายพูดว่าไงนะ...
รีบอร์น : ที่สปาน่าพูดมามันก็ถูกแล้วล่ะ
โกคุ : บ้าจริง...
สึนะ : นั่นมันก็จริงอยู่.....

หน้า 16
โชจัง : มันไม่เป็นแบบนั้นแน่ พวกเรายังสามารถเอาชนะได้!!
โช จัง : เพราะว่าพวกนายสามารถฝ่าฟันผ่านทุกอย่างกันจนมาถึงที่นี่ได้!! พวกนายในตอนนี้น่ะเติบโตขึ้นมามากพอที่จะต่อสู้กับคนพวกนั้นแล้ว!!
โชจัง : และพวกเราก็ไม่ทำอะไรที่มันยากจนเกินไปสำหรับพวกนายหรอก อีกอย่างนึงการต่อสู้ในระดับนี้มันก็เป็นสิ่งที่ถูกคาดเดาเอาไว้อยู่แล้ว ด้วย
โชจัง : ตอนนี้ก็คงจะได้เวลาที่พวกเราจะส่งมอบของสิ่งนี้ให้กับพวกนาย
สึนะ : อ๊ะ ตรงกลางของเครื่องจักรนั่นกำลังเปิดออก...!!
โชจัง : พลังที่ได้รับส่งมอบมาจากเหล่าผู้พิทักษ์ของยุคนี้ จงใช้หัวใจของพวกนายรับมันไป!!

หน้า 17-18
อาวุธกล่องของวองโกเล่!!!

------------------------“พลังใหม่เพื่อใช้ต่อกรกับเหล่าศัตรูที่มาใหม่...!! อาวุธกล่องชิ้นใหม่!!”--------------------------

Reborn ch 227

2009-02-13T09:17:00.002-08:00

Translationsthai by Muku-chan

หน้า1

Reborn! 227 : ตัวจริง

-------------------“พลังที่เหนือกว่าของแซนซัส!!”----------------------

หน้า2

เลวี่ : สะ..แสงนั่นมัน... ฮะ...ฮ่าฮ่า... นั่นมันกระสุนของบอส!!
สควอโล : ไอ้บอสเฮงซวยนั่น ไม่ได้สู้แบบจริงๆจังๆมานานเท่าไหร่แล้วนะ
เบล : ชิ จบซะแล้วเหรอเนี่ย
ฟราน : สุดท้ายก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับพวกลูกกระจ๊อกแถวนี้ พวกเราเลยอดดูโชว์สนุกๆเลย
ลุซซูเรีย : โอวววมาย?

หน้า3

ลุซซูเรีย : อยู่ๆก็เงียบกันไปหมดเลยน้า แต่ว่า... ฉันก็ดันมองอะไรไม่เห็นเลยถ้าไม่ได้ใส่แว่นตา!
ลุซซูเรีย : อ๊า~ แว่นตา แว่นตา... โอ๊ะ นี่มัน... หาเจอแล้ววว~~
ลุซซูเรีย : โอ๊ะโอ๋... อ๊า บอส ดูท่าทางคุณจะทำเกินไปหน่อยนะเนี่ย...

หน้า4

รีบอร์น : จางนินีเพิ่งได้รับแจ้งข่าวเกี่ยวกับการต่อสู้ของกองกำลังหลักที่อิตาลี ดูเหมือนว่าแซนซัสจะเอาชนะพวกศัตรูได้แล้ว
โชจัง : จริงเหรอครับ!?
สึนะ : คิด-(แซนซัส... แซนซัสคนนั้นทำได้จริงๆ!!)
โช จัง : สุดท้ายก็มาจนได้ ข่าวที่พวกเรารออยู่ ที่จริงผมก็ไม่อยากทำลายบรรยากาศนะครับ แต่ว่า... ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่จะฉลองชัยชนะ

หน้า5

โช จัง : ถึงพวกเราจะจัดการกับพวกผู้พิทักษ์ของทางนั้นได้แล้ว แต่กองกำลังของทางนั้นน่ะมีมากกว่าทางเราหลายเท่าตัว ถ้าหากว่าพวกมิลฟีโอเล่แต่งตั้งผู้พิทักษ์ขึ้นมาใหม่และสั่งการต่อสู้....
รีบอร์น : เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้พวกศัตรูเริ่มถอนกำลังหนีแล้ว
ไม่รู้ใครเป็นใคร : โอ้ว! หือ!? งั้นก็หมายความว่า...!!
โชจัง : พวกเราชนะแล้วใช่ไหมครับ!
รีบอร์น : อือ ก็คงจะยังงั้น
โช จัง : ก็หมายความว่าพวกเราทำได้แล้ว!! พลังของวองโกเล่น่ะมีมากเกินกว่าที่พวกเราคิดไว้เยอะ!! พวกนั้น พวกนั้นสามารถเอาชนะกองกำลังหลักได้!
โกคุ : ทำไมอยู่ๆถึงต้องตื่นเต้นขนาดนั้น...
สึนะ : คิด-(ไม่น่าเชื่อเลย...!! ไม่สิ ไม่น่าแปลกใจเลย ก็พวกนั้นคือวาเรียนี่นะ... ในตอนนี้ ที่เหลือก็คือการเอาชนะเบียคุรัน)

หน้า6

???(แกล้งโง่) : โอ๊ะ ไม่ใช่ซะหน่อย

หน้า7

???(แกล้งโง่) : นี่เป็นแค่การหยุดพักนิดหน่อยต่างหากล่ะ

หน้า8

เบียคุรัน : ทั้งการต่อสู้หลักที่อิตาลี... แล้วก็ฐานทัพมาโลเน่ที่ญี่ปุ่น...

หน้า9

เบียคุรัน : พวกนายนี่ทำให้ฉันเพลิดเพลินมากที่สุดเลยล่ะ
ใครหว่า : หวา!
ป๋าแซน : คิด-(ภาพโฮโลแกรม....)
ฟราน : ถูกส่งผ่านมาจากอุปกรณ์สื่อสารของเจ้าพวกที่โดนจัดการไปแล้วงั้นเหรอ
สึนะ : ...นะ..นั่นมัน...
โชจัง : คุณเบียคุรัน!!

หน้า10

เบียคุรัน : การทดสอบดูความสามารถของคู่ต่อสู้ก่อนน่ะ มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยนะ รู้หรือเปล่า
เบีย คุรัน : อย่างเช่นว่าพวกนายเลยทำให้ฉันได้เห็นถึงความสามารถที่แท้จริงของหน่วยที่ แข็งแกร่งที่สุดของวองโกเล่ แล้วก็เรื่องที่โชจังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะโกหกฉัน
โชจัง : ถะ..ถ้างั้น ก็หมายความว่า
เบียคุรัน : ใช่แล้ว นายโดนจับได้~

หน้า11

เบีย คุรัน : แต่จริงๆแล้วนายก็ทำตามแผนการของตัวเองได้ดีมากเลยนะโชจัง ขนาดฉันก็ยังคิดไม่ถึงเลยว่านายจะร่วมมือกับวองโกเล่ในรูปแบบนี้ แต่ว่า....
เบียคุรัน : ฉันน่ะรู้อยู่แล้วว่าในอีกไม่ช้าก็เร็วนายจะกลายเป็นศัตรูของฉัน
เบียคุรัน : เพราะว่า โชจัง นายน่ะมักจะมองดูแผนการหรือวิธีการของฉันด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจตั้งแต่เมื่อนานมาแล้ว
โชจัง : ...สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่... ...มันผิด!
เบีย คุรัน : เห็นไหมล่ะ? แต่ถ้าอะไรที่มันจะทำให้นายมีความสุขก็เอาเถอะ อีกไม่นานนายก็จะได้เห็นว่าใครถูกและใครผิด แต่ว่านะโชจัง นายนี่ดูท่าทางจะชอบการเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยงนะ

หน้า12

เบียคุรัน : วองโกเล่รุ่นที่10น่ะยังเป็นแค่เด็กอ่อนหัด แต่ทั้งอย่างนั้นนายก็ยังยอมฝากชะตากรรมของตัวเองเอาไว้กับเขา
เบีย คุรัน : ถ้าจะให้ฉันพูดตามตรง มันคงจะง่ายเกินไปสำหรับฉันถ้าจะให้สู้ต่อแบบไม่ต้องมีพักแล้วก็ถล่มวองโก เล่ให้ราบ แต่ว่าดูท่าทางฉันเองก็คงจะเล่นสนุกมามากเกินไปหน่อย
เบียคุ รัน : แล้วก็ยังถูกทรยศจากผู้ช่วยที่ฉันเชื่อใจมากที่สุด... แบบนี้มันก็คงจะเรียกได้ว่าฉันถูกทำลายศักดิ์ศรีในฐานะหัวหน้าสินะ จริงไหม?
เบียคุรัน : เพราะอย่างนั้น ฉันเลยคิดว่านี่คงจะได้เวลาเริ่มการต่อสู้อย่างจริงจังสักที

หน้า13

เบียคุรัน : การต่อสู้อย่างเป็นทางการ... ระหว่างวองโกเล่ภายใต้การนำของซาวาดะ สึนะโยชิคุง และมิลฟีโอเล่ของฉัน
เบียคุรัน : และแน่นอนว่ามีทรินิเชนต์(7^3)เป็นเดิมพัน
เบียคุรัน : ตอนนี้ก็ใกล้จะได้เวลาแล้วเหมือนกัน ปาร์ตี้อำลาให้กับทั้งโชจังและโลกเก่าใบนี้ และ... ปาร์ตี้เพื่อฉลองให้กับโลกใหม่ ♪

หน้า14

โชจัง : คุณเบียคุรัน! ช่วยประเมินสถานการณ์ของตัวคุณตอนนี้หน่อยนะครับ คุณคิดว่ามันจะง่ายอย่างนั้นจริงๆน่ะเหรอครับ!?
เบียคุรัน : โอ๋ ทำไมถึงต้องตื่นเต้นแบบนั้นด้วยล่ะโชจัง?
โชจัง : คุณน่ะส่ง5ใน6ของผู้พิทักษ์เข้าร่วมในการต่อสู้ครั้งนี้ 4คนอยู่ฐานทัพมาโลเน่ที่ญี่ปุ่น และอีก1คนที่อิตาลี
โชจัง : มันก็เท่ากับว่ามาเร่ริงก์ทั้ง7วงน่ะ คุณเสียไป5วงแล้วนะครับ ตอนนี้น่ะคุณก็เหมือนกับนกที่เสียปีกไปแล้วนั่นล่ะ
เบียคุรัน : ยั๊ป~ป อื้อ ก็ถ้ามันเป็นของจริงน่ะนะ

หน้า15

โชจัง : พวกนี้เป็นของปลอม!!
เบียคุรัน : ใช่แล้ว แต่ถึงยังงั้นพวกนี้ก็เป็นของดีเกรดเอเหมือนกันนะ เพียงแต่ว่า...7^3น่ะมันพิเศษยิ่งกว่านั้นอีก
โชจัง : แต่ถึงยังงั้น...
เบียคุรัน : ต้องขอโทษทีนะโชจัง คือว่าที่จริงแล้วฉันรวบรวมคนกลุ่มนึงเอาไว้เป็นความลับน่ะ
เบียคุรัน : ฉันก็เคยคิดจะให้นายได้เจอกับพวกเขาโดยตรงนะโชจัง แต่ก็กลัวว่าความตื่นเต้นมันจะมากเกินไปสำหรับนาย
เบียคุรัน : แต่ว่าตอนนี้คงจะไม่จำเป็นต้องซ่อนอีกแล้ว ถ้างั้นฉันจะแนะนำให้นายได้รู้จักพวกเขา

หน้า16-17

เบียคุรัน : พวกเขาก็คือผู้พิทักษ์ทั้ง6ของมิลฟีโอเล่ตัวจริงยังไงล่ะ ♪

-------------------“ผู้รับใช้ที่แท้จริงของเบียคุรัน!!”----------------------

ลองสังเกตดูดีๆซิคับหน้าสุดท้ายมีคนหน้าคล้ายด็อคเตอร์ชามาลด้วยแฮะ

Reborn ch 226

2009-02-13T09:17:00.001-08:00

หน้า 1

Reborn! 226 : เปลวไฟของแซนซัส

-------------------“พลังคือทุกสิ่งทุกอย่าง”-------------------

หน้า 2

-------------------“ไลเกอร์นภาวายุ พลังของพันธุ์ทาง!!”-------------------

ลุงเหียก : ผมไม่เคยได้ยินเลยนะครับว่ามีอาวุธกล่องที่มีคุณสมบัติของทั้ง2ธาตุอยู่!!
ซิล : ก็แค่กลโชว์แขกห่วยๆ มันคงต้องมีทริกอะไรสักอย่างนั่นแหละ
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : เวสเตอร์
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : คราวหน้าที่ฉันเปิดกล่องนี่….

หน้า 3

ป๋าแซน(เจ้าขา...) : มันจะเป็นวาระสุดท้ายของพวกแก
ป๋า แซน(เจ้าขา...) : แต่ว่าฉันจะให้โอกาสพวกแกได้เลือกว่าอยากจะตายแบบไหน ถ้าอยากจะตายแบบรวดเร็วไม่เจ็บปวด ก็ไปเรียกไอ้สวะเบียคุรันนั่นมาที่นี่

หน้า 4

ซิล : โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๋ นายเองก็ดูท่าทางจะเต็มกลืนแล้วไม่ใช่เหรอไง?
ซิล : คิด-(งี่เง่าเป็นบ้า เจ้านี่นี่ทำให้เสียเวลาจริงๆ ปิดกล่องตัวเองแบบนี้นายมันก็หมดโอกาสแล้ว)
ซิล : เวลาพูดอะไรน่ะหัดคิดซะบ้าง นายคิดว่าคนระดับท่านเบียคุรันน่ะจะลดตัวลงมายุ่งกับคนอย่างนายเหรอ?
ซิล : ....ที่ฉันอยากจะบอกก็คงมีแค่นี้แหละ แต่ว่า.... นายนี่ท่าทางจะเป็นคนโชคดีนะ
ซิล : พอดีว่าฉันกำลังจะติดต่อกับท่านเบียคุรันเพื่อรายงานตามกำหนดการพอดี

หน้า 5

ซิล : ฉันก็เลยกะว่าจะใช้โอกาสนี้แจ้งเรื่องให้ท่านเบียคุรันทราบซะเลย....
ซิล : คิด-(ฮี่ฮี่ฮี่ ค้างคาววายุของฉันน่ะล้อมนายเอาไว้หมดแล้ว)
ซิล : และก็แน่นอนว่าหัวข้อเรื่องที่จะรายงานก็ต้องเป็น----

หน้า 6

ซิล : เรื่องที่ว่านายตายในสภาพไหนยังไงล่ะ!!!
ซิล : ฮะฮ่า~~ นี่คือไฟที่รวดเร็วและรุนแรงที่สุดของฉัน!! ตอนที่นายรู้สึกตัว ทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว....

หน้า 7

ป๋าแซน(เจ้าขา...) : อะไรที่ว่าสายไป?

หน้า 8

ซิล : หา!? ค้างคาววายุของฉัน!!
ลุงเหียก : นี่เขายังไม่ได้ใช้อาวุธกล่อง แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้....!!
ลุง เหียก : คิด-(ข่าวลือเป็นเรื่องจริง... ทั้งความแข็งแกร่ง...และรูปลักษณ์...มันเหมือนกันกับเขา... ผู้ชายในตำนานคนนั้น ผู้ที่แข็งแกร่งและใช้เปลวไฟจากฝ่ามือควบคุมโลกมาเฟียด้วยความหวาดกลัว.... วองโกเล่รุ่นที่2!!)
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : ....การเจรจาจบแล้ว พวกแกจะได้ตายสมใจอยาก

หน้า 9

ซิล : ออลเกริล! อย่ามัวแต่ยืนอยู่เฉยๆ!! เร็วๆเข้า กางบาเรียป้องกันเต็มที่!!
ลุงเหียก : ครับ!!
ลุงเหียก : โฮ่!! Pellicano di Pioggia(ไม่แปล...แปลแล้วตลกอ่ะ...) พลังป้องกันสูงสุด!!!

หน้า 10

ป๋าแซน(เจ้าขา...) : นี่พวกแกคิดจะล้อฉันเล่นเหรอไง?
ลุงเหียก : !! คิด-(ไฟกำลังหลอมรวมกัน!!)
ลุง เหียก : คิด-(นี่เขาไม่ได้ใช้แค่ไฟจากแหวนนภา ไฟที่ออกมาจากมือของแซนซัสนั่นมันเป็นไฟที่เขามีติดตัวมาตั้งแต่เกิด... เขาใช้ไฟทั้ง2อย่างใส่เข้าไปในกล่อง!!)
ลุงเหียก : คิด-(นี่เองถึงทำให้สิงโตนภาไม่ใช่มีแค่เพียงคุณสมบัติเดียว แต่กลับมีคุณสมบัติของทั้ง2ธาตุ ไลเกอร์นภาวายุ!!)
ลุงเหียก : คิด-(คุณสมบัติของธาตุนภาในตอนนี้ก็ยังคงเป็นปริศนาอยู่ แต่แค่นี้ก็อธิบายอะไรได้หลายอย่าง...)

หน้า 11

ลุง เหียก : คิด-(การกลายเป็นหินนี่เองก็... เกิดจากคุณสมบัติของธาตุนภาที่เข้าประสาน... และจากนั้นก็ตามด้วยการโจมตีจากคุณสมบัติของธาตุวายุ...)

หน้า 12

การทำลาย!!!
ซิล : ขะ..ขาฉัน...!! อี๊กกก!! มันมาโดนฉันด้วย!!
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : เฮ้ ไอ้สวะ
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : นี่แกจะไม่นั่งบนบัลลังก์เจ้าชายอะไรนั่นสู้แล้วเหรอ?
ซิล : อึ๊ก!

หน้า 13

ซิล : คิด-(มะ..ไม่มีทาง!! ไม่มีทางเอาชนะได้เลย!!)
ซิล : ระ..รอเดี๋ยวก่อน ใจเย็น!! ฉันจะให้นายคุยกับท่านเบียคุรัน!! ฉันรู้ว่านายต้องการอะไร!!
ซิล : สิ่งที่นายต้องการก็คือ... การขึ้นเป็นบอสของวองโกเล่ใช่ไหมล่ะ!?
ซิ ล : มันชัดเจนอยู่แล้วว่าทำไมนายถึงได้เกลียดซาวาดะ สึนะโยชิมากกว่าอะไรทั้งหมดใช่ไหมล่ะ? เพราะงั้นนายถึงได้ประกาศตัวว่าพวกนายจะรับใช้แต่วองโกเล่รุ่นที่9!!
ซิล : ใช่แล้ว! เจ้านั่นน่ะขโมยชื่อของวองโกเล่รุ่นที่10ไปจากนาย!!

หน้า 14

ซิล : ถ้าพวกเราร่วมมือกัน พวกเราก็จะสามารถกำจัดเจ้าซาวาดะที่น่ารังเกียจนั่น และนายก็จะได้ครอบครองตำแหน่งบอสของวองโกเล่!!
ซิ ล : หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ มิลฟีโอเล่หน่วยย่อยวองโกเล่!! เอาไว้ฉันจะบอกท่านเบียคุรันให้ แล้วก็แจ้งตำแหน่งของนายให้พวกผู้บริหารของมิลฟีโอเล่รู้ด้วย!!
ซิล : ท่านเบียคุรันน่ะเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว!!
ซิ ล : หลังจากจัดการซาวาดะ สึนะโยชิแล้ว นายก็จะอยู่ในฐานะที่เท่าเทียมกับวองโกเล่คนปัจจุบัน! ไม่ใช่สิ นายจะมีพลังที่มากเกินกว่าที่นายจะจินตนาการได้!
ซิล : ฮี่ฮี่ฮี่ แบบนี้นายคิดว่าเป็นยังไง!? มันสุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ!?
ป๋าแซน(เจ้าขา...) : ไอ้สวะ

หน้า 15

ป๋าแซน(เจ้าขา...) : สิ่งเดียวที่ฉันต้องการก็คือวองโกเล่ในตอนที่แข็งแกร่งที่สุด ฉันยอมสำรอกยังดีกว่าให้ทำงานอยู่ใต้สวะอย่างแก
ซิล : วะ...ว่าไงนะ…?
ป๋า แซน(เจ้าขา...) : ที่ฉันยอมให้ซาวาดะ สึนะโยชิที่มาจากอดีตยังมีชีวิตรอดอยู่ ไม่ใช่เพราะว่าฉันฆ่ามันไม่ได้ แต่เป็นเพราะในตอนนี้วองโกเล่จำเป็นที่จะต้องแข็งแกร่งที่สุด
ซิล : ......?
ป๋า แซน(เจ้าขา...) : ไม่ว่าพวกเราจะมีความขัดแย้งภายในยังไงก็ตาม แต่ในช่วงเวลาคับขัน เมื่อถูกโจมตีโดยไอ้พวกสวะจากข้างนอก... พวกเรา...วองโกเล่...

หน้า 16-17

ป๋าแซน(เจ้าขา...) : เป็นหนึ่งเดียว!!!

------------------“วองโกเล่ที่แข็งแกร่งที่สุด! ความภาคภูมิที่ไม่มีวันสั่นคลอน!!”-------------------

Reborn ch 225

2009-02-12T16:49:00.002-08:00

หน้า 1
Reborn! Target 225 : พันธุ์ทาง
---“ชายผู้สามารถแช่แข็งเหยื่อได้เพียงแค่ใช้สายตาจ้องมอง!! ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกธรเกรี้ยว!!”---

หน้า 2
------------“ช้างพิรุณที่ถูกทำลายจนแหลกละเอียด!! พลังอันน่าตกตะลึงของแซนซัส!!”------------

ลุงหน้าเหียก : อะไรก--!

หน้า 3
ลุงหน้าเหียก : บ้าน่ะ.... นี่เขาหยุดช้างพิรุณได้เหรอ....
ซิล : คนที่บ้าน่ะมันนายต่างหาก ออลเกริล
ซิล : สิ่งที่หยุดช้างพิรุณเอาไว้น่ะเป็นอย่างอื่น
ลุงหน้าเหียก : อาวุธกล่อง!?
ซิล : บิงโก~ ข้างหลังเจ้านั่น ในเงามืดของซากปรักหักพังนั่นน่ะ นายเห็นตาสีแดงที่เป็นปฏิปักษ์คู่นั้นหรือเปล่า?
ลุงหน้าเหียก : อะ..อาวุธกล่องนั่นมัน....

หน้า 4
------------------------“สิงโตนภา(Leone di Cielo)”------------------------

ซิล : หายากสุดๆเลยนะเนี่ย ราชันย์แห่งสัตว์สีเผือกงั้นเหรอ?
ลุงหน้าเหียก : ใช่แล้ว! ที่ว่ากันว่าไม่สามารถทำก๊อปปี้ได้ ตระกูลกล่องสิงโตนภา!

หน้า 5
ซิล : ฮี่..แซนซัส นายใช้ไฟธาตุนภางั้นสินะ แต่ถึงยังไงก็เป็นแค่พวกพันธุ์ทางที่ถูกวองโกเล่ริงก์ปฏิเสธ!!
ซิ ล : ใช่แล้ว!! เปรียบเทียบกับฉัน สายเลือดผู้สืบทอดตำแหน่งราชันย์อย่างถูกต้อง นายมันยังห่างไกล เป็นได้แค่พวกชั้นต่ำ! อย่างนายมันก็เป็นได้แค่พวกพันธุ์ทาง~!!
ป๋าแซน : โอ๋.. ฉันว่าฉันคงทนฟังพวกนายเห่าหอนกันมาพอแล้ว
ซิล : ไอ้เวรนี่!
ลุงหน้าเหียก : เจ้าชายซิล รอก่อนครับ!!

หน้า 6
ลุง หน้าเหียก : บางอย่างมันผิดปกตินะครับ!! ผมไม่เชื่อว่าสิงโตนภาจะสามารถทำแบบนี้ได้ เพราะว่าคุณสมบัติของไฟธาตุนภาน่ะคือ..."การประสาน(Harmony)"!!!
ลุงหน้าเหียก : คิด-("การประสาน"เป็นสิ่งที่คอยรักษาสมดุลระหว่างธาตุอื่นๆ เป็นสิ่งที่จะไม่ปฏิเสธและไม่เป็นปรปักษ์กับสิ่งอื่น)

หน้า 7
ลุงหน้าเหียก : คิด-(แต่ช้างพิรุณกลับกลายเป็นหิน... มันขัดกับ”การประสาน” นี่มันเป็น”การทำลาย”...)
ซิล : แล้วจะต้องไปใส่ใจทำไมล่ะ? ไม่ว่าศัตรูจะเป็นยังไง...
ซิล : พอโดนฆ่าตายแล้วมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ
ลุงหน้าเหียก : นั่นสินะครับ

หน้า 8
ลุงหน้าเหียก : แซนซัส เตรียมตัวให้ดี ฉันจะทำให้นายต้องลุกจากเก้าอี้และลงมาคุกเข่ากับพื้น!
ลุงหน้าเหียก : ดูนี่ซะ!! Doppio Martello!!!(ไม่แปลดีกว่า)

หน้า 9
ป๋าแซน : เวสเตอร์(มั้ง?)

หน้า 10
ลุงหน้าเหียก : คิด-(พวกมันถูกหยุดไว้อีกแล้ว!!)
ลุงหน้าเหียก : คิด-(กำลังกลายเป็นหิน... นี่เป็น”การประสาน”ของไฟธาตุนภาจริงๆน่ะเหรอ...!?)

หน้า 11
ป๋าแซน : ไปลงนรกซะ
ซิล : นายนี่มันโง่จริงๆ

หน้า 12
ป๋าแซน+เวสเตอร์ : (คำอุทาน..ไม่แปลล่ะ)
ซิล : ฮี่ฮี่ฮี่ เป็นไง? รู้สึกยังไงมั่ง? คลื่นเสียงจากค้างคาววายุของฉันน่ะ
ซิล : นี่นายยังคิดจะนั่งอยู่ตรงนั้นต่อหรือเปล่า?

หน้า 13
ซิล : ไม่ยังงั้น ก่อนที่นายจะได้ลุก... เก้าอี้นั่นอาจจะได้กลายเป็นเก้าอี้สำหรับนั่งพักตลอดกาล
ป๋าแซน : อึก... ฮ่า ฮ่า
ลุงหน้าเหียก : การกลายเป็นหินของช้างพิรุณหายไปแล้ว
ซิล : ดีมาก ทำลายพวกมันซะ
ป๋าแซน : ฮ่า... ฮ่า... เวสเตอร์...

หน้า 14
ลุงหน้าเหียก : อะไรน่ะ!! มันใช้การคำรามโจมตีงั้นเหรอ!?
ลุงหน้าเหียก : คิด-(เป็นไปไม่ได้... อาวุธกล่องธาตุนภาไม่มีทางจะมีความสามารถแบบนั้น...)

หน้า 15
ป๋าแซน : แกสองคนนี่ทำให้ฉันโกธรขึ้นมาจริงๆแล้วนะ
ซิล : นะ..นั่นมันอะไรน่ะ? หน้าของเจ้านั่นเต็มไปด้วยรอยแผล...
ลุง หน้าเหียก : ผมเคยได้ยินมาว่า ในเวลาที่แซนซัสเดือดจนถึงขีดสุด รอยแผลที่เคยได้รับจากวิชาลับของวองโกเล่รุ่นที่9จะปรากฏขึ้นมา...
ลุงหน้าเหียก : นี่มันไม่ใช่แค่แซนซัส!! รอยแผลกำลังปรากฏขึ้นที่ตัวของสิงโตนภาด้วย!!
ลุงหน้าเหียก : ไม่ใช่!! นั่นมันไม่ใช่รอยแผล... นั่นมันดูเหมือนกับ...
ลุงหน้าเหียก : ลายพาดกลอนของเสือ!!! กล่องนั่นเป็นเสือวายุงั้นเหรอ!?
ป๋าแซน : เวสเตอร์ ไม่ใช่ทั้งสิงโตและเสือ

หน้า 16-17
ป๋าแซน : ไอ้หน้าไหนที่มันบอกว่าพันธุ์ทางด้อยกว่า?
ลุงหน้าเหียก : พันธุ์ทาง...!? แต่นี่มันไม่ใช่ลูกผสมของสิงโต...
ลุง หน้าเหียก : อ้า!!! นี่มันหายากมาก แต่ผมเคยได้ยินมาเรื่องการผสมระหว่างสิงโตตัวผู้กับเสือตัวเมีย ลูกที่ออกมาจะเป็นพันธุ์ทางที่เรียกว่า“ไลเกอร์”.... หระ..หรือว่านี่มัน...
ลุงหน้าเหียก : “การประสาน”และ“การทำลาย”... ทั้งสองอย่างในหนึ่งเดียว...
ลุงหน้าเหียก : อาวุธกล่องนี่คือ... ไลเกอร์นภาวายุ(Ligre Tempesta de Cielo)!!!

---------------“สูงศักดิ์และมีเกียรติ!! สิงโตxเสือ อาวุธกล่องที่หายากอย่างที่สุด!!”--------------